Korona Królestwa Polskiego

Ten artykuł dotyczy państwa polskiego w latach 1386–1795. Zobacz też: Królestwo Polskie.
Korona Królestwa Polskiego
Polska
13861795
Flaga Polski
Herb Polski
Flaga Polski Herb Polski
Położenie Polski
Język urzędowy polski, łacina, ruski
Stolica Kraków
Ustrój polityczny monarchia stanowa, później monarchia mieszana
Typ państwa monarchia elekcyjna
Ostatnia głowa państwa król Stanisław II August Poniatowski
Powierzchnia
 • całkowita
18. na świecie
614 km²
Liczba ludności (1550)
 • całkowita 
 • gęstość zaludnienia
 • narody i grupy etniczne

5,5 mln
111 osób/km²
Polacy, Rusini, Niemcy Ormianie i Żydzi
PKB ()
 • całkowite 
 • na osobę

66 mln (1650)
12 000 zł
Data powstania 1386
Rozbiory Polski 1795
Religia dominująca katolicyzm, kalwinizm, unitarianizm, prawosławie, grekokatolicyzm
Terytoria zależne min. Prusy Książęce, Mołdawia, Kurlandia i Semigalia, Spisz
Terytoria autonomiczne Prusy Królewskie, Warmia
Replika tzw. korony Chrobrego, głównego insygnium koronacyjnego królów polskich, używanej od Władysława Łokietka (1320) do Stanisława Augusta Poniatowskiego (1764). Korona symbolizowała ciągłość państwa polskiego i jedność jego terytorium. Oryginał został zniszczony przez Prusaków na początku XIX wieku.

Korona Królestwa Polskiego (łac. Corona Regni Poloniae), w skrócie Korona, także Królestwo Polskie – powstałe pod koniec XIV wieku pojęcie państwa polskiego jako czynnika nadrzędnego wobec władzy królów Polski, początkowo dziedzicznych (Andegawenowie), a następnie wybieralnych (od Władysława II Jagiełły do Stanisława Augusta Poniatowskiego). Nazwa państwa polskiego w latach 1386–1569 pozostającego w unii z Litwą, a później w latach 1569–1795 nazwa jednego z dwóch równoprawnych członów Rzeczypospolitej Obojga Narodów. Również określenie całości obszaru ziem wchodzących w skład Królestwa Polskiego na podstawie dziedzictwa i prawnej sukcesji.

Publiczno-prawne pojęcie Korony Królestwa na określenie suwerennego państwa wraz ze swoimi prawami i historycznym terytorium, w przeciwieństwie do państwa będącego tylko dziedziczną własnością poszczególnych królów, narodziło się w XIII wieku we Francji[1]. Idea została przyjęta w Czechach jako Korona świętego Wacława oraz na Węgrzech jako Korona świętego Stefana. W Polsce koncepcja Korony Królestwa Polskiego pojawiła się jeszcze w okresie dziedzicznego Królestwa Polskiego, gdy po wygaśnięciu dynastii Piastów władzę królewską przejęli Andegawenowie (1370).

Idea Korony Królestwa Polskiego, której symbolem były insygnia koronacyjne, została uznana za wiodąca zasadę ustrojową polskiej monarchii stanowej. Umożliwiła zachowanie ciągłości państwa polskiego i niepodzielności jego terytorium. Utożsamiała z państwem "panów polskich", a następnie ogół ziemiaństwa, co stworzyło fundamenty pod ustrój republikański Rzeczypospolitej i demokrację szlachecką[2].

Obszar[edytuj | edytuj kod]

Królestwo Polskie za panowania dynastii węgierskiej (wraz z lennami)
Korona Królestwa Polskiego (wraz z lennami) i Wielkie Księstwo Litewskie za panowania Jagiełły
Korona Królestwa Polskiego i Wielkie Księstwo Litewskie w przededniu unii lubelskiej
Rzeczpospolita Obojga Narodów w największym zasięgu, ok. 1635 oraz ziemie później utracone
Obszar Rzeczypospolitej na tle granic państw współczesnych.

     Korona

     Prusy – lenno Korony

     Wielkie Księstwo Litewskie

     Inflanty

     Kurlandia – lenno Korony i Litwy

Gęstość sieci miejskiej w województwach Korony około 1625 roku

W skład obszaru Korony Królestwa Polskiego formalnie wchodzą wszystkie dziedziczne ziemie monarchii Piastów oraz ziemie dołączone później na zasadzie prawnej sukcesji[3]. W praktyce jednak nie dotyczyło to Śląska i Pomorza Zachodniego, które w okresie rozbicia dzielnicowego znalazły się w granicach innego organizmu politycznego, Świętego Cesarstwa Rzymskiego.

Początkowo Koronę Królestwa Polskiego tworzyły ziemie zjednoczonego Królestwa Polskiego, które wniosła trakcie ślubu z Jagiełłą w 1386 jako swoją własność Jadwiga Andegaweńska, będąca ostatnim dziedzicznym królem Polski. Obszar ten obejmował zarówno rodowe dziedzictwo Piastów, jak i ich sukcesję na obszarze Rusi Czerwonej i części Wołynia, które dołączono do Korony w 1387 roku[4].

Po śmierci Jadwigi Władysław Jagiełło kontynuował dzieło jednoczenia ziem Korony i przyłączył do niej ziemię wieluńską (1391), ziemię dobrzyńską (1411) i Podole (1432), które były wcześniej lennami. W wyniku wojny trzynastoletniej w 1466 roku do Korony inkorporowano również Prusy Królewskie, czyli Pomorze Gdańskie, ziemię chełmińską i Warmię[5]. Po śmierci ostatnich Piastów mazowieckich w 1526 w skład Korony weszło całe Mazowsze. Natomiast w 1564 wcielono do niej śląskie księstwa oświęcimskie i zatorskie.

W roku 1569 na sejmie w Lublinie (unia lubelska) król Zygmunt August, ostatni wielki książę litewski (jako prawny spadkobierca dziedzictwa Giedymina) zrzekł się na rzecz Korony Królestwa Polskiego praw do sukcesji w Wielkim Księstwie Litewskim, a także przekazał Koronie Podlasie, litewską część Wołynia oraz ziemie ukrainne: kijowską i bracławską. W roku 1619 na mocy rozejmu w Dywilinie do Korony włączono również ziemię czernihowską i siewierską, do których praw zrzekł się car Michał I. Porozumienia dywilińskie potwierdził podpisany w 1634 roku pokój wieczysty w Polanowie. Wówczas ostatecznie ustalił się obszar Korony Królestwa Polskiego.

W porozumieniach rozejmu andruszowskiego z 1667, który kończył trwającą 14 lat wojnę z Rosją (tzw. potop rosyjski), Korona traciła na rzecz Rosji Zadnieprze, czyli województwo czernihowskie oraz połowę województwa kijowskiego. Postanowienia rozejmu następnie sankcjonował traktat Grzymułtowskiego z 1686 roku. Sam Kijów leżący na zachodnim brzegu Dniepru miał przypaść Rosji zaledwie na dwa lata (Rosja jednak już nie oddała miasta).

Postanowienia andruszowskie i pokój z 1686 zostały jednak uznane w Koronie za nielegalne i nie były ratyfikowane przez kolejne sejmy. Z formalnego więc punktu widzenia pozostawały nieważne aż do czasu sejmu konwokacyjnego w 1764 roku, który zaaprobował zabór Zadnieprza. Nie dotyczyło to jednak zaboru Kijowa, który formalnie pozostawał miastem Korony aż do II rozbioru w 1793 roku[6].

Kwestia inkorporacji Litwy[edytuj | edytuj kod]

W roku 1385 między Koroną a Wielkim Księstwem Litewskim została zawarta unia w Krewie, której ostatni z punktów postanawiał, iż „książę Jagiełło przyrzeka także ziemie swoje Litwy i Rusi przyłączyć wieczyście do Korony Królestwa Polskiego” (łac. „Demum eciam Jagalo dux sepedictus promittit terras suas Litvanie et Rusie Corone Regni Polonie perpetuo aplicare”)[7].

Chociaż użyty w zachowanym dokumencie czasownik applicare (przyłączyć) jest różny od incorporare (wcielić, włączyć), jednak postanowienia unii krewskiej były wówczas rozumiane jako formalny akt inkorporacji ziem Wielkiego Księstwa Litewskiego do Korony[8].

Porozumienia dotyczące przyłączenia Litwy do Królestwa Polskiego zostały powtórzone w akcie zawartej po śmierci Jadwigi unii wileńsko-radomskiej (1401), którą oprócz króla i panów polskich i litewskich podpisali również litewscy bojarzy. Strona polska zgadzała się jednak na ustępstwo polegające na rezygnacji z aktu inkorporacji Wielkiego Księstwa na czas życia Witolda (który zmarł w 1430 roku)[9].

Fakt inkorporacji ziem litewskich do Korony w akcie unii krewskiej został wprost potwierdzony i odnowiony w pierwszym punkcie unii horodelskiej zawartej w 1413 roku poprzez użycie określeń incorporavimus (wcieliliśmy, włączyliśmy [w Krewie]) i de novo incorporamus (ponownie wcielamy, włączamy [w Horodle]). W akcie tym Jagiełło i panowie litewscy potwierdzają włączenie i przyłączenie wszystkich ziem litewskich do Korony Królestwa Polskiego na wieczne czasy[10][11]. W zamian bojarzy litewscy zyskali zrównanie z rodami polskimi, a instytucje Litwy zrównano z instytucjami Korony[12].

Od 1401 do 1569 roku Polskę i Litwę łączyła unia personalna (przerywana w latach 1440–1447, 1492–1501, gdy unię zastępował sojusz) oraz zaledwie formalna inkorporacja Wielkiego Księstwa do Korony. Ze względu na opór możnowładców litewskich, którzy dążyli do jak największej samodzielności Litwy, faktyczne wcielenie Wielkiego Księstwa opóźniało się. Z drugiej strony panowie polscy traktowali Litwę jako człon podrzędny unii (ukuło się nazywanie jej Nową Polską, zamiast Litwą) i zgodnie z kolejnymi aktami prawnymi dążyli do całkowitego podporządkowania jej Koronie, co wzbudzało opór Litwinów[13].

Nieudaną próbą zjednoczenia obu państw była unia mielnicka (1500). Kwestia inkorporacji Litwy do Korony powróciła za panowania Zygmunta Augusta jako jeden z postulatów przywódców ruchu egzekucyjnego. W roku 1564 Zygmunt August scedował na Koronę Królestwa Polskiego dziedziczne prawo Jagiellonów do władania Wielkim Księstwem Litewskim. Król dążył też do zawarcia unii realnej między Polską a Litwą.

Rozwiązaniem tych kwestii miał być zwołany przez Zygmunta Augusta w 1569 roku sejm walny w Lublinie. Wobec oporu i bojkotu Litwinów król (jako dziedziczny wielki książę litewski) zaczął samodzielnie włączać do Korony kolejne podległe Litwie peryferyjne ziemie (Podlasie, Wołyń, ziemie ukrainne). Pod presją faktów dokonanych i groźbą faktycznej inkorporacji wszystkich ziem litewskich do Polski, panowie litewscy zgodzili się na zawarcie 1 lipca unii lubelskiej[14]. Powstało wówczas jedno państwo (Rzeczpospolita Obojga Narodów) składająca się z dwóch równorzędnych członów.

W historiografii istnieje spór, czy do obszaru Korony Królestwa Polskiego należy wliczać Wielkie Księstwo Litewskie. Pomimo formalnych aktów takiej inkorporacji, przeważa pogląd, by traktować związek Korony z Litwą tylko jako unię[15].

Ziemie Korony Królestwa Polskiego[edytuj | edytuj kod]

Na obszar Korony składały się "ziemie" (łac. terrae), które korzeniami sięgały księstw dzielnicowych. Ziemie przekształcano lub dzielono na województwa, choć termin ten pozostawał w użyciu.

W czasach Rzeczpospolitej Korona dzieliła się na prowincje wielkopolską oraz małopolską, które zaś dzieliły się na województwa, a te na powiaty.

Ziemie Korony Królestwa Polskiego:

(* - data inkorporacji, jeśli nastąpiło to po okresie Zjednoczonego Królestwo)

Związane unią[edytuj | edytuj kod]

Lenna Korony[edytuj | edytuj kod]

(* – inkorporacja do Korony)

Sąsiedzi[edytuj | edytuj kod]

W okresie istnienia Korony Królestwa Polskiego zmieniała się sytuacja polityczna za jej najbliższymi granicami. Przez ten czas najważniejszymi sąsiadami byli:

Idea Korony Królestwa Polskiego[edytuj | edytuj kod]

Dokument przywileju koszyckiego (1374)
Dokument unii w Krewie (1385)
Koronacja Władysława Jagiełły w 1386 (fragment ołtarza z Katedry Wawelskiej z ok. 1475)
Dokument unii lubelskiej (1569)
Sejm koronny za panowania Zygmunta II Augusta (grafika z dzieła Jana Herburta Statuta y Przywileie Koronne z 1570 roku)
Chorąży armii koronnej (ok. 1605)

Geneza[edytuj | edytuj kod]

 Osobny artykuł: Zjednoczone Królestwo Polskie.

Koncepcja Korony Królestwa sięga korzeniami przełomu XIII i XIV wieku i powstała jako naczelna ideologia polityczna rodzącej się wówczas monarchii stanowej w jednoczącej się Francji z okresu Stanów Generalnych. Bezpośredni wpływ na narodzenie się idei Korony Królestwa Polskiego miały koncepcje polityczne realizowane w rządzonych przez obce dynastie monarchiach stanowych Czech (dynastia Luksemburgów) i Węgier (dynastia Andegawenów) w późnym średniowieczu. W krajach tych ideologia korony królestwa przyjęła nazwy „Korony świętego Wacława” i „Korony Świętego Stefana”, nawiązujące do postrzeganych jako święte insygniów władzy monarszej i miała na celu ograniczenie władzy królewskiej, nad królem bowiem stało właśnie królestwo.

W Polsce określenie „Korona Królestwa Polskiego” po raz pierwszy pojawia się w dokumentach królewskich za Kazimierza Wielkiego (13331370), nie niosło one jednak wtedy ze sobą jeszcze spójnej ideologii politycznej, stanowiąc raczej zamiennik dla nazwy Królestwa Polskiego. Termin Corona Regni pojawia się tylko trzykrotnie w dokumentach Kazimierza Wielkiego i wszystkie trzy są określeniami obcych kancelarii, w związku z układami międzynarodowymi, co było ówcześnie powszechne. Jednak za czasów Kazimierza Wielkiego koncepcja Korony Królestwa, która ograniczała władzę króla, stała w sprzeczności z charakterem jego rządów.

Dopiero wygaśnięcie głównej linii Piastów w 1370 roku i przejście dziedzictwa w ręce dynastii Ludwika Andegaweńskiego doprowadziło do ostatecznego wykrystalizowania się terminu, określającego nowy sposób postrzegania państwa i władcy, charakterystyczny dla rozwiniętej monarchii stanowej. Ludwik Węgierski był już królem Korony Królestwa Polskiego i to dla niej zobowiązywał się odzyskać wszystkie utracone ziemie. W imię interesów Korony Królestwa zażądano od króla Ludwika unieważnienia testamentu Kazimierza, ponieważ zapis ziem dla wnuka stał w sprzeczności z prawem Korony do zachowania integralności terytorialnej. Początkowo termin „Korona” stosowany był przede wszystkim w kręgu możnowładztwa małopolskiego (grupa tzw. panów krakowskich). Z czasem dzięki wpływowi jaki wspomniana grupa dostojników wywierała na Ludwika Węgierskiego i Władysława Jagiełłę, Korona Królestwa stała się obowiązującą ideologią państwową.

Założenia[edytuj | edytuj kod]

Nazwa „Korona Królestwa Polskiego” odnosiła się do państwa, jako instytucji niezależnej od władcy, niebędącej już, jak w dobie monarchii patrymonialnej, jego własnością. Nazwa „Korona Królestwa” określała Polskę, jako organizm niepodzielny, rządzący się prawami i zasadami ustrojowymi stojącymi ponad osobą monarchy. Władca zgodnie z tą ideologią nie miał prawa uszczuplania terytorium państwa, np. poprzez zapis testamentowy lub nadanie ziemi w lenno. Nie był też już jedynym i nadrzędnym źródłem prawa, jak w okresie wcześniejszym. Sam podlegał prawom królestwa, co wyrażało się m.in. w wykształconym już w pełni prawie oporu. Terminem Korony Królestwa określano często nie tylko ziemie rzeczywiście znajdujące się pod władzą króla polskiego, ale także te do których roszczono sobie prawa, czyli przede wszystkim Śląsk i Pomorze Gdańskie. Do Korony wliczano także stanowiące (pomimo podejmowanych przez lokalnych książąt prób usamodzielnienia się) lenno Polski – Mazowsze.

Za Ludwika Węgierskiego ideologia Korony Królestwa przyjęła już w pełni rozwiniętą formę. Termin ten stosowano przede wszystkim w celu zabezpieczenia pozycji i niezależności Królestwa Polskiego, które w unii personalnej z Węgrami było stroną niewątpliwie słabszą. Przykład stanowi przywilej koszycki z 1374, w którym Ludwik zobowiązał się: zachowywać Koronę Królestwa Naszego całą i nienaruszoną i żadnych ziem lub ich części od niej nie odrywać ani uszczuplać[16].

W jej skład idei Korony wchodziły 3 zasady wewnętrzne:

  • Zasada niepodzielności państwa polskiego – uniemożliwiała ona powrót na drogę rozbicia dzielnicowego
  • Zasada suwerenności (przejęta z Francji) – królowie polscy nie składają hołdów lennych
  • Zasada niepozbywalności terytorium państwowego – zasada ta miała 2 konsekwencje:
    • nie można było darować lub sprzedawać kawałka terytorium państwa polskiego
    • kolejni królowie Polski składali w momencie koronacji przysięgę, iż będą próbować odzyskać utracone ziemie

Nowa ideologia państwowa wpisywała się w szerszy nurt przemian, który na sile przybrał wraz z przejęciem władzy przez obcych władców, ale zapoczątkowany został już w momencie zjednoczenia państwa przez Władysława Łokietka i wykrystalizowania się monarchii stanowej (jej umowna data początkowa – 1320). Przejawiał się on w nowym sposobie rozumienia państwa jako spójnego organizmu, w wykreowaniu symboli ogólnopaństwowych (Orzeł Biały), z czasem także w podporządkowaniu władzy monarszej zasadom ustrojowym (egzekwowany od 1438, choć początkowo nie w pełni skutecznie, obowiązek potwierdzania przez nowo obranego władcę przywilejów nadanych przez jego poprzedników).

Określenie państwa[edytuj | edytuj kod]

Po zawarciu unii z Wielkim Księstwem Litewskim formalny termin Korony Królestwa przyjął się jako popularne i wygodne określenie Królestwa Polskiego. W kontraście do „Litwy” (czyli Wielkiego Księstwa Litewskiego) określano je krótko mianem „Korony”. Pod tą nazwą Królestwo stanowiło – powiększone o Podlasie i pozostałe ziemie ukrainne – jedną z dwóch części składowych Rzeczypospolitej Obojga Narodów.

Ideologia Korony Królestwa wywarła także wpływ na terminologię stosowaną na dworze. Od późnego średniowiecza urzędy państwowe dotąd określane jako „królewskie”, zaczęły nosić nazwę „koronnych” (np. Kanclerz wielki koronny, Hetman wielki koronny itp).

W okresie zaborów nazwa Korona była używana jako potoczne wspólne określenie ziem polskich i ukraińskich. Mieszkańców tych ziem nazywano Koroniarzami, w odróżnieniu od Litwinów.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Godło Polski
Historia Polski
Monografie
Państwo polskie
Państwo pierwszych Piastów
Rozbicie dzielnicowe
Zjednoczone Królestwo
Korona Królestwa Polskiego
Rzeczpospolita Obojga Narodów
Ziemie polskie pod zaborami
II Rzeczpospolita
Polska podczas II wojny światowej
Polska Rzeczpospolita Ludowa
III Rzeczpospolita
Pozostałe
• Naród polski
• Władcy Polski
• Ustrój polityczny Polski
• Historia konstytucji w Polsce
Portale
PolskaPolska LudowaHistoria

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Hasło Korona Królestwa Polskiego w encyklopedii PWN.
  2. Hasło Korona Królestwa Polskiego w encyklopedii PWN.
  3. Na przykład poprzez małżeństwa dynastyczne z Rurykowiczami wiele księstw ruskich przeszło w dziedzictwo wielkich książąt litewskich z dynastii Giedymina, a ostatni dziedziczny Giedyminowicz, Zygmunt August, przekazał je Koronie w akcie unii lubelskiej.
  4. Ostatni książę halicko-wołyński Bolesław Jerzy II, który pochodził z dynastii Piastów, wobec braku potomstwa przepisał Ruś Czerwoną (Halicką) i Wołyń spokrewnionemu ze sobą Kazimierzowi Wielkiemu. Po zabójstwie księcia w 1340 roku król Polski prawnie przejął księstwo halicko-wołyńskie i odtąd nosił tytuł księcia Rusi. Jednak na skutek oporu miejscowych możnych, którzy zwrócili się do Litwy o interwencję, Kazimierzowi nie udało się włączyć całej Rusi Czerwonej do Królestwa. Objął ją dopiero następca Kazimierza, Ludwik Węgierski, ustanowił on jednak tam węgierską administrację. Spory polsko-litewsko-węgierskie zakończyła dopiero interwencja Jagiełły (formalnie w imieniu "króla" Jadwigi), który w 1386 roku włączył do Korony Ruś Czerwoną i część Wołynia, a później podporządkował też część Podola. Natomiast tę część Wołynia i Podola, które zostały przy Litwie włączył do Korony dopiero Zygmunt August w ramach unii lubelskiej.
  5. Księstwo Warmińskie zachowało autonomię.
  6. Jan III Sobieski nie był królem dziedzicznym, lecz wybieralnym, więc decyzje dotyczące granic Korony pozostawały w gestii Sejmu. Jako król był na mocy pacta conventa zobowiązany do obrony całości granic Rzeczypospolitej. W wyniku braku zgody na ratyfikację przez kolejne Sejmy, jedynym prawomocnym dokumentem regulującym stan granic Polski z Rosją pozostawał traktat polanowiecki z 1634 roku. Dopiero po śmieci Augusta III przekupiony przez ambasadora rosyjskiego interrex prymas Łubieński na sejmie konwokacyjnym w 1764 zatwierdził traktat z 1686 r. i uznał tytuł władców Rosji (Wszechrusi) co otworzyło drogę do rozbiorów. Rzeczpospolita nigdy jednak nie ratyfikowała żadnych traktatów dotyczących Kijowa. Formalnie pozostawał on więc miastem Korony aż do II rozbioru w 1793 roku. Zob. Eugeniusz Romer, O wschodniej granicy Polski z przed 1772 r., w: Księga Pamiątkowa ku czci Oswalda Balzera, t. II, Lwów 1925, s. [355].
  7. Maria Koczewska Autentyczność dokumentu unii krewskiej w 1385, Kwartalnik-Historyczny nr 3/1992
  8. Stanisław Kutrzeba, Związek Litwy z Polską w latach 1386–1401, w: Polska i Litwa w dziejowym stosunku, 1914
  9. Henryk Łowmiański, Polityka Jagiellonów, Wydawnictwo Poznańskie, 2006
  10. Łac. "de novo incorporamus, invisceramus, appropriamus, coniungimus, adiungimus, confoederamus et perpetue anectimus, decernentes ipsas cum omnibus earum dominiis, terris, ducatibus, principatibus, districtibus, proprietatibus omnique iure mero et mixto coronae regni Poloniae perpetuis temporibus", w: Akta unii Polski z Litwą, wyd. S. Kutrzeba, W. Semkowicz, Kraków 1932, s. s. 56-59., Tekst z tłumaczeniem online na Kresy.pl
  11. Maria Koczewska Autentyczność dokumentu unii krewskiej w 1385, Kwartalnik-Historyczny nr 3/1992, str. 61
  12. Robert I. Frost The Oxford History of Poland-Lithuania, Vol. I: „The Making of the Polish-Lithuanian Union, 1385-1569”, 2015, str. 111
  13. Paweł Jasienica Polska Jagiellonów, Warszawa 1963
  14. Paweł Jasienica Polska Jagiellonów, Warszawa 1963
  15. Paweł Jasienica Polska Jagiellonów, Warszawa 1963
  16. Kodeks dyplomatyczny Wielkopolski, t. III nr 1709, s. 425–426. Przeł. H. Paszkiewicz, Dzieje Polski, Warszawa 1925, s. 213–216.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]


© Materiał pochodzi z Wikipedia i jest na licencji GFDL

Losowe treści:

Wydarzenia

W Moskwie odsłonięto pierwszy w Rosji pomnik Jana Pawła II. Ma ponad 1,8 m wysokości i waży dwie tony.

Rocznice

1871 – zmarł Charles Babbage, angielski, matematyk i mechanik, twórca maszyny analitycznej

1976 – premiera filmu Brunet wieczorową porą

Muzyka

21 listopada ukaże się nowy singiel wokalistki zatytułowany "Marry The Night". Artystka zaprezentowała właśnie okładkę nowego singla. Na singlu usłyszymy także prawdopodobnie kilka remiksów. Jak zdradziła piosenkarka, "Marry The Night" opowiada o jej miłości do swojego rodzinnego miasta.

Sport

Adam Małysz zabierze do Maroka swoją żonę i córkę, które wystartują w rajdzie RMF Morocco Challenge - ta mocno zaskakująca wiadomość wywołała spore poruszenie w polskich mediach.