Michel Piccoli

Michel Piccoli
Ilustracja
Michel Piccoli podczas Festiwalu w Cannes w 2000
Imię i nazwisko Jacques Daniel Michel Piccoli
Data i miejsce urodzenia 1925-12-2727 grudnia 1925
Paryż
Data i miejsce śmierci 2020-05-1212 maja 2020
Saint-Philbert-sur-Risle
Zawód aktor, producent filmowy, reżyser, scenarzysta
Współmałżonek Eléonore Hirt
(1954–1960; rozwód)
Juliette Gréco
(1966–1976; rozwód)
Ludivine Clerc
(1978–2020; jego śmierć)
Lata aktywności 1945–2015
Faksymile

Michel Piccoli, właśc. Jacques Daniel Michel Piccoli (ur. 27 grudnia 1925 w Paryżu, zm. 12 maja 2020 w Saint-Philbert-sur-Risle) – francuski aktor filmowy, producent filmowy, reżyser i scenarzysta. Wystąpił w ponad 150 filmach[1]. W ciągu całej swojej kariery był cztery razy nominowany do Cezara dla najlepszego aktora[2].

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Wczesne lata[edytuj | edytuj kod]

Urodził się w Paryżu[3] jako syn włoskich imigrantów – Marcelle Zoë (Expert-Bezançon; 1892–1990), francuskiej pianistki, i Constantina Charlesa Henriego Piccoliego, skrzypka pochodzącego z Ticino[4][5]. Aktorstwa uczył się pod kierunkiem Andrée Bauer-Théraud, a następnie w Cours d'art dramatique René-Simon.

Kariera[edytuj | edytuj kod]

W kinie zadebiutował mając 19 lat w małej roli wieśniaka tańczącego na przyjęciu w filmie kryminalnym Christian-Jaque’a Czary (Sortilèges, 1945)[6] na podstawie scenariusza Jacquesa Préverta z Madeleine Robinson. W 1949 wystąpił w dramacie Przedświt (Le Point du jour) jako Georges Gohelle i ekranizacji powieści Gastona Lerouxa Zapach kobiety w czerni (Le Parfum de la dame en noir) jako Lebel. W 1952 trafił do paryskiego teatru Babylone w przedstawieniu Luigiego Pirandella Strzeż się Giacomino (Méfie-toi, Giacomino), a później związał się z teatrem Jeana-Louisa Barraulta i Renaud-Barrault[7].

Przez kolejne lata grał w filmie zazwyczaj role drugoplanowe, w tym jako oficer w komediodramacie kostiumowym René Claira Wielkie manewry (Les grandes manoeuvres, 1955) z Michèle Morgan, jako ojciec Lizardi w dramacie przygodowym Luisa Buñuela Śmierć w ogrodzie (La Mort en ce jardin, 1956) z Simone Signoret czy jako Nuttheccio w filmie kryminalnym Jean-Pierre Melville’a Szpicel (Le doulos, 1962) u boku Jeana-Paula Belmondo. Jego pierwszą główną rolą była postać pisarza Paula Javala w melodramacie Jeana-Luca Godarda Pogarda (Le mépris, 1963) z Brigitte Bardot.

Kolejne, równie interesujące propozycje, to główne role w głośnych obrazach Luisa Buñuela; jako Pan Monteil w kryminale Dziennik panny służącej (Le journal d'une femme de chambre, 1964) z Jeanne Moreau i jako minister w czarnej komedii Dyskretny urok burżuazji (Le charme discret de la bourgeoisie, 1972) u boku Fernanda Reya. W dreszczowcu Alfreda Hitchcocka Topaz (1969), na motywach powieści Leona Urisa, wcielił się w postać radzieckiego szpiega Jacquesa Granville. W filmach Claude’a Sauteta grywał z Romy Schneider – jako Pierre Bérard w dramacie Okruchy życia (Les choses de la vie, 1970), jako tytułowy paryski detektyw Max, niezależny finansowo i sfrustrowany gangami, których nie jest w stanie złapać w dramacie Max i ferajna (Max et les ferrailleurs, 1970) i jako Simon Léotard w komediodramacie Mado (1976)[8].

W głośnym filmie Marco Ferreriego Wielkie żarcie (La Grande bouffe, 1973), u boku Marcella Mastroianniego, zagrał postać Michela. Obraz ten, w roku premiery, został uznany za szokujący i prowokacyjny, a na 26. festiwalu w Cannes – „jednym z największych skandali”[9].

Ponownie spotkał się na planie filmowym z Romy Schneider w komediodramacie Nieznajoma z Sans-Souci (La Passante du Sans-Souci, 1982), gdzie jako Max Baumstein zabija ambasadora Paragwaju, bo rozpoznał w nim byłego nazistę.

Ostatnią znaczącą kreacją aktora była rola papieża w obrazie Habemus Papam: mamy papieża (Habemus Papam, 2011), w reżyserii Nanniego Morettiego[10].

Nagrody[edytuj | edytuj kod]

Michel Piccoli w Cannes, 1993

W 1973 na Międzynarodowym Festiwalu Filmów Fantastycznych Avoriaz otrzymał nagrodę dla najlepszego aktora za tytułową rolę w komedii Themroc (1973). W 1980 na 33. festiwalu w Cannes został uhonorowany nagrodą za pierwszoplanową rolę męską za kreację rzymskiego sędziego Mauro Ponticelliego w komediodramacie Marca Bellocchio Skok w pustkę (Salto nel vuoto, 1979). Rola Bertranda Malaira, nowego szefa w dramacie Dziwna sprawa (Une étrange affaire, 1981) na 32. festiwalu w Berlinie w 1982 przyniosła mu Srebrnego Niedźwiedzia i nominację do Cezara. Jako Tac-Tac, Ami de Liebskind w dreszczowcu Przekątna gońca (La diagonale du fou, 1984) był nominowany do Cezara dla najlepszego aktora. Za rolę Friedricha Hofreitera w austriacko-niemieckim dramacie Daleki ląd (Das weite Land, 1987) zdobył Nagrodę Związku Krytyków. Tytułowa kreacja pogodnego 60-latka Milou Vieuzaca w komedii historycznej Milou w maju (Milou en mai, 1990) z Miou-Miou przyniosła mu nominację do Cezara.

Za rolę Edouarda Frenhofera w dramacie Jacquesa Rivette Piękna złośnica (La belle noiseuse, 1991) z Jane Birkin i Emmanuelle Béart był nominowany do Cezara. W 1999 był także członkiem jury na festiwalu w Cannes. W 2001 odebrał europejską nagrodę teatralną. W latach 2006-2006 był dwukrotnie nominowany do teatralnej nagrody Moliera za występ w sztuce Williama Shakespeare’a Król Lear[11]. Za postać Marcela w dramacie Les Toits de Paris (2007) otrzymał nagrodę na Międzynarodowym Festiwalu Filmowym w Locarno. W 2011 otrzymał honorową Europejską Nagrodę Filmową.

Rola kardynała Melville’a wybranego papieżem w komediodramacie Habemus Papam: mamy papieża przyniosła mu nagrodę David di Donatello w kategorii najlepszy aktor[12].

Poglądy polityczne[edytuj | edytuj kod]

Piccoli stał się znany ze swoich poglądów lewicowych[13]. Był aktywistą na rzecz praw człowieka, w 1981 wspierał Niezależny Samorządny Związek Zawodowy „Solidarność”. W 2002, w kampanii prezydenckiej poparł kandydaturę socjalistycznego premiera Lionela Jospina. Był zagorzałym przeciwnikiem skrajnie prawicowego ugrupowania Zjednoczenie Narodowe (dawniej Front Narodowy)[14]. W lutym 2000 pojechał do Wiednia na wielką demonstrację przeciwko udziałowi ultraprawicy Jörga Haidera w rządzie Austrii.

Życie prywatne[edytuj | edytuj kod]

Był trzykrotnie żonaty. 1 marca 1954 poślubił szwajcarską aktorką Eleonore Hirt, z którą miał córkę Anne-Cordelię[15], jednak 12 lipca 1960 doszło do rozwodu. 12 grudnia 1966 ożenił się z francuską piosenkarką Juliette Gréco. 15 listopada 1976 rozwiedli się. 8 lipca 1978 aż do śmierci był mężem scenarzystki Ludivine Clerc, z którymi adoptował dwoje dzieci polskiego pochodzenia Inord i Missię[16].

Utrzymywał przyjacielskie stosunki z Catherine Deneuve, Marcello Mastroiannim, Simone Signoret, Yves’em Montandem, Jeanem-Paulem Sartre’em i Simone de Beauvoir.

Zmarł 12 maja 2020 w wieku 94 lat w Saint-Philbert-sur-Risle w Normandii, gdzie mieszkał z rodziną od 1978[17]. Powodem jego śmierci był udar mózgu.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Nie żyje Michel Piccoli. Znany aktor miał 94 lata. kultura.gazetaprawna.pl. [dostęp 2020-05-19].
  2. Michel Piccoli nie żyje. Był znany z "Pogardy" Jeana-Luca Godarda. Onet.pl. [dostęp 2020-05-19].
  3. Michel Piccoli (fr.). AlloCiné. [dostęp 2020-05-19].
  4. Michel Piccoli What Nationality Ancestry Race (ang.). Ethnicity of Celebs. [dostęp 2020-05-18].
  5. Piccoli Biography (1925–) (ang.). Film Reference. [dostęp 2020-05-18].
  6. Ronald Bergan, Michel Piccoli obituary, „The Guardian”, 18 maja 2020 [dostęp 2020-05-19].
  7. Hal Erickson: Michel Piccoli Biography (ang.). AllMovie. [dostęp 2020-05-19].
  8. Michel Piccoli (ang.). Rotten Tomatoes. [dostęp 2020-05-19].
  9. Nie żyje Michel Piccoli. Interia.pl. [dostęp 2020-05-18].
  10. Nie żyje legenda francuskiego kina. Michel Piccoli miał 94 lata. tvp.info, 2020-05-18. [dostęp 2020-05-19].
  11. Jordan Mintzer (2020-05-18): Michel Piccoli, Betrayed by Brigitte Bardot in Jean-Luc Godard's 'Contempt,' Dies at 94 (ang.). „The Hollywood Reporter”. [dostęp 2020-05-19].
  12. Michel Piccoli, Il Piccoli grande uomo (wł.). Mymovies.it. [dostęp 2015-04-03].
  13. Biographie de Michel Piccoli (fr.). CinéSéries. [dostęp 2015-04-03].
  14. Michel Piccoli (fr.). LCI. [dostęp 2015-04-03].
  15. Michel Piccoli (ang.). MemiM. [dostęp 2015-04-03].
  16. Michel Piccoli : mon frère, ce fantôme (fr.). lejdd.fr. [dostęp 2015-04-03].
  17. Michel Piccoli est décédé à Saint-Philbert-sur-Risle, en Normandie, là où il vivait depuis les années 70 (fr.). actu.fr. [dostęp 2020-05-18].

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]


© Materiał pochodzi z Wikipedia i jest na licencji GFDL

Losowe treści:

Wydarzenia

W Moskwie odsłonięto pierwszy w Rosji pomnik Jana Pawła II. Ma ponad 1,8 m wysokości i waży dwie tony.

Rocznice

1871 – zmarł Charles Babbage, angielski, matematyk i mechanik, twórca maszyny analitycznej

1976 – premiera filmu Brunet wieczorową porą

Muzyka

21 listopada ukaże się nowy singiel wokalistki zatytułowany "Marry The Night". Artystka zaprezentowała właśnie okładkę nowego singla. Na singlu usłyszymy także prawdopodobnie kilka remiksów. Jak zdradziła piosenkarka, "Marry The Night" opowiada o jej miłości do swojego rodzinnego miasta.

Sport

Adam Małysz zabierze do Maroka swoją żonę i córkę, które wystartują w rajdzie RMF Morocco Challenge - ta mocno zaskakująca wiadomość wywołała spore poruszenie w polskich mediach.