Tadeusz Wasilewski

Zobacz też: inne znaczenia.
Tadeusz Wasilewski
Kraj działania  Polska
Data i miejsce urodzenia 8 kwietnia 1933
Wilno
Data i miejsce śmierci 9 listopada 2005
Warszawa
Profesor nauk humanistycznych
Specjalność: historia średniowieczna, historia średniowieczna Polski, mediewistyka
Alma Mater Uniwersytet Warszawski
Doktorat 1963
Habilitacja 1971
Profesura 1982
Wykładowca, naukowiec
uczelnia Uniwersytet Warszawski, UMCS
Ambasador RP w Bułgarii
Okres spraw. 1991–1995
Poprzednik Władysław Pożoga
Następca Romuald Kunat
Odznaczenia
Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski Order Świętych Cyryla i Metodego (Bułgaria)

Tadeusz Ludwik Wasilewski (ur. 8 kwietnia 1933 w Wilnie, zm. 9 listopada 2005 w Warszawie) – polski historyk, bałkanista, bizantynolog i dyplomata.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Był synem Stefana i Zenaidy z Wołłowiczów. W 1945 jego rodzina zmuszona do opuszczenia Wilna przeniosła się do Białegostoku, a wkrótce potem do Bydgoszczy. W 1951 ukończył szkołę średnią w Bydgoszczy i rozpoczął studia historyczne na Uniwersytecie Warszawskim, gdzie uczęszczał na seminarium magisterskie, a następnie doktorskie prowadzone przez Aleksandra Gieysztora w Instytucie Historycznym. Z uczelnią tą był związany przez blisko 50 lat pracy naukowo-dydaktycznej. W 1955 r. po uzyskaniu stopnia magistra został asystentem w Instytucie Historycznym Wydziału Historycznego, następnie adiunktem po obronie pracy doktorskiej w dniu 7 grudnia 1963 r., docentem po uzyskaniu tytułu doktora habilitowanego 23 marca 1971 r., profesorem nadzwyczajnym od 1982 r. i profesorem zwyczajnym od 1988 r.

Od 1972 r. prowadził seminaria magisterskie i doktorskie, na których powstało kilkaset prac magisterskich i kilkanaście doktorskich. W latach 1972-1983 był kierownikiem Studium Doktoranckiego Wydziału Historycznego UW. Pracował także na dwóch innych uczelniach wyższych: Uniwersytecie Marii Curie-Skłodowskiej w Lublinie i Mazowieckiej Wyższej Szkole Humanistyczno-Pedagogicznej w Łowiczu. Prowadził prace badawcze w kilku dziedzinach: historii Bizancjum i w dziejach Południowej Słowiańszczyzny, historii średniowiecznej Polski, historii Wielkiego Księstwa Litewskiego, nauk pomocniczych historii ze szczególnym uwzględnieniem genealogii i heraldyki. Wynikiem tych badań było opublikowanie w Polsce i zagranicą ponad 400 prac naukowych (książek, artykułów naukowych, wydawnictw źródłowych).

Był członkiem licznych organizacji społecznych i naukowych m.in. Towarzystwa Naukowego Warszawskiego, Academie Internationale de Genealogie, Komisji Historycznej Polsko-Bułgarskiej, Komisji Bizantynologicznej przy Komitecie Nauk o Kulturze Antycznej, Instytutu Europy Środkowo-Wschodniej.

W latach 1991-1995 był ambasadorem RP w Bułgarii. Za badania naukowe nad historią Bułgarii i zasługi dyplomatyczne otrzymał wysokie odznaczenia państwowe Republiki Bułgarii: Order Cyryla i Metodego I klasy i Order „Jeździec Madarski” I klasy.

Postanowieniem Prezydenta RP z dnia 30 czerwca 2009 za wybitne zasługi w propagowaniu wiedzy o wspólnym dziedzictwie historycznym narodów tworzących Rzeczpospolitą Obojga Narodów został pośmiertnie odznaczony Krzyżem Komandorskim Orderu Odrodzenia Polski[1].

Uczniowie[edytuj | edytuj kod]

Do grona jego uczniów należą: Henryk Lulewicz, Mirosław Nagielski, Andrzej Rachuba, Grzegorz Rostkowski, Witold Sienkiewicz, Józef Maroszek

Publikacje[edytuj | edytuj kod]

Książki[edytuj | edytuj kod]

  • Historia Bułgarii, Wrocław: Zakład Narodowy im. Ossolińskich 1970 (wyd. 2 popr. i uzup. 1988).
  • Bizancjum i Słowianie w IX wieku : studia z dziejów stosunków politycznych i kulturalnych, Warszawa: Państwowe Wydawnictwo Naukowe 1972.
  • (współautorzy: Jerzy Skowronek, Mieczysław Tanty), Historia Słowian południowych i zachodnich, Warszawa: PWN 1977 (wyd. 2 1988).
  • Jan Antoni Chrapowicki, Diariusz. Cz. 1, Lata 1656-1664, oprac. i wstępem poprzedził Tadeusz Wasilewski, Warszawa: „Pax” 1978 (wyd. 2 1988).
  • (redakcja) Bogusław Radziwiłł, Autobiografia, wstępem poprzedził i oprac. Tadeusz Wasilewski, Warszawa: Państwowy Instytut Wydawniczy 1979.
  • Ostatni Waza na polskim tronie, Katowice: „Śląsk” 1984.
  • (współautor: Wacław Felczak), Historia Jugosławii, Wrocław: Zakład Narodowy im. Ossolińskich 1985.
  • Jan Kazimierz, Warszawa: Zamek Królewski 1985.
  • Bulgarija i Vizantija IX-XV vek. Izsledvanija, red. Ivan Božilov, Sofija 1997.
  • Aleksander D. Skorobohaty, Diariusz, oprac. Tadeusz Wasilewski, Warszawa: „DiG”, 2000.
  • (redakcja) Inter Orientem et Occidentem. Studia z dziejów Europy Środkowowschodniej ofiarowane profesorowi Janowi Tyszkiewiczowi w czterdziestolecie pracy naukowej, red. nauk. Tadeusz Wasilewski, Marek Barański, Warszawa: „DiG” 2002.
  • (współautorzy: Jerzy Skowronek, Mieczysław Tanty, Słowianie południowi i zachodni VI-XX wiek, Warszawa: Książka i Wiedza 2005.

Wybrane artykuły[edytuj | edytuj kod]

  • Administracja bizantyjska na ziemiach słowiańskich i jej polityka wobec Słowian w XI - XIII w., „Kwartalnik Historyczny” 70 (1963), z.2, s.303-323.
  • Le thème byzantin de Sirmium - Serbia au XI et XII siècle, „Sbornik radova Vizantolozskog instituta” , Inst. Serb. Akad. Nauk, Melagnes Ostrogorski, 2, s. 465-482.
  • Le titres du duc, de catepan et de pronoete dans l’Empire byzantin du IX jusqu’au XII, w: „Actes du XII Congrès International des Études Byzantines”, 2, Beograd 1964, s. 233-239.
  • Macedońska historiografia dynastyczna X wieku jako źródło do dziejów Bizancjum w latach 813-867, „Studia Źródłoznawcze” 16 (1971), s. 58-83.
  • Paleologowie [w:] Dynastie Europy, pod red. A. Mączaka, Wrocław 1997, s. 237-246.
  • Studia nad dziejami panowania cesarza Michała III (842-867), „Przegląd Historyczny” 61 (1970), cz. 1, z. 2, s. 167-182; cz. 2, z. 3, s. 359-380.
  • Borys I - książę czy król Bułgarii, „Balcanica Posnaniensia” 2 (1985), s. 33-42.
  • Data chrztu Bułgarii, „Pamiętnik Słowiański” 18 (1968), s. 115-129.
  • Kontrowersje wokół powstania i najstarszych dziejów państwa bułgarskiego [w:] Trzynaście wieków Bułgarii, Wrocław 1983, s. 181-189.
  • Nieznany przekaz kronikarski o przyjęciu chrześcijaństwa przez Bułgarów, „Pamiętnik Słowiański” 19 (1969), s. 139-143.
  • Chrystus Pantokrator na pieczęciach i monetach Włodzimierza I i jego następców. Bizantyńskie i bułgarskie wzorce, „Wiadomości Numizmatyczne” 32 (1988), z. 3/4, s. 159-169.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Świat pogranicza. Księga pamiątkowa ku czci prof. Tadeusza Wasilewskiego, Red. nauk. Mirosław Nagielski, Andrzej Rachuba, Sławomir Górzyński, Warszawa 2003
  • Grzegorz Rostkowski, In memoriam. Profesor Tadeusz Wasilewski [w:] Grzegorz Rostkowski, Integracja i tożsamość narodowa w Europie Środkowo-Wschodniej na przestrzeni dziejów, Warszawa 2007.
  • Andrzej Rachuba, In memoriam.Tadeusz Wasilewski (8 IV 1933 - 9 XI 2005), „Kwartalnik Historyczny” 113 (2006), z. 1, s. 198-201.
  • Krzysztof Kossarzecki, Grzegorz Rostkowski, Bibliografia prac Tadeusza Wasilewskiego [w:] Świat pogranicza. Księga pamiątkowa ku czci prof. Tadeusza Wasilewskiego, Red. nauk. Mirosław Nagielski, Andrzej Rachuba, Sławomir Górzyński, Warszawa 2003, s. 13-32.
  • Prof. dr hab. Tadeusz Wasilewski, [w:] baza „Ludzie nauki” portalu Nauka Polska (OPI) [online] [dostęp 2015-10-25].

© Materiał pochodzi z Wikipedia i jest na licencji GFDL

Losowe treści:

Wydarzenia

W Moskwie odsłonięto pierwszy w Rosji pomnik Jana Pawła II. Ma ponad 1,8 m wysokości i waży dwie tony.

Rocznice

1871 – zmarł Charles Babbage, angielski, matematyk i mechanik, twórca maszyny analitycznej

1976 – premiera filmu Brunet wieczorową porą

Muzyka

21 listopada ukaże się nowy singiel wokalistki zatytułowany "Marry The Night". Artystka zaprezentowała właśnie okładkę nowego singla. Na singlu usłyszymy także prawdopodobnie kilka remiksów. Jak zdradziła piosenkarka, "Marry The Night" opowiada o jej miłości do swojego rodzinnego miasta.

Sport

Adam Małysz zabierze do Maroka swoją żonę i córkę, które wystartują w rajdzie RMF Morocco Challenge - ta mocno zaskakująca wiadomość wywołała spore poruszenie w polskich mediach.