We Die Young

We Die Young
Okładka
Singel zespołu Alice in Chains
z albumu Facelift
Strona B zobacz listę
Wydany lipiec 1990
Nagrywany grudzień 1989–kwiecień 1990 w London Bridge Studio, Seattle, oraz w Capitol Recording Studio, Hollywood[1]
Gatunek heavy metal[2]
Długość 2:32
Wydawnictwo Columbia
Producent Dave Jerden
Format singel CDkaseta7”12
Autor Jerry Cantrell
Singel po singlu

We Die Youngdebiutancki minialbum, a zarazem pierwszy singel amerykańskiego zespołu muzycznego Alice in Chains, promujący pierwszy album studyjny Facelift. Został opublikowany w limitowanym nakładzie w lipcu 1990 nakładem wytwórni Columbia. W jego skład, w zależności od wersji, wchodzą trzy utwory – „We Die Young”, „It Ain’t Like That” i „Killing Yourself”. Autorem warstwy lirycznej dwóch pierwszych kompozycji jest Jerry Cantrell. Tekst do ostatniej napisał Layne Staley. Cantrell skomponował również muzykę do wszystkich trzech wymienionych utworów – z czego „It Ain’t Like That” wspólnie z Mikiem Starrem i Seanem Kinneyem.

Minialbum ukazał się w trzech różnych wersjach – na płycie winylowej (7”, 12”-calowej) i kasecie. Wersja CD różni się okładką oraz posiada jedynie tytułowy utwór.

Analiza[edytuj | edytuj kod]

W rozmowie z „Guitar School” autor warstwy lirycznej Jerry Cantrell odniósł się do interpretacji tekstu: „Pamiętam dokładnie, kiedy pierwszy raz przyszedł mi do głowy ten riff. Naprawdę utknął mi w głowie – miał takie gwałtowne brzmienie. Pomysł na tekst wziął się z takiego terenu w Seattle, nazywanego Seward Park, na którym znajduje się dużo cracku i broni, i ogólnie jest to strefa kontrolowana przez lokalne gangi. Widywałem 12-latków narąbanych każdego dnia, widok ten zadziwił mnie i przestraszył i dlatego napisałem o tym tekst”[3]. Muzyk zaznaczył, że utwór nie jest ostrzeżeniem, lecz osobistą refleksją na temat tego, jak młodzi ludzie schodzą na złą drogę za sprawą gangów i narkotyków. „Wiek niewinności zdecydowanie się obniżył” – argumentował[4]. Layne Staley w wywiadzie dla magazynu „Rock Scene” podkreślił, że „We Die Young” nie jest utworem o samobójstwie. „To idzie dalej, bo to jest całe tempo tego stylu życia”[5]. Z kolei w ocenie „Rock Beat” liryka kompozycji okazuje zarówno gniew, jak i introspekcję, tworząc „imponującą kombinację, która przyciągnie czyjąś uwagę”[6].

„We Die Young” skomponowany jest w niskim strojeniu D (ang. drop D)[7], obniżonym o półtora tonu w dół[8] według Db-Ab-Db-Gb-Bb-Eb[9]. Rozpoczyna się od intensywnego gitarowego riffu, odgrywanego przez cały czas trwania zwrotki[2]. Wokale Staleya charakteryzują się napiętym, gardłowym stylem. Po wykonaniu drugiej zwrotki oraz refrenu, na pierwszy plan wysuwa się krótka, dynamiczna solówka autorstwa Cantrella[2]. Ned Raggett z AllMusic podkreślał wyrazistą dynamikę i „przeraźliwe jęki Staleya”. Według autora sposób gry Cantrella stanowi nawiązanie do Tony’ego Iommiego[2]. Dale Turner z pisma „Guitar One” zwracał uwagę na fakt, że połączenie niepokojącej tematyki tekstowej z niskim strojem gitary Cantrella zwiastowało wczesny przebłysk mrocznej i ponurej mocy, do jakiej zdolny był zespół[9]. Magazyn „Metal Forces” porównał brzmienie „We Die Young” do grupy Stormtroopers of Death[10].

Teledysk[edytuj | edytuj kod]

Produkcja i realizacja[edytuj | edytuj kod]

Szkoła artystyczna The Art Institute of Seattle odpowiedzialna była za drugą wersję teledysku do „We Die Young”

9 sierpnia 1990 członkowie zespołu spotkali się z Rockym Schenckiem, by porozmawiać o pomysłach na fabułę do swojego pierwszego teledysku[11]. W owym czasie w Los Angeles było kilka pożarów. Schenck zasugerował wykorzystanie jednego ze spalonych domów wraz z basenem jako głównej lokacji[11]. Realizację rozpoczęto 28 sierpnia przy 1015 Avonoak Terrace w miejscowości Glendale w stanie Kalifornia, będącej w zespole miejskim Los Angeles–Long Beach[11]. Na prośbę reżysera ruiny domu pomalowano na jasnoczerwony kolor, a basen wypełniono różnymi odpadami znalezionymi na miejscu[11]. Jak przyznawał Schenck: „Pamiętam dokładnie reakcję rodziny, która kiedyś mieszkała w tym domu i oglądała nas z boku. Ich wyraz twarzy zdawał się być cichym przerażeniem, gdy realizowaliśmy ujęcia w ich niegdyś pięknym basenie, używając do tego spalonych mebli i zabawek dzieci jako rekwizytów”[11]. 10 września reżyser w studiu w Hollywood realizował sceny z udziałem zespołu. Materiał filmowy z płonącymi oraz unoszącymi się w basenie odpadami wyświetlany był na twarzach muzyków. Zdjęcia zakończono 17 września[12]. Wideoklip często emitowany był w programach MTV 120 Minutes i Headbangers Ball, lecz nie cieszył się powodzeniem[13]. Schenck przyznawał po latach: „Wydaje się, że zespół i wytwórnia zdają się to lubić, a i ja byłem zadowolony z efektu końcowego. Wygląda na to, że wideo całkiem dobrze pasuje do muzyki i myślę, że wykorzystaliśmy w nim wiele różnych elementów, których nie widziałem w teledyskach w tamtych czasach”[12].

Istnieje również druga wersja teledysku, wyreżyserowana w dniach 28–30 listopada 1989 przez lokalną szkołę artystyczną The Art Institute of Seattle[14][15], która znajduje się na kompilacji Music Bank: The Videos (1999)[16].

Melinda Garcia z magazynu branżowego „Screamer” napisała: „Teledysk zawiera atrakcyjną, niepożądaną, podziemną strukturę. I przy lekkim psychodelicznym odczuciu dużej ilości dymu, wydajność zespołu wzbogacają ich stały, mroczny i ciężki dźwięk”[17].

Oprawa graficzna[edytuj | edytuj kod]

Tylna strona winylowej wersji minialbumu, zawierająca zestaw utworów na stronie A i stronie C

Autorem oprawy graficznej jest Rocky Schenck[18]. Jednym z dyskutowanych pomysłów, który miał posłużyć za główną okładkę albumu Facelift (1990), była wizja zdjęcia, na którym członkowie zespołu mieli wyłaniać się z ludzkiego oka[19]. W tym celu powierzchnię basenu przykryto specjalną cienką folią z tworzywa sztucznego[19]. Zdjęcia rozpoczęto 2 maja 1990 w Oakwood Apartments w Burbank w hrabstwie Los Angeles[19]. Członkowie zespołu nurkowali pod plastikiem, po czym wyłaniali się na powierzchnię, łapiąc oddech. Jak wspominał Schenck: „Tworzywa sztuczne zniekształcały ich twarze, a ja dostałem świetne, upiorne zdjęcia zespołu z ich pierwszą rolą w filmie”[19]. W trakcie sesji muzycy eksperymentowali z wieloma pomysłami, włącznie z ujęciem przedstawiającym Staleya owiniętego folią, trzymanego przez pozostałych. Zdjęcie to zostało wykorzystane jako okładka minialbumu We Die Young[19].

Wydanie[edytuj | edytuj kod]

Minialbum został opublikowany w limitowanym nakładzie w lipcu 1990 przez wytwórnię Columbia[12][20]. Wydanie w formacie kasety i winylowym zawierało na stronie B kompozycje „It Ain’t Like That” oraz „Killing Yourself[20][21]. Ostatnia z nich pochodziła ze starszych sesji nagraniowych z końca lat 80.[21] Wolniejsza wersja „Killing Yourself” znalazła się na albumie demo The Treehouse Tapes (1988)[22]. Singel rozsyłany był do wybranych miejscowych sklepów muzycznych, których właściciele otrzymywali zysk ze sprzedaży[21][23][24].

Demonstracyjna wersja „We Die Young”, zarejestrowana pod kierownictwem producenta Ricka Parashara w 1989[25], została zamieszczona na kompilacji Nothing Safe: Best of the Box (1999)[26]. Studyjna wersja utworu ukazała się na składankach Music Bank (1999)[27] oraz The Essential Alice in Chains (2006)[28]. Teledysk do tytułowej kompozycji został wydany na nośniku VHS 22 sierpnia 1990 przez Columbia[29]. W późniejszym czasie wideo zostało zamieszczone na koncertowym VHS Live Facelift (1991)[21][30] oraz na kompilacji Music Bank: The Videos (1999)[16]. Utwór „It Ain’t Like That” trafił na debiutancki album studyjny Facelift (1990), natomiast „Killing Yourself” został odrzucony, z powodu niechęci Staleya do niego[21].

Odbiór[edytuj | edytuj kod]

Krytyczny[edytuj | edytuj kod]

Seward Park – miejsce, które stało się inspiracją do powstania tekstu[21]

Recenzent Ned Raggett z AllMusic określił „We Die Young” jako „dwie i pół minuty czystego heavy metalu” oraz „dzieło sztuki aranżacji i produkcji”. Autor zwrócił uwagę na dynamikę utworu, przyrównując ją do Black Sabbath[2]. Ric Albano z brytyjskiego „Classic Rocka” przyznał, że „We Die Young” stanowi silne nawiązanie do klasycznego hard rocka[31]. Bill Adams na łamach „Ground Control” stwierdził, że tytułowy utwór charakteryzuje się mocnym, wręcz wybuchowym brzmieniem. Z kolei wokal Staleya opisał jako „potężne narzędzie”[32]. Rob Andrews z czasopisma „Hit Parader” tekst utworu określił mianem „kontrowersyjnego”[33]. Judith Fisher z „Metal Forces” zwróciła uwagę na „pompujące linie basowe[34]. Paul Elliot z brytyjskiego magazynu „Q” podkreślił, że ze względu na niski strój oraz charakterystyczne riffy Cantrella w „We Die Young” i „Man in the Box”, zespół wypracował wyrazistą dynamikę lat 90.[35] Portal internetowy rockmetal.pl napisał o utworze: „«We Die Young» to jeden z najjaśniejszych punktów Facelift. Mocny, energetyczny, świetnie bujający, z przeszywającym ciało odbiorcy wokalem Layne’a Staleya i iście heavymetalowymi zagrywkami Cantrella – prawdziwy hymn dla dorastającej, dekadenckiej młodzieży początków lat 90., z bardzo znamiennym przesłaniem”[36].

Komercyjny[edytuj | edytuj kod]

Tytułowy utwór zyskał uznanie w lokalnych rozgłośniach radiowych, emitujących muzykę rockową[21][37], natomiast minialbum wywarł wpływ na społeczność związaną z heavy metalem[7].

Wykorzystanie utworu[edytuj | edytuj kod]

12 stycznia 2010 „We Die Young” został wydany jako zawartość do pobrania dla komputerowej gry muzycznej Rock Band na platformy Xbox 360, Wii i PlayStation 3, jako część zestawu obejmującego także inne kompozycje zespołu – „Grind”, „Heaven Beside You”, „Last of My Kind” i „Your Decision[38].

Utwór na koncertach[edytuj | edytuj kod]

Premiera koncertowa „We Die Young” miała miejsce 15 lipca 1989 w Bremerton w stanie Waszyngton[39]. W latach 90. zespół często tym utworem otwierał swoje występy[39]. Cantrell w rozmowie z magazynem „Guitar School” przyznał, że przy okazji występu w ramach MTV Unplugged w 1996, muzycy planowali wykonać kompozycję w wersji akustycznej, jednak zrezygnowali z tego pomysłu z powodu ograniczeń czasowych[40]. 10 maja 1996 grupa zagrała krótki występ w talk-show Late Show with David Letterman, w trakcie którego wykonała skrócone wersje „Again” i „We Die Young”[41]. Utwór regularnie prezentowany jest podczas wszystkich tras zespołu[39].

2 lipca 2006, podczas koncertu w Goffertpark w holenderskim Nijmegen w ramach Finish What we Started Tour, „We Die Young” został wykonany z gościnnym udziałem wokalisty Tima Williamsa i basisty Kyle’a Sandersa z formacji Bloodsimple[42].

Lista utworów na singlu[edytuj | edytuj kod]

singel CD (CSK 2163):

Winylowa wersja singla „We Die Young” (strona A)
Winylowa wersja singla „We Die Young” (strona C)
Nr Tytuł utworu AutorzyDługość
1.„We Die Young”Jerry Cantrell2:32

kaseta (CAT 2095):

Strona A:

Nr Tytuł utworu AutorzyDługość
1.„We Die Young”Cantrell2:32
2.„It Ain’t Like That”Cantrell • Mike Starr • Sean Kinney4:37
3.Killing YourselfLayne Staley • Cantrell2:39
09:48

Strona B:

Nr Tytuł utworu AutorzyDługość
1.„We Die Young”Cantrell2:32
2.„It Ain’t Like That”Cantrell • Starr • Kinney4:37
3.„Killing Yourself”Staley • Cantrell2:39
09:48

winyl 7”, 12” (CAS 2095):

Strona A:

Nr Tytuł utworu AutorzyDługość
1.„We Die Young”Cantrell2:32
02:32

Strona C:

Nr Tytuł utworu AutorzyDługość
1.„It Ain’t Like That”Cantrell • Starr • Kinney4:37
2.„Killing Yourself”Staley • Cantrell2:39
07:16

Personel[edytuj | edytuj kod]

Opracowano na podstawie materiału źródłowego[43]:

Alice in Chains

Produkcja

Interpretacje[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. de Sola 2015 ↓, s. 118–120.
  2. a b c d e Ned Raggett: We Die Young (ang.). AllMusic. [dostęp 2011-09-18]. [zarchiwizowane z tego adresu (2016-07-04)].
  3. Jeff Kitts. Primecuts. „Guitar School”, s. 12, maj 1994. ISSN 1058-0220. 
  4. Tom Forsythe. Without Prejudice Dude!. „RIP”, s. 56, czerwiec 1991. ISSN 0889-5791. 
  5. Beth Nussbaum. When Whips Don’t Hurt. „Rock Scene”, s. 57, kwiecień 1990. ISSN 0090-3353. 
  6. Janiss Garza. Alice in Chains. Seattle Strangeness!. „Rock Beat”, s. 48, 1990. OCLC 861188848. 
  7. a b Nick Bowcott. Seattle Do Nicely. „Guitarist”, s. 124, 127, kwiecień 1993. ISSN 0953-7023. 
  8. Jeff Gilbert. In-Chained. „Guitar School”, s. 30, listopad 1991. ISSN 1058-0220. 
  9. a b Dale Turner. Alice in Chains: Ten Classic Riffs from Jerry Cantrell. „Guitar One”, s. 28, kwiecień 2001. ISSN 1525-3562. 
  10. Breaking the Chains. „Metal Forces”, s. 50, 1990. OCLC 859210254. 
  11. a b c d e de Sola 2015 ↓, s. 128.
  12. a b c de Sola 2015 ↓, s. 129.
  13. de Sola 2015 ↓, s. 135.
  14. de Sola 2015 ↓, s. 107.
  15. Christopher Walsh. Alice in Chains DVD Inspires Innovative Surround Work. „Billboard”, s. 65, 7 kwietnia 2001. ISSN 0006-2510. 
  16. a b Alice in Chains – Music Bank: The Videos (ang.). [dostęp 2020-05-22]. [zarchiwizowane z tego adresu (2006-07-03)].
  17. Melinda Garcia. Video Vixen. „Screamer”, s. 16, październik 1990. OCLC 861225021. 
  18. de Sola 2015 ↓, s. 126–128.
  19. a b c d e de Sola 2015 ↓, s. 127.
  20. a b Dave Thompson: Standard Catalog of American Records. Krause Publications, 2012, s. 24. ISBN 978-1440232527. (ang.)
  21. a b c d e f g Gillian G. Gaar. A Band Called Alice. „Goldmine”, s. 55–56, 58, 5 sierpnia 1994. ISSN 1055-2685. 
  22. de Sola 2015 ↓, s. 73.
  23. Bartek Koziczyński. Alice in Chains. Bezsenność w Seattle. „Teraz Rock”, s. 67, czerwiec 2006. ISSN 1730-394X. 
  24. Jeffrey Ressner. Alice in Chains: Through the Looking Glass. „Rolling Stone”, s. 47, 26 listopada 1992. ISSN 0035-791X. 
  25. de Sola 2015 ↓, s. 96.
  26. Alice in Chains – Nothing Safe: Best of the Box (ang.). [dostęp 2020-05-22]. [zarchiwizowane z tego adresu (2006-09-02)].
  27. Alice in Chains – Music Bank (ang.). [dostęp 2020-05-22]. [zarchiwizowane z tego adresu (2006-09-02)].
  28. Alice in Chains: ‘Essential’ Collection to Finally See Light of Day (ang.). Blabbermouth.net. [dostęp 2020-05-24]. [zarchiwizowane z tego adresu (2020-05-24)].
  29. Alice in Chains – We Die Young (1990, VHS) (ang.). Discogs. [dostęp 2020-09-22]. [zarchiwizowane z tego adresu (2020-09-22)].
  30. Alice in Chains – Live Facelift (ang.). [dostęp 2020-05-22]. [zarchiwizowane z tego adresu (2007-03-09)].
  31. Ric Albano. Facelift by Alice in Chains. „Classic Rock”. ISSN 1464-7834 (ang.). [dostęp 2017-12-06]. [zarchiwizowane z adresu 2015-09-02]. 
  32. Bill Adams: Alice in Chains Discography Part One (ang.). Ground Control. [dostęp 2012-11-05]. [zarchiwizowane z tego adresu (2013-01-24)].
  33. Rob Andrews. Seattle Rockers Defy the Odds with Debut Disc. „Hit Parader”, s. 22, 1990. ISSN 0162-0266. 
  34. Judith Fisher. Facelift. „Metal Forces”, 1990. OCLC 859210254. 
  35. Paul Elliott. Facelift. „Q”, s. 140, październik 1999. ISSN 0955-4955. 
  36. Piter Chemik: Alice in Chains „Facelift” (pol.). rockmetal.pl. [dostęp 2015-03-02]. [zarchiwizowane z tego adresu (2013-05-03)].
  37. Kyle Anderson: Accidental Revolution: The Story of Grunge. St. Martin’s Press, 2007, s. 94. ISBN 978-0312358198. (ang.)
  38. Rock Band Adds Alice in Chains Five Pack (ang.). IGN. [dostęp 2017-04-11]. [zarchiwizowane z tego adresu (2017-04-06)].
  39. a b c We Die Young by Alice in Chains (ang.). setlist.fm. [dostęp 2017-04-11].
  40. Jeff Kitts. The Soft Parade. „Guitar School”, s. 29, sierpień 1996. ISSN 1058-0220. 
  41. John Bacus: 5/10/96 San Francisco, CA „Late Show with David Letterman” (ang.). [dostęp 2018-12-21]. [zarchiwizowane z tego adresu (2013-05-02)].
  42. Bloodsimple Members Perform with Alice in Chains in Holland (ang.). Blabbermouth.net. [dostęp 2020-05-22]. [zarchiwizowane z tego adresu (2016-06-04)].
  43. Poligrafia dołączona do minialbumu We Die Young; wyd. Columbia, nr kat. CSK 2163.
  44. Ektomorf Covers Alice in Chains, Soundgarden on New Single (ang.). Blabbermouth.net. [dostęp 2015-01-03]. [zarchiwizowane z tego adresu (2015-05-03)].
  45. Stone Sour to Release Meanwhile in Burbank… EP of Covers in April (ang.). Blabbermouth.net. [dostęp 2015-03-02]. [zarchiwizowane z tego adresu (2015-03-02)].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]


© Materiał pochodzi z Wikipedia i jest na licencji GFDL

Losowe treści:

Wydarzenia

W Moskwie odsłonięto pierwszy w Rosji pomnik Jana Pawła II. Ma ponad 1,8 m wysokości i waży dwie tony.

Rocznice

1871 – zmarł Charles Babbage, angielski, matematyk i mechanik, twórca maszyny analitycznej

1976 – premiera filmu Brunet wieczorową porą

Muzyka

21 listopada ukaże się nowy singiel wokalistki zatytułowany "Marry The Night". Artystka zaprezentowała właśnie okładkę nowego singla. Na singlu usłyszymy także prawdopodobnie kilka remiksów. Jak zdradziła piosenkarka, "Marry The Night" opowiada o jej miłości do swojego rodzinnego miasta.

Sport

Adam Małysz zabierze do Maroka swoją żonę i córkę, które wystartują w rajdzie RMF Morocco Challenge - ta mocno zaskakująca wiadomość wywołała spore poruszenie w polskich mediach.