Wikipedia:Dobre Artykuły/kolejka

Przygotowywanie Dobrych Artykułów do ekspozycji na stronie głównej polskojęzycznej Wikipedii
Na górze strony zebrane są zajawki Dobrych Artykułów sprawdzonych i czekających na wyeksponowanie. W dolnej sekcji umieszczane są propozycje zajawek haseł, które nie były jeszcze eksponowane na stronie głównej (w wykaziepodkreślone). Zgłaszając propozycję należy sprawdzić, czy od czasu wyróżnienia hasła nie straciło ono aktualności, nie dodano informacji nieweryfikowalnych lub nie wystąpiły inne problemy. Osoby chętne do pomocy zapraszamy do zgłaszania propozycji i sprawdzania zajawek. Po sprawdzeniu prosimy o dodanie podpisu wyrażającego aprobatę pod propozycją zajawki. W przypadku, gdy zajawka ma się ukazać w konkretnym dniu (np. z okazji jakiejś rocznicy), prosimy w dyskusji napisać, kiedy to ma nastąpić.
Aktualnie na Stronie Głównej
TalmudPage PL.png

Miszna (od hebr. ‏שנה‎ szana „powtarzać”, „różnić się”, „być odmiennym”) – w judaizmie uporządkowany zbiór tekstów ustnego prawa uzupełniający Torę. Według wierzeń judaizmu stanowi ustną, niespisaną część prawa nadanego przez Boga na Synaju, tzw. Torę ustną. Jest świętym tekstem judaizmu i jest traktowana na równi z Tanach (Biblią hebrajską). Zbiór był przekazywany ustnie z pokolenia na pokolenie, a powiększał się w III wieku p.n.e. – II wieku n.e. w wyniku systematycznego uzupełniania komentarzy przez tannaitów, żydowskich nauczycieli prawa ustnego. Miszna została spisana dopiero w II–III w. Prace redakcyjne zapoczątkował rabin Akiba ben Josef, a kształt ostatecznej redakcji tekstu nadał Juda ha-Nasi. Miszna składa się z 6 porządków (hebr.: sedarim), które dzielą się na 63 traktaty, te zaś na rozdziały i lekcje. Miszna jest częścią Talmudu i zawiera podstawowe reguły postępowania i normy prawne judaizmu. Opinie wyrażane przez rabinów mają niższy autorytet niż prawa biblijne. Czytaj więcej…

Ekspozycja przygotowywana na 37. tydzień 2020 roku[edytuj | edytuj kod]

Maracanaço (7 września)[edytuj | edytuj kod]

Selo da Copa de 1950 Cr 1,20.jpg

Maracanaçomecz piłki nożnej rozegrany 16 lipca 1950 roku na stadionie Maracanã w Rio de Janeiro. Był to mecz ostatniej kolejki rundy finałowej Mistrzostw Świata 1950, decydujący o tytule mistrzowskim. W przeciwieństwie do innych mundiali, zwycięzca czempionatu z 1950 roku został wyłoniony poprzez drugą fazę grupową, w której cztery drużyny grały w formacie „każdy z każdym”, zrezygnowano z fazy pucharowej. Przed spotkaniem finałowym Brazylia miała punkt przewagi nad Urugwajem. Urugwaj, chcąc zostać mistrzem świata, potrzebował więc zwycięstwa, podczas gdy Brazylia mogła to spotkanie nawet zremisować. Pozostałe dwie drużyny biorące udział w rundzie finałowej, Hiszpania oraz Szwecja były przed ostatnią kolejką pozbawione szans na zdobycie mistrzostwa, choć Hiszpania zachowała jeszcze teoretyczne szanse na zajęcie drugiego miejsca. Wszystkie bramki padły w drugiej połowie. Brazylia w 47. minucie objęła prowadzenie po bramce Friaçy, ale w 66. minucie Juan Schiaffino wyrównał. Urugwajczyk Alcides Ghiggia strzelił zwycięskiego gola na 11 minut przed końcem meczu. Spowodowało to jedną z największych sensacji i tragedii w historii brazylijskiego futbolu. Mecz obejrzało z trybun około 200 000 widzów, co jest rekordem wszech czasów.

Sprawdził (pierwszy wpis osoby wstawiającej propozycję)
  1. Kobrabones (dyskusja) 22:50, 6 wrz 2020 (CEST)
  2. ?
  3. ?

Jakub Surovec (8 września)[edytuj | edytuj kod]

Przyjęcie Surowca.png

Jakub Surovec (ur. 1715 w Tisovcu, zm. 11 października 1740 w Breznie) – zbójnik orawski, jeden z najsłynniejszych na Słowacji. Wraz ze swoją drużyną uprawiał proceder zbójnicki na znacznych obszarach Centralnych i Wewnętrznych Karpat Zachodnich. Podważając porządek feudalny, zdobył znaczne uznanie ubogiej ludności. Schwytawszy Surovca, austriackie władze wymierzyły mu karę śmierci. Wkrótce potem schwytano i osądzono także większość pozostałych członków bandy. Opowieści o nim przedostały się do literatury pięknej; przedstawia go znaczna część polskich i słowackich obrazów o tematyce zbójnickiej. Postrzeganie Jakuba Surovca jest przykładem „umiarkowanie aprobatywnego” stosunku ludności do zbójnictwa. Istnieje przekaz, według którego królewna Maria Teresa Habsburg po egzekucji odwiedziła rodziców zabitego, aby złożyć wyrazy współczucia i wysłuchać opowieści o nim. Surovec często mylnie uważany jest za towarzysza Juraja Jánošíka.

Sprawdził (pierwszy wpis osoby wstawiającej propozycję)
  1. Kobrabones (dyskusja) 22:50, 6 wrz 2020 (CEST)
  2. ?
  3. ?

Operacja Rawiw (9 września)[edytuj | edytuj kod]

Operacja Rawiw.jpg

Operacja Rawiwoperacja wojskowa przeprowadzona przez Siły Obronne Izraela 9 września 1969 roku podczas wojny na wyczerpanie. Celem operacji było przeniesienie działań zbrojnych na terytorium Egiptu, uderzenie na cele wojskowe i wywołanie dezorganizacji w szeregach armii egipskiej. W związku z tym siły izraelskie dokonały wcześniejszego ataku na jednostki egipskiej marynarki wojennej w celu zabezpieczenia obszaru operacji i szlaku morskiego dla okrętów desantowych. Następnie w nocy 9 września dokonano desantu na zachodnie wybrzeże Kanału Sueskiego. W celu zwiększenia zaskoczenia przeciwnika siły Cahalu użyły zdobytego podczas wojny sześciodniowej sprzętu radzieckiej konstrukcji - zmodernizowanych czołgów T-55 o nazwie Tiran 5 oraz transporterów BTR-50. Podczas pięćdziesięciokilometrowego rajdu wzdłuż wybrzeża zaatakowano egipskie dowództwo w Abu Daradż oraz zniszczono radzieckiej konstrukcji radar i systemy przeciwlotnicze w Ras Zafaranie. Po godzinie 13 tego samego dnia siły izraelskie zostały ewakuowane, osiągając zamierzone cele operacji.

Sprawdził (pierwszy wpis osoby wstawiającej propozycję)
  1. Kobrabones (dyskusja) 22:50, 6 wrz 2020 (CEST)
  2. ?
  3. ?

Błękitny krzyż (10 września)[edytuj | edytuj kod]

Błękitny krzyż Munk.jpg

Błękitny krzyż – polski fabularno-dokumentalny film wojenny z 1955 roku w reżyserii Andrzeja Munka, zrealizowany na podstawie opowiadania Adama Liberaka Wyprawa po życie. Film rekonstruuje autentyczną akcję Tatrzańskiego Ochotniczego Pogotowia Ratunkowego, które w lutym 1945 roku dokonało ewakuacji partyzanckiego szpitala górskiego przez niemiecko-radziecką linię frontu podczas II wojny światowej. W Błękitnym krzyżu, do którego komentarz odczytywał Gustaw Holoubek, wystąpiła część uczestników tamtej akcji, między innymi Stanisław Gąsienica Byrcyn i Stanisław Marusarz. Błękitny krzyż był dla Munka pomostem między jego dotychczasową twórczością dokumentalną a późniejszymi osiągnięciami w zakresie filmu fabularnego. Eksperyment polegający na połączeniu dwóch rodzajów filmowych nie przypadł jednak do gustu ówczesnym krytykom filmowym, którzy wytykali Munkowi niezdecydowanie w zakresie przyjętej konwencji. Dopiero po latach Błękitny krzyż został poddany częściowej rehabilitacji, w dużej mierze dzięki obecności naturszczyków oraz zdjęciom Sergiusza Sprudina.

Sprawdził (pierwszy wpis osoby wstawiającej propozycję)
  1. Kobrabones (dyskusja) 22:50, 6 wrz 2020 (CEST)
  2. ?
  3. ?

SS American (11 września)[edytuj | edytuj kod]

USS American 1918.JPG

SS Americanstatek towarowy zbudowany dla American-Hawaiian Steamship Company i przeznaczony do przewożenia hawajskiego cukru na kontynent amerykański. Podczas służby dla Marynarki Wojennej Stanów Zjednoczonych w czasie I wojny światowej nosił nazwę USS „American” (ID-2292). Później, podczas pracy dla pierwotnego armatora został przemianowany na SS „Honolulan”. „American” miał 131 m długości, a jego szerokość całkowita wynosiła ponad 16 m. Kotły opalane węglem zasilały jeden silnik parowy potrójnego rozprężania, który obracał pojedynczą śrubę napędową. Napęd ten, uzupełniany przez pomocnicze żagle, był w stanie rozpędzić statek do maksymalnej prędkości 12 węzłów. „American”, jako jeden z czterech pierwszych statków zamówionych przez AHSC po jej utworzeniu w 1899 roku, obsługiwał szlak handlu cukrem Hawaje – Nowy Jork przez Cieśninę Magellana. W 1901 roku statek ustanowił rekord najszybszego przebycia drogi morskiej pomiędzy Nowym Jorkiem i San Francisco, pokonując ją w 59 dni. W 1926 roku statek został sprzedany i skierowany do Osaki, gdzie w listopadzie tego samego roku został złomowany.

Sprawdził (pierwszy wpis osoby wstawiającej propozycję)
  1. Kobrabones (dyskusja) 22:50, 6 wrz 2020 (CEST)
  2. ?
  3. ?

Packard Hawk (12 września)[edytuj | edytuj kod]

1958 Packard Hawk (14354920172).jpg

Packard Hawk – luksusowy samochód sportowy amerykańskiej marki Packard produkowany w latach 1957–1958 przez Studebaker-Packard Corporation jako bliźniaczy model samochodu Studebaker Golden Hawk. Jego powstanie związane było z zamknięciem własnej fabryki Packarda w 1956 roku i oparciem nowej gamy samochodów tej marki na modelach wykupionej przez nią firmy Studebaker. Packard nie produkował modeli o charakterze sportowego coupé, natomiast do 1956 roku produkował luksusowe dwudrzwiowe odmiany hardtop coupé modeli 400 oraz Caribbean. Jedynym produkowanym wariantem nadwozia Hawka był dwudrzwiowy hardtop coupé. Od modelu Studebakera odróżniał go przede wszystkim inny pas przedni, z charakterystycznym dla Packardów ostatniego roku produkcji obniżonym nosem ze spłaszczonym wlotem powietrza na całą szerokość i kratką atrapy chłodnicy wewnątrz. Stylistyka przedniej części, określana w literaturze jako „pysk ryby”, była jednak kontrowersyjna i w literaturze bywa krytykowana jako nieudana. Hawk był jednym z ostatnich modeli marki, wyprodukowano ich 588 egzemplarzy.

Sprawdził (pierwszy wpis osoby wstawiającej propozycję)
  1. Kobrabones (dyskusja) 22:50, 6 wrz 2020 (CEST)
  2. ?
  3. ?

Jastrząb drobny (13 września)[edytuj | edytuj kod]

Accipiter superciliosus.jpg

Jastrząb drobnygatunek ptaka z rodziny jastrzębiowatych. Mały ptak drapieżny, zamieszkujący wilgotne lasy nizinne w Ameryce Środkowej i Południowej. Gatunek po raz pierwszy opisał Karol Linneusz w 1766 roku w 12. edycji swego dzieła Systema Naturae. Poluje głównie na ptaki, w szczególności na kolibry. Pomimo dużego zasięgu jest rzadko spotykany i słabo poznany, z bardzo małą ilością danych na temat jego zachowania oraz rozmnażania. Dane na temat lęgów są bardzo niekompletnie; w północnej części zasięgu prawdopodobnie sezon rozrodczy przypada od lutego do czerwca, w południowej Kolumbii od października do stycznia obserwowano ptaki przenoszące patyki, osobniki w kondycji rozrodczej obserwowano w październiku i w lutym; w Panamie znaleziono jedno gniazdo. Rozpoznano dwa podgatunki o różnym zasięgu występowania. Gatunek nie jest zagrożony wyginięciem, a globalny stan populacji wydaje się być stabilny, ze względu na występowanie w trudno dostępnych miejscach i skryty tryb życia.

Sprawdził (pierwszy wpis osoby wstawiającej propozycję)
  1. Kobrabones (dyskusja) 22:50, 6 wrz 2020 (CEST)
  2. ?
  3. ?

Ekspozycja przygotowywana na 39. tydzień 2020 roku[edytuj | edytuj kod]

Miszna (21 września)[edytuj | edytuj kod]

TalmudPage PL.png

Miszna (od hebr. ‏שנה‎ szana „powtarzać”, „różnić się”, „być odmiennym”) – w judaizmie uporządkowany zbiór tekstów ustnego prawa uzupełniający Torę. Według wierzeń judaizmu stanowi ustną, niespisaną część prawa nadanego przez Boga na Synaju, tzw. Torę ustną. Jest świętym tekstem judaizmu i jest traktowana na równi z Tanach (Biblią hebrajską). Zbiór był przekazywany ustnie z pokolenia na pokolenie, a powiększał się w III wieku p.n.e. – II wiwku n.e. w wyniku systematycznego uzupełniania komentarzy przez tannaitów, żydowskich nauczycieli prawa ustnego. Miszna została spisana dopiero w II–III w. Prace redakcyjne zapoczątkował rabin Akiba ben Josef, a kształt ostatecznej redakcji tekstu nadał Juda ha-Nasi. Miszna składa się z 6 porządków (hebr.: sedarim), które dzielą się na 63 traktaty, te zaś na rozdziały i lekcje. Miszna jest częścią Talmudu i zawiera podstawowe reguły postępowania i normy prawne judaizmu. Opinie wyrażane przez rabinów mają niższy autorytet niż prawa biblijne.

Sprawdził (pierwszy wpis osoby wstawiającej propozycję)
  1. Jacek555 19:20, 29 sie 2020 (CEST)
  2. ?
  3. ?

Krzysztof Ligęza (22 września)[edytuj | edytuj kod]

Krzysztof Ligęza (ur. 29 września 1965 w Gdyni) – doktor habilitowany w specjalności nauk o bezpieczeństwie, żołnierz rezerwy Marynarki Wojennej, były dowódca okrętów: ORP „Zwrotny” oraz ORP „Czujny” oraz grupy jednostek pływających, dyrektor Instytutu Operacji Morskich Akademii Marynarki Wojennej. W lipcu 1984 roku rozpoczął naukę jako podchorąży w Wyższej Szkole Marynarki Wojennej w Gdyni, gdzie po czterech latach we wrześniu 1988 roku został powołany do zawodowej służby wojskowej. Po ukończeniu Akademii Marynarki Wojennej został skierowany do pracy w 11. dywizjonie ścigaczy 9. Flotylli Obrony Wybrzeża stacjonującej na Helu. W maju 1995 roku po pięciu latach pracy zakończył służbę na jednostkach pływających i rozpoczął pracę w Akademii Marynarki Wojennej na stanowisku asystenta w Zakładzie Taktyki i Sztuki Operacyjnej w Instytucie Dowódczo-Sztabowym. Komandor Ligęza brał udział w projektach badawczych związanych głównie z Marynarką Wojenną oraz gospodarką morską, zarówno jako kierownik, jak i wykonawca. Za działalność organizatorską oraz dokonania naukowe był wielokrotnie wyróżniany wieloma nagrodami rektora AMW, a w 2009 roku został przez niego uhonorowany tytułem „Nauczyciela Roku”.

Sprawdził (pierwszy wpis osoby wstawiającej propozycję)
  1. Kobrabones (dyskusja) 22:50, 20 wrz 2020 (CEST)
  2. ?
  3. ?

Masakry więzienne NKWD w 1941 roku (23 września)[edytuj | edytuj kod]

NKVD prisoner massacres commemorative plaque at St. Stanislaus Kostka Church in Warsaw.jpg

Masakry więzienne NKWD w 1941 rokumasowe zbrodnie komunistyczne popełnione przez funkcjonariuszy NKWD, NKGB i innych sowieckich formacji po rozpoczęciu niemieckiej inwazji na ZSRR w czerwcu 1941 roku. Ich ofiarą padli więźniowie polityczni przetrzymywani na okupowanych przez ZSRR terenach Polski, Litwy, Łotwy, Estonii i Besarabii, a także na terytorium ZSRR w granicach sprzed 17 września 1939 roku. 24 czerwca 1941 roku ludowy komisarz spraw wewnętrznych Ławrientij Beria wydał rozkaz rozstrzelania wszystkich więźniów politycznych przetrzymywanych w zachodnich obwodach ZSRR, których ewakuacja w głąb kraju była niemożliwa. W ślad za tym rozkazem przystąpiono do masowej likwidacji osadzonych. Odbywała się ona w więzieniach, aresztach i obozach, a także na szlakach ewakuacyjnych. Masakry, których apogeum przypadło na miesiące letnie 1941 roku, spowodowały prawdopodobnie kilkadziesiąt tysięcy ofiar, z czego około 20–30 tysięcy zamordowano na Kresach Wschodnich II Rzeczypospolitej. W większości wypadków winą za zbrodnie NKWD obarczono Żydów, których zgodnie ze stereotypem „żydokomuny” powszechnie utożsamiano z systemem sowieckim i stosowaną przezeń polityką terroru.

Sprawdził (pierwszy wpis osoby wstawiającej propozycję)
  1. Kobrabones (dyskusja) 22:50, 20 wrz 2020 (CEST)
  2. ?
  3. ?

Anzu (24 września)[edytuj | edytuj kod]

Anzu CMNH White Background.jpg

Anzurodzaj wymarłego dinozaura, teropoda z grupy celurozaurów oraz owiraptorozaurów, a także rodziny cenagnatów. Został opisany w 2014 roku przez zespół Matthew C. Lamanny na podstawie trzech szkieletów. Znaleziono je w USA, na terenie Dakoty Północnej i Dakoty Południowej, w skałach formacji Hell Creek. Datuje się je na górny mastrycht. Czyni go to najmłodszym przedstawicielem owiraptorozaurów. Nazwę rodzajową nadano mu na pamiątkę ptaka Anzu, upierzonego demona z mitologii mezopotamskiej, z którym skojarzył się badaczom ten duży, upierzony celurozaur. Wyróżniono pojedynczy gatunek Anzu wyliei, co czyni ten rodzaj monotypowym. Epitet gatunkowy honoruje Wylie'ego J. Tuttle'a, wnuka państwa Fosterów i nadany został w uznaniu ich wkładu w pomoc udzieloną Carnegie Museum of Natural History. Analiza filogenetyczna ulokowała go blisko Caenagnathus collinsi. Osiągał duże jak na przedstawiciela swej rodziny rozmiary ciała. Zamieszkiwał prawdopodobnie równiny zalewowe, pożywiając się zróżnicowanym pokarmem, w skład którego mogły wchodzić zarówno rośliny, jak i niewielkie zwierzęta, a być może również jaja

Sprawdził (pierwszy wpis osoby wstawiającej propozycję)
  1. Kobrabones (dyskusja) 22:50, 20 wrz 2020 (CEST)
  2. ?
  3. ?

Lucjusz Cyncjusz Alimentus (25 września)[edytuj | edytuj kod]

Lucjusz Cyncjusz Alimentusrzymski polityk i historyk, uczestnik II wojny punickiej. Był drugim po Kwintuszu Fabiuszu Piktorze historykiem rzymskim, zalicza się go do grupy annalistów starszych. Napisał po grecku dzieło poświęcone dziejom Miasta Wilczycy od jego założenia po czasy sobie współczesne, w układzie rocznikarskim. Nie wiadomo jaki nosiło tytuł. Całość pracy zaginęła, zachowało się zaledwie kilka fragmentów. Ich niewielka liczba uniemożliwia próbę jej zrekonstruowania czy oceny różnic względem pracy poprzednika. Na podstawie zachowanych fragmentów można przypuszczać, iż narracja jego dzieła była urozmaicona, Cyncjusz Alimentus przytaczał legendy, a wypowiedzi starał się komponować w sposób dramatyczny. Przypisywano mu również kilka łacińskich prac antykwarycznych, traktujących o dawnym prawie i instytucjach publicznych w Rzymie, lecz ich prawdziwym autorem był niejaki Lucjusz Cyncjusz, żyjący najpewniej w I wieku p.n.e.

Sprawdził (pierwszy wpis osoby wstawiającej propozycję)
  1. Kobrabones (dyskusja) 22:50, 20 wrz 2020 (CEST)
  2. ?
  3. ?

SM UC-40 (26 września)[edytuj | edytuj kod]

Simsadus- London; The American navy in Europe (1920) (14580064668 - UC 56).jpg

SM UC-40niemiecki podwodny stawiacz min z okresu I wojny światowej, jedna z 64 zbudowanych jednostek typu UC II. Zwodowany 5 września 1916 roku w stoczni Vulcan w Hamburgu, został przyjęty do służby w Kaiserliche Marine 1 października 1916 roku. W czasie służby operacyjnej w składzie 1. Flotylli U-Bootów Hochseeflotte oraz Flotylli Flandria okręt odbył 17 patroli bojowych, podczas których zatopił 30 statków o łącznej pojemności 42 847 BRT. Spowodował także uszkodzenia siedmiu statków o łącznej pojemności 25 876 BRT i jednego niszczyciela o wyporności 1300 ton. Po zawieszeniu broni w 1918 roku, UC-40 został przekazany Wielkiej Brytanii w ramach reparacji wojennych. Zatonął jednak w drodze na Wyspy Brytyjskie 21 lutego 1919 roku. W katastrofie zginął jeden marynarz, nieznana jest liczba uratowanych.

Sprawdził (pierwszy wpis osoby wstawiającej propozycję)
  1. Kobrabones (dyskusja) 22:50, 20 wrz 2020 (CEST)
  2. ?
  3. ?

Kodeks 0252 (27 września)[edytuj | edytuj kod]

P. Monts. Roca inv. no 6 verte.png

Kodeks 0252 – grecki kodeks uncjalny Nowego Testamentu na pergaminie, datowany metodą paleograficzną na V wiek. Rękopis zachował się we fragmentarycznym stanie, jego tekst był dwukrotnie rekonstruowany. Tekst rękopisu jest wykorzystywany we współczesnych wydaniach greckiego Nowego Testamentu. Tekst reprezentuje mieszaną tradycję tekstualną, z dużą ilością elementu bizantyjskiego. Kurt Aland zaklasyfikował tekst rękopisu do kategorii III. Tekst fragmentu jest pokrewny dla typu reprezentowanego przez Kodeks Synajski i Watykański. Fragment opisany został z paleograficznego oraz tekstualnego punktu widzenia przez Ramóna Roca-Puiga w 1964 roku, który ponadto sporządził pierwszą rekonstrukcję tekstu. Od 2014 roku, rękopis jest przechowywany w bibliotece Opactwa Matki Bożej w Montserrat.

Sprawdził (pierwszy wpis osoby wstawiającej propozycję)
  1. Kobrabones (dyskusja) 22:50, 20 wrz 2020 (CEST)
  2. ?
  3. ?

Zajawki sprawdzone[edytuj | edytuj kod]

Zajawki tematycznie pasujące do terminów późniejszych[edytuj | edytuj kod]

Sprawdzone zajawki[edytuj | edytuj kod]

Zajawki przygotowywane do ekspozycji[edytuj | edytuj kod]

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Inne strony przygotowujące materiały na stronę główną Wikipedii:


© Materiał pochodzi z Wikipedia i jest na licencji GFDL

Losowe treści:

Wydarzenia

W Moskwie odsłonięto pierwszy w Rosji pomnik Jana Pawła II. Ma ponad 1,8 m wysokości i waży dwie tony.

Rocznice

1871 – zmarł Charles Babbage, angielski, matematyk i mechanik, twórca maszyny analitycznej

1976 – premiera filmu Brunet wieczorową porą

Muzyka

21 listopada ukaże się nowy singiel wokalistki zatytułowany "Marry The Night". Artystka zaprezentowała właśnie okładkę nowego singla. Na singlu usłyszymy także prawdopodobnie kilka remiksów. Jak zdradziła piosenkarka, "Marry The Night" opowiada o jej miłości do swojego rodzinnego miasta.

Sport

Adam Małysz zabierze do Maroka swoją żonę i córkę, które wystartują w rajdzie RMF Morocco Challenge - ta mocno zaskakująca wiadomość wywołała spore poruszenie w polskich mediach.