Renée Zellweger

Renée Zellweger
Ilustracja
Renée Zellweger (2016)
Imię i nazwisko Renée Kathleen Zellweger
Data i miejsce urodzenia 25 kwietnia 1969
Katy
Zawód aktorka, producentka, reżyserka
Współmałżonek Kenny Chesney
(2005; anulowane)
Lata aktywności od 1992

Renée Kathleen Zellweger[1] (ur. 25 kwietnia 1969 w Katy) – amerykańska aktorka, producentka i reżyserka filmowa pochodzenia szwajcarsko-norweskiego. Laureatka Oscara dla najlepszej aktorki pierwszoplanowej za rolę Judy Garland w dramacie biograficznym Ruperta Goolda Judy (2019) i za drugoplanową rolę jako Ruby Thewes w dramacie Anthony’ego Minghelli Wzgórze nadziei (2003).

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Wczesne lata[edytuj | edytuj kod]

Urodziła się w Katy w stanie Teksas jako córka Kjellfried Irene (z domu Andreassen) i Emila Ericha Zellwegera[2]. Wychowywała się ze starszym bratem, Andrew[3]. Jej ojciec pochodził z kantonu Sankt Gallen w Szwajcarii i z zawodu był inżynierem mechanikiem. Matka była pochodzenia norwesko-fińskiego (Lapończycy); pracowała jako położna i guwernantka.

W 1987 ukończyła Katy High School (1987)[4], gdzie była cheerleaderką, gimnastyczką i zainteresowała się aktorstwem należąc do kółka teatralnego[5]. W 1991 uzyskała tytuł Bakalaureata na wydziale języka angielskiego na University of Texas at Austin[4]. Na uniwersytecie Zellweger wzięła też udział w kursie dramatycznym, co wywołało jej zainteresowanie aktorstwem[6]. Pracowała w Austin jako kelnerka i asystentka barmana[6].

Kariera[edytuj | edytuj kod]

Początkowo występowała w produkcjach telewizyjnych, takich jak dreszczowiec Smak zabijania (A Taste for Killing) jako Mary Lou u boku Michaela Biehna i Jasona Batemana czy dramat muzyczny Showtime Shake, Rattle and Rock! (1994)[7] w głównej roli Susan. W 1993 zadebiutowała na kinowym ekranie w komediodramacie Richarda Linklatera Uczniowska balanga (Dazed and Confused)[8]. Potem można ją było dostrzec w takich filmach jak Mój chłopak zombie (My Boyfriend Back, 1993), Orbitowanie bez cukru (Reality Bites, 1994), Kaliber 45 (Love and a. 45, 1994), gdzie za postać Starlene Cheatham była nominowana do Independent Spirit Awards, 8 sekund (8 Seconds, 1994), Teksańska masakra piłą mechaniczną: Następne pokolenie (The Return of the Texas Chainsaw Massacre, 1994) z Matthew McConaugheyem, Empire Records (1995) czy The Low Life (1995). Została zauważona przez krytykę dzięki roli wrażliwej samotnej matki i obiektu zainteresowania wpływowego agenta sportowego (Tom Cruise) w komediodramacie sportowym Camerona Crowe’a Jerry Maguire (1996)[9], pokonując ubiegające się o tę rolę aktorki, takie jak Bridget Fonda, Marisa Tomei, Cameron Diaz czy Winona Ryder. Za tę odebrała nagrodę Broadcast Film Critics Association Awards za najlepszy debiut w 1996, Blockbuster Entertainment Awards za najlepszą drugoplanową rolę komediową i była nominowana do Satelity, MTV Movie Awards i nagrody Gildii Aktorów Filmowych[3].

Za tytułową rolę Betty Sizemore, która pod wpływem silnych emocji wmawia sobie, że jest bohaterką swojej ulubionej opery mydlanej, w czarnej komedii Siostra Betty (Nurse Betty, 2000)[10] z Morganem Freemanem i Chrisem Rockiem otrzymała Złoty Glob dla najlepszej aktorki w filmie komediowym lub musicalu i Nagrodę Satelity. Wystąpiła jako Irene P. Waters w komedii Bobby’ego Farrelly i Petera Farrelly Ja, Irena i Ja (Me, Myself & Irene, 2000) u boku Jima Carreya[3].

Największą rozpoznawalność oraz pierwszą nominację do Oscara przyniosła jej postać tytułowej bohaterki komedii romantycznej Dziennik Bridget Jones (2001) na podstawie książki Helen Fielding. Powstała również w kontynuacja filmu: Bridget Jones: W pogoni za rozumem (2004), a po latach Zellweger powróciła do aktorstwa w dobrze przyjętej przez fanów i krytyków Bridget Jones 3 (2016)[3].

W 2002 zagrała Roxie Hart w musicalu Chicago, który został nominowany do Oscara w 13. kategoriach. Rok później otrzymała Oscara dla najlepszej aktorki drugoplanowej za rolę w dramacie Wzgórze nadziei w reżyserii Anthony’ego Minghelli[3].

Po premierze Piosenki o miłości (2010) Zellweger zawiesiła karierę aktorską na sześć lat. W wywiadach dla brytyjskich magazynów „Red” i „Vogue” wyznała, że był to dla niej trudny czas dojrzewania, w którym nie potrafiła poradzić sobie z emocjami i problemami[11][12].

W 2019 zagrała główną rolę w filmie Judy, za którą 9 lutego 2020 roku została nagrodzona Oscarem dla najlepszej aktorki pierwszoplanowej. Otrzymała za nią także inne nagrody, w tym Złotego Globa, nagrodę Gildii Aktorów Filmowych i nagrodę BAFTA dla najlepszej aktorki pierwszoplanowej[3].

Życie prywatne[edytuj | edytuj kod]

Była związana z Jimem Carreyem, Jackiem Whitem, Bradley'em Cooperem oraz gitarzystą Doylem Bramhall II. W 2005 jej mężem był muzyk country, Kenny Chesney. Para wzięła ślub w maju po czterech miesiącach znajomości. We wrześniu małżonkowie złożyli dwa odrębne wnioski o anulowanie małżeństwa, które nastąpiło w grudniu. W 2006 w wywiadzie dla brytyjskiego magazynu „Now” Renée stwierdziła, że małżeństwo było największym błędem w jej życiu[12][13].

Filmografia[edytuj | edytuj kod]

aktorka
producentka wykonawcza
reżyserka
  • 2014: 4 ½ Minutes

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Personalidade: Renée Zellweger (EUA) (port.). InterFilmes.com. [dostęp 2020-02-12].
  2. Renee Zellweger Biography (1969-) (ang.). Film Reference. [dostęp 2020-02-12].
  3. a b c d e f Dawid Dudko (2020-02-06): Renée Zellweger. Dziennik gwiazdy z problemami (pol.). Onet.pl. [dostęp 2020-02-12]. [zarchiwizowane z tego adresu (2020-02-07)].
  4. a b Renée Zellweger Pictures (ang.). FanPix.Net. [dostęp 2020-02-12].
  5. Renée Zellweger Biography (ang.). TV.com. [dostęp 2020-02-12]. [zarchiwizowane z tego adresu (2020-02-12)].
  6. a b Renée Zellweger Actor (ang.). „TV Guide”. [dostęp 2020-02-12]. [zarchiwizowane z tego adresu (2020-02-12)].
  7. Shake, Rattle and Rock! (1994) (ang.). Rotten Tomatoes. [dostęp 2020-02-12].
  8. Patricia Bauer (2020-02-11): Renée Zellweger, american actress (ang.). Encyklopedia Britannica. [dostęp 2020-02-12]. [zarchiwizowane z tego adresu (2020-02-12)].
  9. Renée Zellweger (ang.). Rotten Tomatoes. [dostęp 2020-02-12].
  10. Sandra Brennan: Renée Zellweger Biography (ang.). AllMovie. [dostęp 2020-02-12].
  11. Julie Miller (2016-06-): Renée Zellweger Explains Her Six-Year Hollywood Hiatus (ang.). „Vanity Fair”. [dostęp 2020-02-07]. [zarchiwizowane z tego adresu (2020-02-07)].
  12. a b Renée Zellweger sześć lat temu zawiesiła karierę (pol.). „Viva!”. [dostęp 2020-02-07]. [zarchiwizowane z tego adresu (2020-02-07)].
  13. Zuzanna O’Brien „Uroda” (Nr 50-51/2006, od 11 do 26 grudnia): Renée Zellweger (pol.). Onet.pl. [dostęp 2020-02-07]. [zarchiwizowane z tego adresu (2006-12-14)].

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]


© Materiał pochodzi z Wikipedia i jest na licencji GFDL

Losowe treści:

Wydarzenia

W Moskwie odsłonięto pierwszy w Rosji pomnik Jana Pawła II. Ma ponad 1,8 m wysokości i waży dwie tony.

Rocznice

1871 – zmarł Charles Babbage, angielski, matematyk i mechanik, twórca maszyny analitycznej

1976 – premiera filmu Brunet wieczorową porą

Muzyka

21 listopada ukaże się nowy singiel wokalistki zatytułowany "Marry The Night". Artystka zaprezentowała właśnie okładkę nowego singla. Na singlu usłyszymy także prawdopodobnie kilka remiksów. Jak zdradziła piosenkarka, "Marry The Night" opowiada o jej miłości do swojego rodzinnego miasta.

Sport

Adam Małysz zabierze do Maroka swoją żonę i córkę, które wystartują w rajdzie RMF Morocco Challenge - ta mocno zaskakująca wiadomość wywołała spore poruszenie w polskich mediach.