Wspólnota Taizé

Brat Roger – założyciel

Wspólnota z Taizé – międzynarodowa wspólnota ekumeniczna, założona w 1940 w Taizé, we Francji, przez brata Rogera. Po śmierci brata Rogera, zamordowanego 16 sierpnia 2005, przełożonym Wspólnoty został 51-letni brat Aloiskatolik pochodzący z Niemiec.

Historia[edytuj | edytuj kod]

W 1940 roku Roger, Szwajcar z pochodzenia i teolog, dotarł do odległej, położonej w Burgundii wioski Taizé, w której kupił dom i ziemię, rozpoczynając życie w założonej Wspólnocie. Miejsce wydało mu się szczególne m.in. z powodu bliskiego sąsiedztwa słynnego opactwa benedyktyńskiego Cluny, które w XI w. i XII w. wywarło silny wpływ na życie Kościoła, a także Citeaux z dawnym opactwem cystersów, w którym mieszkał św. Bernard.

W pierwszych latach swojego życia w Taizé, brat Roger utrzymywał się z uprawy ziemi, budował małą kapliczkę oraz pisał regułę życia Wspólnoty. Gościł także często uciekinierów politycznych i Żydów.

W 1941 r. napisał broszurkę pt. Uwagi wyjaśniające, która stała się zaczątkiem reguły Wspólnoty, opowiadającej się za ideą ekumenizmu i pojednania między podzielonymi kościołami chrześcijańskimi. W tym roku wstąpiło do Wspólnoty czterech nowych braci. Od początku dążono do realizacji idei pojednania. Bracia opiekowali się także niemieckimi jeńcami wojennymi, przebywającymi w pobliskim obozie oraz okolicznymi sierotami.

W latach 1952–1953 Roger napisał właściwą regułę Wspólnoty, której fundamenty stanowiły trzy słowa streszczające Ewangelię: radość, prostota, miłosierdzie. Brat Roger wziął udział w obradach soboru watykańskiego II jako oficjalny obserwator. W czasie jego obrad przybyli do Taizé pastorzy protestanccy i francuscy biskupi katoliccy na pierwsze tego typu spotkanie ekumeniczne.

Od 1969 r. do Wspólnoty należą także katolicy. W 1966 r. bracia zorganizowali pierwsze ekumeniczne spotkanie młodzieży, a w 1974 odbył się tam „Sobór Młodych”. Od 1982 spotkania odbywają się także poza wioską.

Wspólnota[edytuj | edytuj kod]

Wnętrze kościoła w Taizé

Bracia zobowiązują się na całe życie do dzielenia ze sobą dóbr duchowych i materialnych, do zachowywania celibatu oraz do daleko idącej prostoty. Obecnie wspólnota liczy ponad stu braci pochodzenia ewangelickiego i katolików, więcej niż dwudziestu pięciu narodowości.

W centrum każdego dnia w Taizé jest trzykrotna modlitwa. Bracia utrzymują się wyłącznie z własnej pracy. Nie przyjmują osobistych darów ani prezentów. Ewentualne spadki przeznaczone są zawsze na pomoc ubogim. Niektórzy z nich – tworząc kilkuosobowe grupy, zwane fraterniami – żyją wśród najuboższych.

W codziennych obowiązkach związanych z przyjmowaniem pielgrzymów z różnych stron świata pomagają braciom od 1966 Siostry św. Andrzeja, a od 1994 także polskie urszulanki szare.

Adres wspólnoty: Communauté de Taizé 71250 Taizé – Francja

Młodzi w Taizé – spotkania cotygodniowe[edytuj | edytuj kod]

Od końca lat 50. XX w., tysiące młodych ludzi z wielu krajów bierze udział w cotygodniowych spotkaniach modlitewno-refleksyjnych. Niektórzy bracia z Taizé odwiedzają różne miejsca w Afryce, Ameryce Południowej, Azji i Europie, aby tam prowadzić małe i duże spotkania. Wszystkie są one etapami tej samej Pielgrzymki Zaufania przez Ziemię. Uczestnicy zostają zakwaterowani w wiosce Taizé w namiotach lub barakach mieszkalnych. Biorą udział w spotkaniach w ramach jednej z pięciu grup: źródeł wiary, biblijnej (tylko w okresie wakacyjnym), pracy, chóru lub ciszy. Dodatkowo każdy uczestnik może podjąć drobną pracę np. pilnowanie ciszy podczas modlitwy czy dystrybucja posiłków, którą wykonuje codziennie przez kilkadziesiąt minut. Tydzień po tygodniu, a także podczas Spotkań Europejskich młodzi analizują m.in. List z Taizé lub inny tekst, który pisany jest przez przeora i publikowany pod koniec roku.

Typowy dzień[edytuj | edytuj kod]

Przykładowy posiłek uczestników cotygodniowych spotkań
  • poranna modlitwa
  • śniadanie
  • studium biblijne w dużych grupach
  • dyskusje w małych grupach
  • południowa modlitwa
  • obiad
  • popołudniowa praca lub studiowanie Biblii
  • podwieczorek
  • czas wolny, rozmowy z braćmi, warsztaty
  • kolacja
  • wieczorna modlitwa
  • wspólna zabawa młodzieży przy muzyce

Śpiewy z Taizé[edytuj | edytuj kod]

Krzyżyk z Taizé

Ważnym i bardzo charakterystycznym elementem wspólnej modlitwy w Taizé jest śpiew. Wielojęzyczność pielgrzymów przybywających do Taizé, sprawia jednak, że wykorzystanie tradycyjnych pieśni kościelnych, o długich tekstach i wielu zwrotkach jest niemożliwe. Aby umożliwić każdemu świadome uczestnictwo w modlitwie, Wspólnota zaczęła szukać prostszych form muzyki kościelnej. W 1975 zamówiono kompozycję kilkudziesięciu utworów u paryskiego organisty Jacques’a Berthiera. Oprócz śpiewów Jacques’a Berthier, obecnie w Taizé wykorzystuje się też kompozycje Josepha Gelineau, tradycyjne melodie prawosławne i utwory komponowane przez członków Wspólnoty.

Główną cecha charakterystyczną śpiewów z Taizé jest ich prosty, najczęściej jednozdaniowy tekst, będący często cytatem z Biblii lub tradycji kościołów. Niewielki rozmiar tekstu sprawia, że jest on łatwy do zapamiętania, pomimo użycia różnych języków. Melodia natomiast skłania do refleksji i wewnętrznego wyciszenia się. Formalnie większość śpiewów z Taize to ostinata i kanony. Podstawowy układ śpiewu może być wykonywany przez niewielkie grupy, ale pełne aranżacje na chór z instrumentalizacją i partiami solistów są też stosowane podczas wielkich zgromadzeń liturgicznych.

Proste melodie, medytacyjny charakter i tłumaczenia na wiele języków przyczyniły się do popularności śpiewów z Taizé wśród chrześcijan. Stosowane są one w praktyce liturgicznej większości wyznań na wszystkich kontynentach. Śpiewy są niewątpliwie najbardziej rozpoznawalnym owocem istnienia Wspólnoty.

Europejskie Spotkania Młodych[edytuj | edytuj kod]

Corocznie, na przełomie starego i nowego roku, wspólnota organizuje w jednym z europejskich miast modlitewne spotkania ekumeniczne nazywane Pielgrzymką Zaufania przez Ziemię. Młodzież zostaje przyjęta przez parafie. Zakwaterowanie ma miejsce u rodzin goszczących lub w obiektach publicznych takich jak np. szkoły lub sale gimnastyczne. Modlitwy, a także obiad i kolacja mają miejsce najczęściej w wielkich halach wystawowych zaadaptowanych specjalnie na tę okazję. Uczestnicy mają możliwość wyboru jednej z czterech grup: uczestnictwo w życiu parafii; uczestnictwo w życiu parafii połączone z pomocą w ekipie pracy; uczestnictwo w życiu parafii połączone ze śpiewaniem w chórze; przeżywanie poranków w ciszy z wprowadzeniem biblijnym. Porządek dnia jest podobny do tego z Taizé:

  • śniadanie u rodzin goszczących
  • modlitwa w parafii
  • spotkania refleksyjne w małych grupach międzynarodowych
  • obiad
  • modlitwa
  • zajęcia warsztatowe najczęściej prowadzone przez braci
  • kolacja
  • modlitwa

O godzinie 23 w sylwestrową noc uczestnicy biorą udział we wspólnej modlitwie w parafiach o pokój na świecie. Następnie odbywa się zabawa sylwestrowa, tzw. Święto Narodów. 1 stycznia uczestnicy spożywają świąteczny obiad u rodzin goszczących.

Spotkania są organizowanie przez Wspólnotę we współpracy z lokalnym Kościołem, przy wsparciu młodych ludzi wolontariuszy, którzy przybywają do miasta organizatora w kilku turach, pierwsza tura pojawia się już na zakończenie wakacji, druga przyjeżdża przed świętami Bożego Narodzenia a największa grupa wolontariuszy przybywa 26 grudnia.

Lista miast, w których miały miejsce spotkania[edytuj | edytuj kod]

  1. 1978 – Paryż, Francja
  2. 1979 – Barcelona, Hiszpania
  3. 1980 – Rzym, Włochy
  4. 1981 – Londyn, Wielka Brytania
  5. 1982 – Rzym, Włochy
  6. 1983 – Paryż, Francja
  7. 1984 – Kolonia, Niemcy
  8. 1985 – Barcelona, Hiszpania
  9. 1986 – Londyn, Wielka Brytania
  10. 1987 – Rzym, Włochy
  11. 1988 – Paryż, Francja
  12. 1989Wrocław, Polska
  13. 1990 – Praga, Czechosłowacja
  14. 1991 – Budapeszt, Węgry
  15. 1992 – Wiedeń, Austria
  16. 1993 – Monachium, Niemcy
  17. 1994 – Paryż, Francja
  18. 1995Wrocław, Polska
  19. 1996 – Stuttgart, Niemcy
  20. 1997 – Wiedeń, Austria
  21. 1998 – Mediolan, Włochy
  22. 1999Warszawa, Polska
  23. 2000 – Barcelona, Hiszpania
  24. 2001 – Budapeszt, Węgry
  25. 2002 – Paryż, Francja
  26. 2003 – Hamburg, Niemcy
  27. 2004 – Lizbona, Portugalia
  28. 2005 – Mediolan, Włochy
  29. 2006 – Zagrzeb, Chorwacja
  30. 2007 – Genewa, Szwajcaria
  31. 2008 – Bruksela, Belgia
  32. 2009Poznań, Polska
  33. 2010 – Rotterdam, Holandia
  34. 2011 – Berlin, Niemcy
  35. 2012 – Rzym, Włochy
  36. 2013 – Strasburg, Francja
  37. 2014 – Praga, Czechy
  38. 2015 – Walencja, Hiszpania
  39. 2016 – Ryga, Łotwa
  40. 2017 – Bazylea, Szwajcaria
  41. 2018 – Madryt, Hiszpania

Kolejne spotkanie[edytuj | edytuj kod]

  1. 2019Wrocław, Polska

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Paupert J.M., Taizé i Kościół jutra, Warszawa 1969
  • Taizé, pielgrzymka Zaufania przez Ziemię, Kraków 1993
  • Chantal J. Modlimy się w Taizé z Bratem Rogerem, Warszawa 1997
  • Spink K., Brat Roger, Założyciel Taizé (The Universal Heart, the life and vision of Brother Roger of Taizé), Wydanie I – Kraków 1989, Wydanie III – Katowice 1995
  • Kronika chrześcijaństwa, Warszawa 1998.
  • Zatyka M, Zatyka M., Ekumeniczna Wspólnota z Taizé, Ząbki 1999.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]


© Materiał pochodzi z Wikipedia i jest na licencji GFDL

Losowe treści:

Wydarzenia

W Moskwie odsłonięto pierwszy w Rosji pomnik Jana Pawła II. Ma ponad 1,8 m wysokości i waży dwie tony.

Rocznice

1871 – zmarł Charles Babbage, angielski, matematyk i mechanik, twórca maszyny analitycznej

1976 – premiera filmu Brunet wieczorową porą

Muzyka

21 listopada ukaże się nowy singiel wokalistki zatytułowany "Marry The Night". Artystka zaprezentowała właśnie okładkę nowego singla. Na singlu usłyszymy także prawdopodobnie kilka remiksów. Jak zdradziła piosenkarka, "Marry The Night" opowiada o jej miłości do swojego rodzinnego miasta.

Sport

Adam Małysz zabierze do Maroka swoją żonę i córkę, które wystartują w rajdzie RMF Morocco Challenge - ta mocno zaskakująca wiadomość wywołała spore poruszenie w polskich mediach.