Vittorio De Sica

Vittorio De Sica
Ilustracja
Vittorio De Sica (1959)
Data i miejsce urodzenia 7 lipca 1901 lub 1902
Sora
Data i miejsce śmierci 13 listopada 1974
Paryż
Zawód reżyser, aktor
Współmałżonek Giuditta Rissone[1]
María Mercader[1]
Vittorio De Sica w filmie z 1932

Vittorio De Sica (ur. 7 lipca 1901 lub 1902[1] w Sore we Włoszech, zm. 13 listopada 1974 w Paryżu[1]) – włoski reżyser i aktor[2], przedstawiciel neorealizmu włoskiego[3][4].

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Vittorio De Sica był początkowo aktorem komediowym[5]. Po raz pierwszy wystąpił w niemym filmie z 1918 roku Il Processo Clémenceau[6]. Godne uwagi są jego występy w filmach Cameriniego, takich jak Gli uomini che mascalzoni! (1932), Darò un milione (1935) oraz Grandi magazzini (1939). Grał w sumie w ponad stu filmach, kręconych we Włoszech i zagranicą, a otrzymane wynagrodzenia przeznaczał na produkcje reżyserowane przez siebie[7].

Jego pierwsze filmy jako reżysera (Szkarłatne róże oraz Magdaleno, dwója ze sprawowania) były komediami, w których występował również jako aktor[7]. Vittorio De Sica pracował często ze scenarzystą Cesare Zavattinim. Zrealizowali wspólnie dwadzieścia sześć filmów[8] w ciągu trzydziestu lat, począwszy od historii siedmioletniego chłopca, będącego świadkiem rozpadającego się małżeństwa jego rodziców, ukazanej w filmie Dzieci patrzą na nas[9]. Poważna tematyka dotyczyła także ich kolejnego filmu – Dzieci ulicy (1946), którego tematem jest los samotnych dzieci, o które nikt się nie troszczy[10].

Reżyser zdobył uznanie filmami, w których uwaga skupiona jest na ludziach bezbronnych i pozbawionych siły przebicia. Wśród nich znajdują się Złodzieje rowerów, które przyniosły mu międzynarodową sławę. Bohaterowie tego filmu (bezrobotny ojciec i jego dziewięcioletni syn) próbują bezskutecznie odnaleźć skradziony rower, który jest potrzebny do podjęcia pracy. Ich wysiłki budzą wiele emocji, a film uchodzi za typowy przykład kina neorealistycznego[10].

De Sica koncentrował uwagę także na innych wykluczonych osobach: starszych jak niezamożny emeryt Umberto Domenico Ferrari (bohater Umberto D.) czy prostoduszny biedak Totò, przedstawiony w komediodramacie Cud w Mediolanie[11].

Filmografia[edytuj | edytuj kod]

Reżyser[edytuj | edytuj kod]

Na podstawie Filmwebu [1]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c d Pendergast 2000 ↓, s. 260.
  2. De Sica, Vittorio (wł.). treccani.it. [dostęp 2017-12-16].
  3. Vittorio De Sica, Italian director (ang.). Encyclopaedia Britannica. [dostęp 2017-12-16].
  4. De Sica Vittorio, [w:] Encyklopedia PWN [online] [dostęp 2017-12-16].
  5. Helman 2011 ↓, s. 576.
  6. Pendergast 2000 ↓, s. 261.
  7. a b Pendergast 2000 ↓, s. 263.
  8. Cesare Zavattini, Italian writer (ang.). Encyclopaedia Britannica. [dostęp 2017-12-16].
  9. Helman 2011 ↓, s. 572.
  10. a b Helman 2011 ↓, s. 595-596.
  11. Helman 2011 ↓, s. 598-599.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Alicja Helman: Włoski neorealizm. W: Tadeusz Lubelski, Iwona Sowińska, Rafał Syska: Kino klasyczne. Historia kina, tom 2. Kraków: Universitas, 2011, s. 565–615. ISBN 97883-242-2234-6.
  • Tom Pendergast, Sara Pendergast: International Dictionary of Film and Filmmakers. Wyd. 4. T. 2: Directors. St. James Press, 2000, s. 260–264.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]


© Materiał pochodzi z Wikipedia i jest na licencji GFDL

Losowe treści:

Wydarzenia

W Moskwie odsłonięto pierwszy w Rosji pomnik Jana Pawła II. Ma ponad 1,8 m wysokości i waży dwie tony.

Rocznice

1871 – zmarł Charles Babbage, angielski, matematyk i mechanik, twórca maszyny analitycznej

1976 – premiera filmu Brunet wieczorową porą

Muzyka

21 listopada ukaże się nowy singiel wokalistki zatytułowany "Marry The Night". Artystka zaprezentowała właśnie okładkę nowego singla. Na singlu usłyszymy także prawdopodobnie kilka remiksów. Jak zdradziła piosenkarka, "Marry The Night" opowiada o jej miłości do swojego rodzinnego miasta.

Sport

Adam Małysz zabierze do Maroka swoją żonę i córkę, które wystartują w rajdzie RMF Morocco Challenge - ta mocno zaskakująca wiadomość wywołała spore poruszenie w polskich mediach.