Manaslu

Manaslu
Ilustracja
Państwo  Nepal
Położenie Gandaki
Pasmo Himalaje
Wysokość 8156 m n.p.m.
Wybitność 3092 m
Pierwsze wejście 9 maja 1956
T.Imanishi, G. Norbu
• zimowe 12 stycznia 1984
M. Berbeka, R. Gajewski
Położenie na mapie Nepalu
Mapa lokalizacyjna Nepalu
Manaslu
Manaslu
Ziemia28°33′N 84°34′E/28,550000 84,566667

Manaslu (nepal. मनास्लु) – ośmiotysięcznik, ósmy pod względem wysokości szczyt Ziemi. Leży w północnej części Nepalu, w dystrykcie Lamjung i osiąga wysokość 8156 m n.p.m. (w niektórych źródłach również 8163 m n.p.m.). Początkowo nazywany Kutang I, nazwa ta wywodzi się od tybetańskiego słowa „tang” oznaczającego płaskie miejsce i odnosi się do kształtu góry, pod szczytem której znajduje się płaskowyż[1]. Obecna nazwa, Manaslu – Góra Ducha, pochodzi z sanskryckiego słowa „manasa” oznaczającego ducha bądź duszę. W spisie Indyjskiej Służby Topograficznej określony był jako Szczyt XXX[2]. Zbudowany jest ze skał metamorficznych. Ze stoków Manaslu spływają trzy lodowce: Manaslu, Pungen i Thulagi. Znany jest z bardzo dużej, nawet jak na Himalaje, wysokości względnej. Zachodnia ściana góry wznosi się prawie 4 kilometry ponad zalesione moreny u jej postawy[3].

Historia podboju[edytuj | edytuj kod]

Manaslu z Timang

Manaslu jest jednym z najpóźniej zbadanych ośmiotysięczników. Leży około 70 km na wschód od Annapurny. W 1950 roku Szwajcar Toni Hagen dokonał pierwszej dokumentacji fotograficznej Mansalu podczas przelotu samolotem. W tym samym roku rekonesans pod Manaslu przeprowadzili Brytyjczycy H.W. Tilman J.O.M. Roberts oceniając, że do atakowania najlepsze będą północno-wschodnie stoki góry. Spostrzeżenia Brytyjczyków potwierdzili 2 lata później Japończycy, którzy obrali sobie Manaslu jako cel wyprawy narodowej. Pierwsza wyprawa japońska w 1953 roku osiągnęła wysokość 7750 m n.p.m. Mimo dużej determinacji próba zdobycia szczytu nie przyniosła powodzenia. Wspinacze nie mieli odpowiedniego wyobrażenia o ogromie masywu i długości całej drogi. Mimo założenia aż dziewięciu obozów okazało się, że obóz szturmowy (IX) stał za daleko od szczytu i próba jego zdobycia załamała się 400 metrów poniżej wierzchołka, na olbrzymim płaskowyżu leżącym u podnóża kopuły szczytowej. Również kolejne dwie wyprawy w latach 1954 i 1955 nie przyniosły powodzenia i dopiero czwarta z kolei zakończyła się sukcesem. Miało to miejsce 9 i 11 maja 1956 roku, kiedy wierzchołek Manaslu osiągnęło czterech członków ekspedycji japońskiej: pierwsze Toshio Imanishi i Szerpa Gyaltsen Norbu, a dwa dni później Kiichiro Kato i Minoru Higeta[4]. Wejścia zostały dokonane przy wspomaganiu tlenem[potrzebny przypis].

Kolejne wyprawy, jakie próbowały zdobyć Manaslu, potwierdzały opinie o nadzwyczajnych trudnościach i obiektywnych niebezpieczeństwach, jakie czyhają na himalaistów na tej górze. Mimo stosunkowo niedużej wysokości (w porównaniu z np. Mount Everestem) rozległość masywu powoduje, że znajdujące się na Manaslu drogi należą do najdłuższych tras wspinaczkowych w Himalajach, zmuszając alpinistów do długiego przebywania na znacznych wysokościach. Ponadto rozciągające się na wysokości 7300-7750 m n.p.m. olbrzymie plateau, wielokrotnie już okazało się dla wyczerpanych wspinaczy pułapką bez wyjścia, uniemożliwiając skutecznie szybki odwrót w nagłych przypadkach.

Włoski himalaista, Reinhold Messner, pierwszy zdobywca Korony Himalajów i Karakorum wszedł na Manaslu 25 kwietnia 1970 roku. Messner był członkiem austriackiej ekspedycji prowadzonej przez Wolfganga Nairza. Pozostali jej członkowie: Franc Jaeger i Andy Schrick zaginęli tego samego dnia na płaskowyżu pod szczytem podczas burzy[5].

Pierwszego wejścia zimowego dokonali Polacy: Maciej Berbeka i Ryszard Gajewski 14 stycznia 1984 roku, w ramach wyprawy zakopiańskiej pod kierownictwem Lecha Korniszewskiego. Był to drugi ośmiotysięcznik zdobyty zimą i pierwszy zdobyty bez wspomagania tlenem z butli.

9 listopada 1986 roku Jerzy Kukuczka, Artur Hajzer i Carlos Carsolio dokonali pierwszego wejścia na wschodni wierzchołek Manaslu. 10 listopada 1986 roku Jerzy Kukuczka i Artur Hajzer weszli na główny wierzchołek. Oba wejścia dokonane nową drogą, stylem alpejskim, bez dodatkowego tlenu. Dla Kukuczki był to dwunasty z czternastu szczytów Korony Himalajów i Karakorum.

Ważniejsze wejścia[edytuj | edytuj kod]

Manaslu (1).jpg
Manaslu, from base camp trip.jpg

Polskie wejścia:

Wypadki[edytuj | edytuj kod]

Według stanu na maj 2008 roku szczyt zdobyło 297 wspinaczy, z czego 53 zginęło. Daje to śmiertelność rzędu 17,85 % i pod tym względem plasuje Manaslu na piątym miejscu wśród ośmiotysięczników, za Annapurną, K2, Nanga Parbat i Kanczendzongą[15]. Do 2018 liczba ofiar śmiertelnych wzrosła do 64[16].

Największa tragedia na stokach Manaslu miała miejsce 10 kwietnia 1972 roku, kiedy lawina zabiła 15 wspinaczy, w tym dziesięciu Szerpów, czterech wspinaczy z Korei Południowej i jednego Japończyka[2]. 23 września 2012 roku jedenastu wspinaczy zginęło w lawinie, która po oberwaniu seraka przeszła nad ranem przez obóz trzeci na wysokości 6800 m n.p.m. Od tego czasu obóz jest przeniesiony na mniej eksponowany fragment lodowca Manaslu.

Wśród ofiar szczytu jest także troje Polaków: 11 grudnia 1983 roku w wyniku naderwania liny przez lawinę kamienną zginął Stanisław Jaworski, 2 października 1992 roku w wyniku upadku zginęła Sylwia Dmowska[17], a 28 września 2019 podczas zejścia z góry w campie 3 na wysokości 6700 m n.p.m. na Manaslu zmarła Rita Bladyko[18].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Manaslu na SummitPost (ang.)
  2. a b Manaslu w serwisie Drytooling.com (pol.)
  3. The Himalayan Journal - Manaslu's unknown face
  4. Himalaya-info.org: Manaslu (niem.)
  5. K2 News: Manaslu Facts and History (ang.)
  6. Waldemar Kowalewski na Manaslu, wspinanie.pl [dostęp 2018-12-03] (pol.).
  7. Michał Gurgul, Ryszard Pawłowski zdobył Manaslu – swój 11 ośmiotysięcznik, wspinanie.pl, 20 września 2017 (pol.).
  8. Polski Klub Alpejski, Aktualności Polskiego Klubu Alpejskiego, wyprawy.net, 29 października 2017 [dostęp 2018-03-13] (pol.).
  9. Monika Witkowska i Joanna Kozanecka zdobyły Manaslu!, www.goryonline.com [dostęp 2019-09-26] (pol.).
  10. Łukasz Kocewiak solo na Manaslu | wspinanie.pl, wspinanie.pl [dostęp 2019-10-17] (pol.).
  11. Z bieżni na najwyższe szczyty świata. Magdalena Gorzkowska zdobyła Manaslu, TVN24.pl [dostęp 2019-10-13].
  12. Over 30 Chinese climbers, others scale Mt Manaslu as summit bids underway, The Himalayan Times, 28 września 2019 [dostęp 2019-11-10] (ang.).
  13. Michał Gurgul, Łukasz Kocewiak solo na Manaslu, wspinanie.pl [dostęp 2019-10-13] (pol.).
  14. Manaslu bez tlenu z butli: Michalski, Kopeć i Olczak [dostęp 2019-11-03] (pol.).
  15. All 8000ers - Ascents vs Fatalities (ang.)
  16. 12 stycznia 1984. Manaslu
  17. Lista ofiar na Manaslu (ang.)
  18. łg: Rita Bladyko nie żyje. Polska himalaistka zmarła podczas ataku szczytowego. Sport.pl, 2019-09-28. [dostęp 2019-09-29].

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]


© Materiał pochodzi z Wikipedia i jest na licencji GFDL

Losowe treści:

Wydarzenia

W Moskwie odsłonięto pierwszy w Rosji pomnik Jana Pawła II. Ma ponad 1,8 m wysokości i waży dwie tony.

Rocznice

1871 – zmarł Charles Babbage, angielski, matematyk i mechanik, twórca maszyny analitycznej

1976 – premiera filmu Brunet wieczorową porą

Muzyka

21 listopada ukaże się nowy singiel wokalistki zatytułowany "Marry The Night". Artystka zaprezentowała właśnie okładkę nowego singla. Na singlu usłyszymy także prawdopodobnie kilka remiksów. Jak zdradziła piosenkarka, "Marry The Night" opowiada o jej miłości do swojego rodzinnego miasta.

Sport

Adam Małysz zabierze do Maroka swoją żonę i córkę, które wystartują w rajdzie RMF Morocco Challenge - ta mocno zaskakująca wiadomość wywołała spore poruszenie w polskich mediach.