Szynszyloszczur górski

Szynszyloszczur górski
Abrocoma famatina[1]
Thomas, 1920
Systematyka
Domena eukarionty
Królestwo zwierzęta
Typ strunowce
Podtyp kręgowce
Gromada ssaki
Podgromada żyworodne
Infragromada łożyskowce
Rząd gryzonie
Podrząd jeżozwierzowce
Infrarząd jeżozwierzokształtne
Nadrodzina Octodontoidea
Rodzina szynszyloszczurowate
Rodzaj szynszyloszczur
Gatunek szynszyloszczur górski
Kategoria zagrożenia (CKGZ)[2]
Status none DD.svg
brak danych

Szynszyloszczur górski[3] (Abrocoma famatina) – gatunek ssaka z rodziny szynszyloszczurowatych. Zamieszkuje w górach Sierra de Famatina w prowincji La Rioja w północno-zachodniej części Argentyny. Typowa lokalizacja: La Invernada, departament Famatina, prowincja La Rioja, na wysokości 3800 m n.p.m.[4][5]

Systematyka[edytuj | edytuj kod]

W 1940 roku John Ellerman identyfikował A. famatina jako podgatunek szynszyloszczura szarego (A. cinerea), ale w 2002 Janet K. Braun i Michael A. Mares wykazali, że zwierzęta te stanowią odrębny gatunek[5][4].

Nazewnictwo[edytuj | edytuj kod]

Epitet gatunkowy famatina jest eponimem upamiętniającym lokalizację (Sierra de Famatina), w której w 1920 schwytano jedyne znane okazy[6]. W wydanej w 2015 roku przez Muzeum i Instytut Zoologii Polskiej Akademii Nauk publikacji „Polskie nazewnictwo ssaków świata” zaproponowano dla gatunku nazwę szynszyloszczur górski[3].

Budowa ciała[edytuj | edytuj kod]

Szynszyloszczur górski jest gryzoniem o średniej wielkości[6].

Wzór zębowy I C P M
20 = 1 0 1 3
1 0 1 3

Końcówki włosów sierści w części grzbietowej są jasnoszare, co sprawia wrażenie jasnego futra. Sierść na grzbiecie jest gęsta i stosunkowo długa (ok. 33 mm). W części brzusznej sierść jest wybarwiona na zróżnicowane kolory z szarym ubarwieniem włosa u nasady. Ogon jest dwukolorowy – w górnej części jasnoszary, a od spodu biały. Jest najkrótszy wśród gatunków Abracoma. Samice mają po dwie pary sutków[4]. Siekacze tych zwierząt są duże[6].

Wymiary Abrocoma famatina
(za: L.H.Emmons, 2016)[4]
wymiar
długość ciała z głową i ogonem
164–182 mm
długość ogona
108–117 mm
długość tylnej kończyny
28–30 mm
długość ucha
23–26 mm
długość czaszki
43–45 mm
masa ciała
90–105 g

Tryb życia[edytuj | edytuj kod]

Szynszyloszczur górski prawdopodobnie wiedzie nocny tryb życia. Żyje w małych koloniach[4]. Po ciąży trwającej 115–118 dni samica szynszyloszczura szarego rodzi 2–3 młode. Samice w ciąży lub karmiące młode obserwowano w okresie od sierpnia do grudnia[4].

Rozmieszczenie geograficzne[edytuj | edytuj kod]

Szynszyloszczur górski zamieszkuje w górach Sierra de Famatina w prowincji La Rioja w północno-zachodniej części Argentyny. Typowa lokalizacja: La Invernada, departament Famatina, prowincja La Rioja, na wysokości 3800 m n.p.m.[4]

Ekologia[edytuj | edytuj kod]

Szynszyloszczur górski podobnie jak pozostałe gatunki z rodzaju Abrocoma jest ścisłym roślinożercą[4].

Siedlisko[edytuj | edytuj kod]

Oldfield Thomas zanotował jedynie (1920) relację pracownika (E. Boudini), który schwytał jedyne badane okazy, że szynszyloszczur samotny żyje w terenie skalistym, w szczelinach i rozpadlinach[4].

Ochrona[edytuj | edytuj kod]

Międzynarodowa Unia Ochrony Przyrody (IUCN) wymienia Abrocoma famatina w Czerwonej księdze gatunków zagrożonych jako gatunek o nieokreślonym stopniu zagrożenia (data deficient). Szynszyloszczur samotny jest znany tylko z sześciu okazów zwierząt schwytanych 19 marca 1920 przez E. Boudiniego[4].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Abrocoma famatina, w: Integrated Taxonomic Information System (ang.).
  2. Abrocoma famatina. Czerwona księga gatunków zagrożonych (IUCN Red List of Threatened Species) (ang.).
  3. a b Włodzimierz Cichocki, Agnieszka Ważna, Jan Cichocki, Ewa Rajska, Artur Jasiński, Wiesław Bogdanowicz: Polskie nazewnictwo ssaków świata. Warszawa: Muzeum i Instytut Zoologii Polskiej Akademii Nauk, 2015, s. 297. ISBN 978-83-88147-15-9.
  4. a b c d e f g h i j L.H.Emmons: Family Abrocomidae (Chinchilla Rats and Inca Rats). W: D.E. Wilson, T.E. Lacher, Jr & R.A. Mittermeier: Handbook of the Mammals of the World. Cz. 6: Lagomorphs and Rodents I. Barcelona: Lynx Edicions, 2016, s. 487–497. ISBN 978-84-941892-3-4. (ang.)
  5. a b Wilson Don E. & Reeder DeeAnn M. (red.) Abrocoma famatina. w: Mammal Species of the World. A Taxonomic and Geographic Reference (Wyd. 3.) [on-line]. Johns Hopkins University Press, 2005. (ang.) [dostęp 21 grudnia 2019]
  6. a b c Janet K. Braun, Michael A. Mares. Systematics of the Abrocoma cinerea Species Complex (Rodentia: Abrocomidae), with a Description of a New Species of Abrocoma. „Journal of Mammalogy”. 83 (1), s. 1-19, 2002. American Society of Mammalogists. DOI: 10.1644/1545-1542. ISSN 0022-2372 (ang.). 

© Materiał pochodzi z Wikipedia i jest na licencji GFDL

Losowe treści:

Wydarzenia

W Moskwie odsłonięto pierwszy w Rosji pomnik Jana Pawła II. Ma ponad 1,8 m wysokości i waży dwie tony.

Rocznice

1871 – zmarł Charles Babbage, angielski, matematyk i mechanik, twórca maszyny analitycznej

1976 – premiera filmu Brunet wieczorową porą

Muzyka

21 listopada ukaże się nowy singiel wokalistki zatytułowany "Marry The Night". Artystka zaprezentowała właśnie okładkę nowego singla. Na singlu usłyszymy także prawdopodobnie kilka remiksów. Jak zdradziła piosenkarka, "Marry The Night" opowiada o jej miłości do swojego rodzinnego miasta.

Sport

Adam Małysz zabierze do Maroka swoją żonę i córkę, które wystartują w rajdzie RMF Morocco Challenge - ta mocno zaskakująca wiadomość wywołała spore poruszenie w polskich mediach.