John Grigg (pisarz)

John Edward Poynder Grigg
Data i miejsce urodzenia 15 kwietnia 1924
Londyn
Data i miejsce śmierci 31 grudnia 2001
Londyn
Przyczyna śmierci nowotwór
Zawód, zajęcie pisarz, dziennikarz, żołnierz, polityk
Narodowość brytyjska
Edukacja Eton College
Alma Mater Uniwersytet Oksfordzki
Rodzice Edward Grigg, Joan Dickson-Poynder
Małżeństwo Patricia Campbell

John Edward Poynder Grigg (ur. 15 kwietnia 1924 r. w Londynie, zm. 31 grudnia 2001 r. tamże) – brytyjski pisarz, dziennikarz i polityk.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Urodził się 15 kwietnia 1924 r., jego ojcem był sir Edward Grigg, sekretarz wojskowy księcia Walii (1919–1921) i prywatny sekretarz premiera Davida Lloyda George′a (1921–1922), poseł do Izby Gmin i gubernator Kenii, który w 1945 r. otrzymał utworzony dla niego tytuł lorda Altrincham. John Grigg uczył się w Eton College, po czym w 1943 r. wstąpił do armii i został przydzielony do grenadierów. Służył m.in. jako oficer straży w pałacu św. Jakuba i zamku w Windsorze. Niechęć do Kościoła uratowała mu w 1944 r. życie, gdy zbombardowana została kaplica, do której większość oficerów i ich rodzin udała się na poranną mszę. Później w tym samym roku jako dowódca plutonu brał udział w walkach w Ardenach, a potem przeszedł do wywiadu i w chwili zakończenia wojny przebywał w Hamburgu[1].

Po zwolnieniu z wojska w 1945 r. Grigg podjął studia z historii najnowszej w New College w Oksfordzie, zyskując bardzo dobrą opinię. W 1948 r. wygrał University Gladstone Memorial Prize. Po studiach zaczął pracę jako redaktor w konserwatywnym periodyku National Review, który krótko wcześniej został kupiony przez jego ojca. Z czasem przejął też większość obowiązków administracyjnych ojca, który był formalnie redaktorem naczelnym. W 1950 r. czasopismo zmieniło nazwę na National and English Review, a po przejściu ojca na emeryturę w 1954 r. Grigg został jego szefem[1]. W międzyczasie bez powodzenia startował w 1951 i 1955 r. do Izby Gmin jako kandydat konserwatystów w okręgu Oldham West[2].

Po śmierci ojca i odziedziczeniu tytułu lordowskiego w 1955 r.[2] utracił możliwość kandydowania do Izby Gmin, niemniej odmawiał stawiennictwa w Izbie Lordów i ostatecznie nie objął przynależnego mu miejsca. Przepowiadał, że jeśli nie dojdzie do reformy Izby, konieczne będzie jej zlikwidowanie. Grigg postulował, by otrzymanie dziedzicznej godności lorda nie wiązało się automatycznie z przyznaniem miejsca w Izbie Lordów i by chociaż część miejsc obsadzać w drodze wyborów albo nominacji. W następnych latach na łamach konserwatywnego Crossbow, które pomagał założyć, wezwał pozostałych lordów, by tak jak on bojkotowali obrady Izby[1].

Po śmierci ojca zaczął też zmieniać profil National and English Review na bardziej radykalny. W 1956 r. zaczął kampanię wymierzoną w konserwatywny rząd w związku z kryzysem sueskim, oskarżając go o nieodwracalne szkody dla kraju i wzywając do natychmiastowego wycofania wojsk z Port Saidu. W 1957 r. wezwał Kościół Anglii do dopuszczenia kobiet do funkcji księży, uznając rezerwowanie tej funkcji dla mężczyzn za zabobon. Rok później wydał książkę, w której postulował radykalną zmianę anglikanizmu, m.in. zastąpienie kazań dialogiem, mianowanie biskupów na siedmioletnie kadencje i mianowanie kobiet na księży. Jego postulaty wywołały poruszenie, on sam jednak zapewniał o swoim oddaniu wierze[1]. W tym samym roku wywołał ogólnokrajową burzę artykułem krytykującym królową. Grigg określił dwór jako beztroski i nieczuły, ubolewał też, że królowa, która powinna być ponad podziałami klasowymi, stała się reprezentantem klas wyższych. Grigg został skrytykowany w BBC przez księcia Argyll, który stwierdził, że powinien zostać powieszony, utopiony i poćwiartowany, a na ulicy napadnięty przez monarchistę[2].

Do 1960 r. National and English Review znalazł się w finansowych kłopotach i w lipcu Grigg wstrzymał jego publikację, po czym[1] został felietonistą The Guardian (1960–1970), a potem pisał dla The Times (1986–1993) i był komentatorem politycznym w The Spectator[2]. W 1960 r. przyjął funkcję przewodniczącego London Boycott Committee, który prowadził kampanię na rzecz bojkotu towarów importowanych z Południowej Afryki. Dwa lata później napisał artykuł ostro krytykujący nieudolność premiera Harolda Macmillana[1]. Był zdecydowanym przeciwnikiem rasizmu, w związku z czym krytykował dwór za niedopuszczanie kolorowych do eksponowanych stanowisk i popierał usunięcie Południowej Afryki ze Wspólnoty Narodów. W latach 70. XX wieku aktywnie sprzeciwiał się próbom przywrócenia kary śmierci[2].

W 1963 r. Tony Benn przeforsował Peerage Act, który umożliwiał zrzeczenie się tytułu lordowskiego, a Grigg jako drugi zaraz po Bennie skorzystał z możliwości dawanych przez nowe prawo. Pomimo odzyskania możliwości kandydowania do Izby Gmin, Grigg nigdy się do niej nie dostał[1].

W latach 80. XX wieku był stałym autorem The Times, redagując dział nekrologów i przyjął od redakcji zlecenie napisania szóstego tomu historii gazety (za lata 1966–1981)[1]. Krytyka rozlicznych wartości konserwatywnych spowodowała wykreślenie go w 1975 r. z grona tej partii. W 1982 r. dołączył do nowo powstałej Partii Socjaldemokratycznej[1].

Członek Royal Society of Literature. W 1943 r. Grigg wydał dwa pierwsze tomy biografii Lloyda George′a, a w 1980 r. opublikował Victory that Never Was, w której uznał kampanię śródziemnomorską Aliantów za strategiczny błąd, który uniemożliwił wcześniejsze lądowanie w zachodniej Europie, oraz Nancy Astor: Portrait of a Pioneer, będącą biografią pierwszej członkini Parlamentu[1]. Grigg był także zwolennikiem powszechnie później przyjętej tezy, zgodnie z którą wilhelmińskie Niemcy były agresywne, militarystyczne, antydemokratyczne i dążyły do dominacji w Europie, a zatem istotnie były odpowiedzialne za wybuch I wojny światowej[2].

Od 1958 r. żonaty z Patricią Campbell, z którą adoptował dwóch chłopców[1].

Zmarł 31 grudnia 2001 r. z powodu choroby nowotworowej[2].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c d e f g h i j k John Grigg, 2 stycznia 2002, ISSN 0307-1235 [dostęp 2020-01-05] (ang.).
  2. a b c d e f g Geoffrey Wheatcroft, Obituary: John Grigg, „The Guardian”, 2 stycznia 2002, ISSN 0261-3077 [dostęp 2020-01-05] (ang.).

© Materiał pochodzi z Wikipedia i jest na licencji GFDL

Losowe treści:

Wydarzenia

W Moskwie odsłonięto pierwszy w Rosji pomnik Jana Pawła II. Ma ponad 1,8 m wysokości i waży dwie tony.

Rocznice

1871 – zmarł Charles Babbage, angielski, matematyk i mechanik, twórca maszyny analitycznej

1976 – premiera filmu Brunet wieczorową porą

Muzyka

21 listopada ukaże się nowy singiel wokalistki zatytułowany "Marry The Night". Artystka zaprezentowała właśnie okładkę nowego singla. Na singlu usłyszymy także prawdopodobnie kilka remiksów. Jak zdradziła piosenkarka, "Marry The Night" opowiada o jej miłości do swojego rodzinnego miasta.

Sport

Adam Małysz zabierze do Maroka swoją żonę i córkę, które wystartują w rajdzie RMF Morocco Challenge - ta mocno zaskakująca wiadomość wywołała spore poruszenie w polskich mediach.