Jerzy Kukuczka

Jerzy Kukuczka
Józef Jerzy Kukuczka
Ilustracja
Jerzy Kukuczka – graffiti w Bogucicach (2011)
Data i miejsce urodzenia 24 marca 1948
Katowice
Data i miejsce śmierci 24 października 1989
Lhotse
Przyczyna śmierci upadek z wysokości po pęknięciu liny
Miejsce spoczynku lodowa szczelina na Lhotse
Narodowość polska
Edukacja Studium Trenerów Alpinizmu
Małżeństwo żona Cecylia[1][2]
Dzieci Maciej, Wojciech
Odznaczenia
Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski Złoty Krzyż Zasługi Srebrny Krzyż Zasługi Brązowy Krzyż „Za Zasługi dla ZHP” Srebrny Order Olimpijski
Katowice – mural, przedstawiający Jerzego Kukuczkę, wykonany w 2019 na ścianie bocznej budynku przy ul. ks. L. Markiefki 96 w dzielnicy Bogucice
Jerzy Kukuczka (z lewej) i Andrzej Czok podczas wyprawy na Mount Everest – zdjęcie wykonane wiosną 1980 roku. 19 maja 1980 zdobyli oni szczyt nową drogą

Józef Jerzy Kukuczka[3] (ur. 24 marca 1948 w Katowicach, zm. 24 października 1989 na Lhotse w Nepalu) – polski taternik, alpinista i himalaista, jako drugi człowiek na Ziemi zdobył Koronę Himalajów i Karakorum – wszystkie 14 głównych szczytów o wysokości ponad 8 tysięcy metrów (pierwszy był Reinhold Messner, któremu zajęło to szesnaście lat i cztery miesiące, Kukuczce niespełna osiem lat). Uznawany jest za jednego z najwybitniejszych himalaistów w historii.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Był beskidzkim góralem, którego rodzina pochodzi z Istebnej.

W szkole średniej uprawiał przez pewien czas podnoszenie ciężarów, aż do momentu, kiedy dostał zakaz lekarski uprawiania tego sportu.

W 1965 roku został członkiem Harcerskiego Klubu Taternickiego im. gen. Mariusza Zaruskiego w Katowicach. HKT, należący do Hufca Katowice-Zachód, prowadził działalność turystyczną na rzecz hufca, organizując imprezy turystyczne z wykorzystaniem elementów z zakresu wspinaczki. W działaniach tych brał czynny udział Jerzy Kukuczka. W 1966 roku wstąpił do Koła Katowickiego Klubu Wysokogórskiego i ukończył tatrzański kurs wspinaczkowy. W czasie harcerskiego zimowiska w Kowarach zimą 1967/68 uzyskał stopień przewodnika, a następnie – podharcmistrza. W HKT pełnił funkcje przewodniczącego Komisji Rewizyjnej (1967–1969) oraz szefa komórki szkoleniowo-kwalifikacyjnej (1971–1975). Razem z nim proporczyk Harcerskiego Klubu Taternickiego znalazł się na najwyższych szczytach Ziemi.

Spośród 14 ośmiotysięczników zdobytych w latach 1979–1987 na 8 wszedł nowymi drogami[4] (poza swoim pierwszym ośmiotysięcznikiem wspinał się albo w ekstremalnie ciężkich warunkach zimą albo nowymi trasami), 7-krotnie w stylu alpejskim, na 4 zimą (3 pierwsze wejścia zimowe), na 1 szczyt samotnie – żaden inny zdobywca 14 ośmiotysięczników nie może pochwalić się takim bilansem. W ciągu niespełna dwóch lat (21 stycznia 1985 r. – 10 listopada 1986 r.) zdobył sześć ośmiotysięczników, z czego aż trzy po raz pierwszy zimą, na trzech kolejnych wytyczył nowe drogi (w tym niezwykle trudne na Nanga Parbat i K2). Wolno aklimatyzował się, za to słynął z ogromnej wytrzymałości psychicznej i fizycznej. Jego partnerami byli m.in. Wojciech Kurtyka, Artur Hajzer, Krzysztof Wielicki oraz Ryszard Pawłowski.

W 1988 na igrzyskach olimpijskich w Calgary wraz z Reinholdem Messnerem nagrodzony srebrnym Orderem Olimpijskim. Reinhold Messner odmówił przyjęcia medalu, uzasadniając swój gest tym, że uważa alpinizm za twórczość, a nie rywalizację[5]. Kukuczka przyjął medal, ponieważ w wyczynowym wspinaniu widział sportowe wartości, co niejednokrotnie podkreślał: W alpinizmie, jak w szachach – mówił – jest miejsce na swego rodzaju twórczość i sportową rywalizację. Gdyby jej zabrakło, być może nigdy bym się nie wspinał.

Mnie nie wystarczy być tylko w górach – dodał później – nie wystarczy być na wyprawie. Uważam, że jeżeli się podchodzi pod górę, to z jakimś celem, a tym celem jest wejść na tę górę.

21 stycznia 1985 jako pierwszy człowiek na ziemi (razem z Andrzejem Czokiem) wszedł zimą na Dhaulagiri (8167 m n.p.m.) – pierwszy z czterech ośmiotysięczników, które zdobył zimą[6]
Południowa ściana Lhotse

Zginął na wysokości 8300 metrów 24 października 1989 podczas wejścia na Lhotse nową drogą przez słynną, niezdobytą wówczas południową ścianę. Szczyt atakował wspólnie z Ryszardem Pawłowskim. Kukuczka wspinał się jako pierwszy i tuż przed granią szczytową odpadł. Lina, nie wytrzymując obciążenia, pękła, a wspinacz spadł w dwukilometrową przepaść. Ciała Kukuczki nigdy nie odnaleziono, ale oficjalna wersja brzmiała, że Kukuczkę pochowano w lodowej szczelinie, nieopodal miejsca upadku. Taki krok był podyktowany wymaganiem odnalezienia ciała do wypłaty odszkodowania dla rodziny zmarłego[5].

Jerzy Kukuczka miał żonę Cecylię Ogrodzińską[1][2] oraz dwóch synów: Macieja i Wojciecha[7]. Młodszy z jego synów, Wojciech, zdobył Mount Everest[8].

Najważniejsze osiągnięcia[edytuj | edytuj kod]

  • zdobycie Korony Himalajów i Karakorum (w ciągu zaledwie ośmiu lat: 1979-1987) jako drugi człowiek na świecie (po Reinholdzie Messnerze[7][9][10])
  • wytyczenie jedenastu nowych dróg na zdobytych ośmiotysięcznikach[6] (do chwili obecnej nie pobity rekord, droga na K2 nigdy nie została powtórzona)
  • siedem wejść na ośmiotysięczniki w stylu alpejskim[7] (w tym na K2)
  • jako jedyny człowiek na świecie zdobył dwa ośmiotysięczniki w ciągu jednej zimy
  • zdobycie czterech ośmiotysięczników zimą, w tym trzech po raz pierwszy w historii: Dhaulagiri I, Kangchendzonga, Annapurna (na Czo Oju wszedł razem z Zygmuntem Andrzejem Heinrichem 3 dni po pierwszych zimowych zdobywcach tego szczytu – pierwszego zimowego wejścia dokonali Maciej Berbeka i Maciej Pawlikowski 12 lutego 1985)[6][7][11]
  • zdobycie w ciągu niespełna dwóch lat (21 stycznia 1985 – 10 listopada 1986) sześciu ośmiotysięczników, z czego aż trzy po raz pierwszy zimą, na trzech kolejnych wytyczenie nowych dróg (w tym niezwykle trudnej drogi na Nanga Parbat i K2)[7]
  • wejście solowo na Makalu nową drogą[7]

Osiągnięcia wspinaczkowe – chronologia[edytuj | edytuj kod]

Tatry[edytuj | edytuj kod]

  • 20 lutego 1971 – pierwsze zimowe przejście drogi przez tzw. Grzybek na północnej ścianie Mięguszowieckiego Szczytu Pośredniego (wraz z Danutą Gellner-Wach, Januszem Skorkiem i Zbigniewem Wachem),
  • 16–18 kwietnia 1971 – pierwsze zimowe przejście drogi zwanej dziś „Kurtykówką” na wschodniej ścianie Małego Młynarza (z Jerzym Kallą i Zbigniewem Wachem),
  • 22 lipca 1971 – pierwsze polskie przejście „Drogi Pająków” na północnej ścianie Wołowej Turni z Januszem Skorkiem i Marianem Piekutowskim,
  • 3–6 stycznia 1972 – pierwsze przejście zimowe direttissimy północno-wschodniej ściany Małego Młynarza wraz z Tadeuszem Gibińskim i Zbigniewem Wachem,
  • 23–24 czerwca 1972 – poprowadził nową drogę na Małym Młynarzu (Wielkim Kominem) wraz z Danutą Gellner-Wach, Zbigniewem Wachem i Januszem Skorkiem,
  • 8 lutego 1977 – wytyczył nową drogę północnym filarem Małego Durnego Szczytu z Andrzejem Machnikiem.

Dolomity[edytuj | edytuj kod]

Alpy[edytuj | edytuj kod]

  • 19 lipca 1973 – z M. Łukaszewskim dokonali pierwszego polskiego przejścia drogi „Aureille-Fentren” na Aiguille du Moine,
  • 22 lipca 1973 – podczas tego samego wyjazdu z tym samym partnerem przeszli jako pierwsi Polacy „Drogę Paryżan” na La Pelle w masywie Vercors,
  • 6 sierpnia 1973 – wraz z M. Łukaszewskim, B. Kozłowską i J. Kurczabem przeszedł drogę „Major” na wschodniej ścianie Mont Blanc,
  • 12–14 sierpnia 1973 – poprowadził nową drogę na Petit Dru (z M. Łukaszewskim i W. Kurtyką),
  • 3–4 sierpnia 1975 – z M. Łukaszewskim i W. Kurtyką poprowadził nową drogę na północnej ścianie Pointe Hélene w Grandes Jorasses.

Bułgaria[edytuj | edytuj kod]

  • 1971 – Riła – Diabelskie Igły (nową drogą).

Alaska[edytuj | edytuj kod]

  • 20–26 lipca 1974 – wspinał się zachodnim żebrem południowej ściany na Denali (McKinley) (6190 m n.p.m.), gdzie doznał poważnych odmrożeń.

Alpy Południowe (Nowa Zelandia)[edytuj | edytuj kod]

Hindukusz[edytuj | edytuj kod]

  • 1 sierpnia 1976 – samotnie, nową drogą zdobył Kohe Awal (5800 m n.p.m.),
  • 10–11 sierpnia 1976 – wraz z J. Barankiem, S. Cholewą i H. Natkańcem weszli od południowego wschodu na Kohe Tez (7015 m n.p.m.),
  • 10 sierpnia 1978 – z Tadeuszem Piotrowskim i M. Wroczyńskim nową drogą pokonali Tiricz Mir Wschodni (7692 m n.p.m.),
  • 11 sierpnia 1978 – I wejście na Bindu Ghul Zom (6340 m n.p.m.) (z Tadeuszem Piotrowskim, podczas zejścia z Tiricz Mir Wschodniego).

Korona Himalajów i Karakorum[edytuj | edytuj kod]

  • 4 października 1979 – Lhotse drogą klasyczną z Andrzejem Czokiem, Andrzejem Heinrichem i Januszem Skorkiem w ramach wyprawy Klubu Wysokogórskiego z Gliwic, styl alpejski, wspinaczka bez używania butli tlenowych, ale wspomaganie tlenem z butli było stosowane podczas snu w obozie czwartym na 7800 m.
  • 19 maja 1980 – Mount Everest nową drogą (filarem południowym) z Andrzejem Czokiem, z częściowym wspomaganiem tlenem. Tlen skończył się podczas ataku szczytowego
  • 15 października 1981 – Makalu nową drogą (północno-zachodnią flanką i północną granią), pierwsze solowe wejście w Nepalu, bez wspomagania tlenem, styl alpejski,
  • 30 lipca 1982 – Broad Peak drogą klasyczną w stylu alpejskim z Wojciechem Kurtyką, bez wspomagania tlenem (nielegalne wejście w ramach aklimatyzacji przed atakiem na południową ścianę K2),
  • 1 lipca 1983 – Gaszerbrum II (południowo-wschodnią granią), nową drogą razem z Wojciechem Kurtyką, pierwsze wejście południowo-wschodnią granią, styl alpejski, bez wspomagania tlenem,
  • 23 lipca 1983 – Gaszerbrum I, nową drogą południowo-zachodnią ścianą razem z Wojciechem Kurtyką, styl alpejski, bez wspomagania tlenem,
  • 17 lipca 1984 – trawers całego masywu Broad Peak z wejściem na główny wierzchołek w stylu alpejskim z Wojciechem Kurtyką, bez wspomagania tlenem,
  • 21 stycznia 1985 – Dhaulagiri, pierwsze zimowe wejście, wraz z Andrzejem Czokiem, bez wspomagania tlenem,
  • 15 lutego 1985 – Czo Oju, zimowe wejście wraz z Zygmuntem Andrzejem Heinrichem, południową ścianą, bez wspomagania tlenem,
  • 13 lipca 1985 – Nanga Parbat, nową drogą (filar południowo-wschodni), towarzyszyli mu Carlos Carsolio, Zygmunt Andrzej Heinrich i Sławomir Łobodziński, bez wspomagania tlenem,
  • 11 stycznia 1986 – Kanczendzonga, pierwsze zimowe wejście, wraz z Krzysztofem Wielickim, bez tlenu, od południowej strony,
  • 8 lipca 1986 – K2, nową drogą (środkowym filarem południowej ściany) z Tadeuszem Piotrowskim (zginął w czasie zejścia), styl alpejski, bez wspomagania tlenem,
  • 10 listopada 1986 – Manaslu, nową drogą, w stylu alpejskim z Arturem Hajzerem, bez wspomagania tlenem,
  • 3 lutego 1987 – Annapurna I, pierwsze wejście zimowe z Arturem Hajzerem, od strony północnej, bez wspomagania tlenem
  • 18 września 1987 – Sziszapangma, nową drogą zachodnią granią, w stylu alpejskim z Arturem Hajzerem, bez wspomagania tlenem.

Inne[edytuj | edytuj kod]

  • 1977 – Nanga Parbat – próba wejścia południowo-wschodnią ścianą, osiągnięto wysokość ok. 7950 m
  • 24 czerwca 1983 – Gaszerbrum II East (7772 m) – z Wojciechem Kurtyką, pierwsze wejście
  • 16 lipca 1984 – wraz z Wojciechem Kurtyką zdobył Broad Peak Middle (8011 m)
  • 1984 – Biarhedi (6759 m) – pierwsze wejście na szczyt, styl alpejski, solo, bez tlenu
  • 1984 – Maszerbrum La (5364 m) – styl alpejski, solo, bez tlenu
  • 9 listopada 1986 – Manaslu East – pierwsze wejście, styl alpejski, bez tlenu
  • 1987 – Yebokalgan Ri (7365 m) – wejście zachodnią granią, do wysokości około 7000 m na nartach z fokami, pierwsze wejście na szczyt, bez tlenu, styl alpejski
  • 1987 – Sziszapangma, wierzchołek zachodni (7950 m) – zachodnią granią, pierwsze wejście, styl alpejski, bez tlenu
  • 13 października 1988 – biorąc udział w wyprawie Klubu Wysokogórskiego z Katowic, wszedł z Arturem Hajzerem na Annapurnę I East (8010 m). Dokonali tego w stylu alpejskim, wytyczając od południa nową drogę
  • 24 października 1989 – podczas wyprawy Śląskiej Grupy Himalajskiej wspinał się z Ryszardem Pawłowskim południową ścianą Lhotse. Odpadł od ściany i spadł w przepaść

Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Upamiętnienie[edytuj | edytuj kod]

Tablice poświęcone osobom zmarłym w górach na Tatrzańskim Cmentarzu Symbolicznym, w lewym górnym rogu tablica poświęcona Jerzemu Kukuczce
Jerzy Kukuczka – pomnik
Tablica pamiątkowa upamiętniająca Jerzego Kukuczkę w Istebnej

W Chukhung wybudowano czorten (współrzędne N 27°54'04.2" E 086°51'43.6"), na którym umieszczono tablicę pamiątkową honorującą Jerzego Kukuczkę. Tablica pamiątkowa znajduje się także na Tatrzańskim Cmentarzu Symbolicznym pod Osterwą.

Imieniem Jerzego Kukuczki nazwano szkoły: Szkołę Podstawową w Sobiekursku[14], Szkołę Podstawową nr 20 i Gimnazjum nr 11 w Bielsku-Białej, Zespół Szkolno-Przedszkolny w Pewli Małej k. Żywca, Szkołę Podstawową nr 40 w Katowicach-Bogucicach, Zespół Szkół w Korzkwi, Gimnazjum nr 22 w Łodzi, Szkołę Podstawową nr 58 w Poznaniu, Szkołę Podstawową nr 12 w Jastrzębiu-Zdroju, Gimnazjum nr 10 w Katowicach-Bogucicach, Szkołę Podstawową nr 5 w Świetochłowicach-Chropaczowie (reaktywowana we wrześniu 2019r.), Gimnazjum nr 2 w Mikołowie, Szkołę Podstawową nr 10 w Mikołowie, Szkołę Podstawową nr 38 w Zespole Szkolno-Przedszkolnym nr 2 we Wrocławiu, Akademię Wychowania Fizycznego w Katowicach, V liceum ogólnokształcące z oddziałami integracyjnymi oraz gimnazjum nr 6 mistrzostwa sportowego z oddziałami integracyjnymi w Rybniku. Jego imieniem nazwano także ulice: w Częstochowie na osiedlu Północ, w Świdniku na osiedlu Kusocińskiego, w Lubinie na osiedlu Przylesie, we Wrocławiu na osiedlu Gaj, w Opolu w dzielnicy Półwieś, w Zabrzu (dzielnica Biskupice) oraz na osiedlu Szamocin w Warszawie[15].

Poczta Polska wydała okolicznościowy znaczek, który został zaprojektowany przez Jana Konarzewskiego. Na znaczku można zobaczyć panoramę Himalajów, podobiznę Kukuczki i jego olimpijskiego medalu[16].

W Katowicach corocznie odbywają się: Maraton Kukuczki i Drużynowy Maraton Kukuczki – biegi organizowane przez Akademię Wychowania Fizycznego im. Jerzego Kukuczki w Katowicach[17].

W 2009 roku ukazał się pierwszy tom książki Sportowe sukcesy Polaków 1918–2008, który autor Andrzej Korsarz dedykował Jerzemu Kukuczce.

Jedno z katowickich osiedli nosi jego imię.

1 października 2015 odsłonięto pomnik Jerzego Kukuczki przed głównym wejściem AWF w Katowicach. Jego nazwisko zostało umieszczone również na Pomniku Alpinistów w Katowicach, odsłoniętym 28 października 2015 roku[18].

W przysiółku Wilcze w Istebnej w góralskim domku letniskowym Jerzego Kukuczki znajduje się utworzona w 1996 roku przez Cecylię Kukuczkę (żonę Jerzego) – Izba Pamięci Jerzego Kukuczki.

Od 2017 patron skweru w Katowicach, w dzielnicy Załęże[19].

Książki[edytuj | edytuj kod]

  • Mój pionowy świat (Mac System Maciej Kukuczka, 2008), ​ISBN 978-83-928083-0-5
  • Mój pionowy świat czyli 14 × 8000 metrów (1995), ​ISBN 1-899397-09-4
  • Ostatnia ściana (Agencja Reklamowa KOMPLET, Katowice 1999), ​ISBN 83-912268-0-8​.
  • Na szczytach świata (Wydawnictwo PiT, Kraków 1996), ​ISBN 83-86219-28-9​.
  • Na szczytach świata (Krajowa Agencja Wydawnicza, Katowice 1990), ​ISBN 83-03-03166-X​.
  • Kukuczka. Opowieść o najsłynniejszym polskim himalaiście (Autorzy: Dariusz Kortko, Marcin Pietraszewski, Wydawnictwo Agora, Warszawa, sierpień 2016), ​ISBN 978-83-268-2393-0

Artykuły[edytuj | edytuj kod]

  • J. Kukuczka, K2 ścianą południową, („Taternik” nr 2/86)

Filmy[edytuj | edytuj kod]

  • Jurek (reż. Paweł Wysoczański, dokumentalny, Polska 2014, 80 min)[20]
  • Kukuczka (reż. Jerzy Porębski, dokumentalny, Polska 2011, 46 min)[21]
  • Himalaiści: Zerwana lina[22].

Sztuki teatralne[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b Izba pamięci Jerzego Kukuczki (pol.). jerzykukuczka.com. [dostęp 2016-10-23].
  2. a b Cecylia Kukuczka – 14 x 8000 Jerzego Kukuczki (pol.). wspinanie.pl. [dostęp 2016-10-23].
  3. Andrzej Gowarzewski: MISTRZOSTWA POLSKI. LUDZIE (1918-1939). 100 lat prawdziwej historii (1), Wydawnictwo GiA, Katowice 2017, str. 247
  4. Dariusz Kortko, Marcin Pietraszewski: Kukuczka. Opowieść o najsłynniejszym polskim himalaiście. Warszawa: Wydawnictwo Agora, 2016, s. 396. ISBN 978-83-268-2393-0.
  5. a b Dariusz Kortko, Marcin Pietraszewski, Kukuczka. Opowieść o najsłynniejszym polskim himalaiście., Warszawa: Agora S.A., 2016, ISBN 978-83-268-2393-0.
  6. a b c Jerzy Kukuczka (1948–1989). pza.org.pl. [dostęp 2013-03-19].
  7. a b c d e f Jerzy Kukuczka. darien.pl. [dostęp 2013-03-19].
  8. Tomasz Kalemba: Cecylia Kukuczka: nie czuję żalu do tych gór (pol.). eurosport.onet.pl, 06-09-2013. [dostęp 2013-09-09].
  9. IAR: 25 lat temu Kukuczka zdobył „Koronę Himalajów”. TVP Info. [dostęp 2013-03-19].
  10. Kukuczka: wejść na szczyt!. polskieradio.pl, 18 września 2012. [dostęp 2013-03-19].
  11. Szczyty możliwości. national-geographic.pl, 31 marca 2009. [dostęp 2013-03-19].
  12. a b c d e f g Dokumenty tekstowe. Materiały biograficzne i dotyczące działalności zawodowej – Legitymacje odznaczeń. W: Spuścizna Jerzego Kukuczki [on-line]. Fundacja Wielki Człowiek. [dostęp 2020-01-13]. (Spuścizna Jerzego Kukuczki 1948–2016. Inwentarz. W: NDAP [on-line]. jerzykukuczka.com, 2016. s. 95, 210-214. [dostęp 2020-01-13].)
  13. a b c d e f g h Kto jest kim w Polsce. Warszawa: Interpress, 1989, s. 664.
  14. Zespół szkolno-przedszkolny - Szkoła Podstawowa im. Jerzego Kukuczki w Sobiekursku
  15. Opole – Ulica Kukuczki Jerzego – zdjęcia, opole.fotopolska.eu [dostęp 2016-11-28].
  16. Na podstawie książki Mój pionowy świat Jerzego Kukuczki wydanej przez Wydawnictwo AT London w 1995 r. ​ISBN 1-899397-09-4
  17. Maraton Kukuczki. biegkukuczki.pl. [dostęp 2013-03-19].
  18. Odsłonięto pomnik tragicznie zmarłych alpinistów Klubu Wysokogórskiego w Katowicach (pol.). wspinanie.pl, 2015-10-28. [dostęp 2015-12-22].
  19. UCHWAŁA NR XXXVIII/743/17 RADY MIASTA KATOWICE z dnia 30 marca 2017 r. w sprawie nadania placowi położonemu na terenie miasta Katowice nazwy "Skwer Jerzego Kukuczki" (pol.) bip.katowice.eu [dostęp 2018-01-01]
  20. JUREK – film dokumentalny o Jerzym Kukuczce
  21. Kukuczka (2011)
  22. Serial dokumentalny: Polish Mountaineers in the Himalayas – Discovery World, 2007 (ang. • pol.)
  23. Himalaje, Teatr Śląski [dostęp 2018-06-14] (pol.).

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]


© Materiał pochodzi z Wikipedia i jest na licencji GFDL

Losowe treści:

Wydarzenia

W Moskwie odsłonięto pierwszy w Rosji pomnik Jana Pawła II. Ma ponad 1,8 m wysokości i waży dwie tony.

Rocznice

1871 – zmarł Charles Babbage, angielski, matematyk i mechanik, twórca maszyny analitycznej

1976 – premiera filmu Brunet wieczorową porą

Muzyka

21 listopada ukaże się nowy singiel wokalistki zatytułowany "Marry The Night". Artystka zaprezentowała właśnie okładkę nowego singla. Na singlu usłyszymy także prawdopodobnie kilka remiksów. Jak zdradziła piosenkarka, "Marry The Night" opowiada o jej miłości do swojego rodzinnego miasta.

Sport

Adam Małysz zabierze do Maroka swoją żonę i córkę, które wystartują w rajdzie RMF Morocco Challenge - ta mocno zaskakująca wiadomość wywołała spore poruszenie w polskich mediach.