Yvette Roudy

Yvette Roudy
Ilustracja
Imię i nazwisko urodzenia Yvette Saldou
Data i miejsce urodzenia 10 kwietnia 1929
Pessac
Minister delegowany ds. praw kobiet Francji
Okres od 21 maja 1981
do 21 maja 1985
Przynależność polityczna Partia Socjalistyczna
Poprzednik Alice Saunier-Seïté (rodziny i sytuacji kobiet)
Minister praw kobiet Francji
Okres od 21 maja 1985
do 20 marca 1986
Przynależność polityczna Partia Socjalistyczna
Następca Georgina Dufoix ( jako minister delegowany)
Odznaczenia
Oficer Orderu Narodowego Legii Honorowej (Francja) Kawaler Orderu Narodowego Legii Honorowej (Francja) Komandor Orderu Narodowego Zasługi (Francja)

Yvette Roudy wcześniej Yvette Saldou[1] (ur. 10 kwietnia 1929 w Pessac[2]) – francuska polityczka[3] Partii Socjalistycznej, dziennikarka, feministka, minister praw kobiet, deputowana.

Działalność polityczna[edytuj | edytuj kod]

Na początku lat 60. pod wpływem książki The Feminine Mystic i Mouvement Démocratique Féminin (MDF) założyła pismo i zaczęła się angażować w walkę na rzecz równouprawnienia i zwalczania seksizmu. Szybko zdała sobie sprawę, że aby rozpocząć debatę na temat sytuacji kobiet, trzeba również zaangażować się politycznie i dlatego zaczęła od 1965 wspierać kandydaturę Mitterranda na prezydenta, a później również Partię Socjalistyczną[4]. 5 kwietnia 1971 w dzienniku „Le Nouvel Observateur” został opublikowany Manifest 343, którego była jedną z sygnatariuszy, zaś autorką manifestu była Simone de Beauvoir[5]. Występując w obronie praw kobiet, żądały prawa do usunięcia ciąży[6].

Od 1979 do 1981 zasiadała w Parlamencie Europejskim I kadencji[4]. W okresie od 21 maja 1981 do 21 maja 1985 była ministrem delegowanym ds. praw kobiet w pierwszym, drugim, trzecim rządzie premiera Mauroy i rządzie Fabiusa, a następnie do 20 marca 1986 ministrem praw kobiet w rządzie Fabiusa[7]. Już w 1981 zaangażowała się w kampanię na rzecz refundacji środków antykoncepcyjnych, jak i refundacji kosztów zabiegu aborcji z tytułu ubezpieczenia społecznego, co umożliwiła ustawa z 1982. Dla Roudy również ważne były kwestie związane z parytetem i właśnie ustawa z 1983 gwarantowała równość kobiet i mężczyzn w życiu zawodowym[4].

Przyczyniła się do powstania stowarzyszenia kobiet dziennikarek[4].

Od 1986 do 1993 i od 1997 do 2002 była deputowaną do Zgromadzenia Narodowego V Republiki VIII, IX, XI kadencji[2]. W latach 1989–2001 była merem Lisieux[1]. W 2007 poparła i zaangażowała się w kampanię prezydencką Ségolène Royal, a w 2011 poparła François Hollande na prezydenta w wyborach w 2012[8]. W kolejnych wyborach prezydenckich w 2017 kandydatem socjalistów był Benoît Hamon, którego wcześniej Roudy popierała, ale na skutek jego kontrowersyjnych wypowiedzi na temat muzułmanów wycofała się z poparcia[9].

Publikacje[edytuj | edytuj kod]

  • La Femme en marge (Flammarion, 1982)[10]
  • À cause d'elles (1985)[11]
  • Mais de quoi ont-ils peur ? Un vent de misogynie souffle sur la politique (1995)[12]
  • Allez les femmes – Une brève histoire du PS et de quelques absentes (2005)[13]
  • Lutter Toujours (2020)[14]

Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c Décret du 15 novembre 2018 portant promotion et nomination (fr.). legifrance.gouv.fr. [dostęp 2021-02-28].
  2. a b Yvette Roudy (fr.). assemblee-nationale.fr. [dostęp 2021-02-28].
  3. Stanowisko Rady Języka Polskiego w sprawie żeńskich form nazw zawodów i tytułów (pol.). pan.pl. [dostęp 2021-02-28].
  4. a b c d Yvette Roudy (fr.). franceculture.fr. [dostęp 2021-02-28].
  5. manifesto343 (ang.). archive.org. [dostęp 2016-06-11]. [zarchiwizowane z tego adresu (2016-06-11)].
  6. ''Kronika kobiet'', Marian B Michalik (red.), Warszawa: Wydawnictwo „Kronika”, 1993, s. 577-578, ISBN 83-900331-5-1.
  7. LES GOUVERNEMENTS ET LES ASSEMBLÉES PARLEMENTAIRES SOUS LA Ve RÉPUBLIQUE (fr.). assemblee-nationale.fr. [dostęp 2021-02-28].
  8. L'ex-ministre des droits de la Femme Yvette Roudy soutient Hollande (fr.). lepoint.fr. [dostęp 2021-02-28].
  9. L'ancienne ministre des droits des femmes, Yvette Roudy, à Benoît Hamon: "Tu as perdu ma voix" (fr.). bfmtv.com. [dostęp 2021-02-28].
  10. Notice bibliographique (fr.). bnf.fr. [dostęp 2021-02-28].
  11. Notice bibliographique (fr.). bnf.fr. [dostęp 2021-02-28].
  12. Notice bibliographique (fr.). bnf.fr. [dostęp 2021-02-28].
  13. Notice bibliographique (fr.). bnf.fr. [dostęp 2021-02-28].
  14. Lutter toujours (fr.). librairie-gallimard.com. [dostęp 2021-02-28].
  15. Décret du 13 juillet 1993 portant promotion et nomination (fr.). legifrance.gouv.fr. [dostęp 2021-02-28].
  16. Décret du 12 juillet 2013 portant promotion et nomination (fr.). legifrance.gouv.fr. [dostęp 2021-02-28].

© Materiał pochodzi z Wikipedia i jest na licencji GFDL

Losowe treści:

Wydarzenia

W Moskwie odsłonięto pierwszy w Rosji pomnik Jana Pawła II. Ma ponad 1,8 m wysokości i waży dwie tony.

Rocznice

1871 – zmarł Charles Babbage, angielski, matematyk i mechanik, twórca maszyny analitycznej

1976 – premiera filmu Brunet wieczorową porą

Muzyka

21 listopada ukaże się nowy singiel wokalistki zatytułowany "Marry The Night". Artystka zaprezentowała właśnie okładkę nowego singla. Na singlu usłyszymy także prawdopodobnie kilka remiksów. Jak zdradziła piosenkarka, "Marry The Night" opowiada o jej miłości do swojego rodzinnego miasta.

Sport

Adam Małysz zabierze do Maroka swoją żonę i córkę, które wystartują w rajdzie RMF Morocco Challenge - ta mocno zaskakująca wiadomość wywołała spore poruszenie w polskich mediach.