Jeanne Moreau

Jeanne Moreau
Ilustracja
Moreau w 1958
Data i miejsce urodzenia 23 stycznia 1928
Paryż
Data i miejsce śmierci 31 lipca 2017
Paryż
Zawód aktorka, reżyserka
Odznaczenia
Oficer Orderu Narodowego Legii Honorowej (Francja) Wielki Oficer Orderu Narodowego Zasługi (Francja) Komandor Orderu Sztuki i Literatury (Francja)

Jeanne Moreau (ur. 23 stycznia 1928 w Paryżu, zm. 31 lipca 2017 tamże[1]) – francuska aktorka teatralna i filmowa, reżyserka oraz piosenkarka.

Początki[edytuj | edytuj kod]

Była córką restauratora z paryskiego Montmartre’u. Studiowała w konserwatorium w Paryżu. Karierę rozpoczęła w wieku 20 lat od gry na deskach Comédie-Française i Teatru Jeana Vilara. Występowała przeważnie w repertuarze klasycznym. W filmie debiutowała w 1949.

Kariera[edytuj | edytuj kod]

Przełom w jej karierze filmowej nastąpił w 1958, gdy zagrała w dwóch głośnych, nagradzanych i szeroko wówczas dyskutowanych filmach Louisa Malle’a: Windą na szafot i Kochankowie. Dzięki nim została gwiazdą pierwszej wielkości i symbolem seksu.

Jeanne Moreau i Marcello Mastroianni, 1991

Współpracę z Malle’em kontynuowała w dalszych filmach: Błędny ognik (1963) oraz Viva Maria! (1965). W tym ostatnim stworzyła duet z Brigitte Bardot, co zaowocowało wielkim sukcesem komercyjnym tego filmu.

Od początku lat 60. grała u mistrzów światowego kina: François Truffauta (Jules i Jim, Panna młoda w żałobie), Orsona Wellesa (Proces, Falstaff), Michelangelo Antonioniego (Noc, Po tamtej stronie chmur), Josepha Loseya (Pan Klein, Pstrąg) czy Luisa Buñuela (Dziennik panny służącej – nagroda aktorska w Karlowych Warach).

Współpracowała także z Peterem Brookiem (Moderato cantabile – nagroda aktorska w Cannes), Tonym Richardsonem (Mademoiselle), Rainerem Wernerem Fassbinderem (Querelle) i Wimem Wendersem (Aż na koniec świata).

Zajmowała się reżyserią teatralną i filmową (Światło, L’adolescente), a także produkcją filmów.

Do późnych lat życia pojawiała się na srebrnym ekranie (np. w Czasie, który pozostał François Ozona lub w filmach Amosa Gitai).

Życie prywatne[edytuj | edytuj kod]

Jeanne Moreau była dwukrotnie zamężna. Jej pierwszym mężem był aktor francuski Jean-Louis Richard (1949–1951), drugim zaś – znany reżyser amerykański William Friedkin (1977–1979). Jej jedyne dziecko – syn Jerome z pierwszego małżeństwa – jest malarzem.

Aktorka romansowała ze znanymi postaciami, m.in. z reżyserami – Louisem Malle’em i Tonym Richardsonem, aktorami – Thodorosem Roubanisem i Lee Marvinem czy projektantem mody Pierre’em Cardinem.

Jej wieloletnią przyjaciółką była amerykańska aktorka Sharon Stone.

Filmografia[edytuj | edytuj kod]

Aktorka[edytuj | edytuj kod]

Moreau i Amos Gitai podczas zdjęć Plus tard, 2008
  • 2015 Le talent de mes amis – babcia Thibaulta
  • 2013 Le tourbillon de Jeanne – Margueritte
  • 2012 Estonka w Paryżu (Une estonienne à Paris) – Frida
  • 2011 Bouquet final – Marie
  • 2009 Twarz (Visage) – Jeanne
  • 2008 Plus tard – Rivka
  • 2007 Disengagement – Françoise
  • 2005 Czas, który pozostał (Le temps qui reste) – Laura
Królowie Przeklęci (Les Rois maudits) – Mahaut
  • 2001 Ta miłość (Cet amour-là) – Marguerite Duras
  • 1998 Długo i szczęśliwie (Ever After) – Wielka Dama
  • 1997 Jak kochają czarownice (Un amour de sorcière) – Eglantine
  • 1996 Dziedzictwo (The Propietor) – Adrienne Mark
  • 1995 Po tamtej stronie chmur (Al di là delle nuvole) – przyjaciółka
  • 1993 A Foreign Field – Angélique
Mapa ludzkiego serca (Map of the Human Heart) – siostra Bainville
  • 1991 Aż na koniec świata (Bis ans Ende der Welt) – Edith Farber
Spacer brzegiem morza (La vieille qui marchait dans la mer) – Lady M
  • 1990 Nikita – Amande
  • 1982 Pstrąg (La truite) – Lou
Querelle – Lysiane
  • 1976 Pan Klein (Mr. Klein) – Florence
Światło (Lumière) – Sarah
Ostatni z wielkich (The Last Tycoon) – Didi
  • 1975 Souvenirs d'en France – Berthe
  • 1974 Les valseuses – Jeanne Pirolle
  • 1968 Panna młoda w żałobie (La mariée était en noir) – Julie Kohler
The Immortal Story – Virginie Ducrot
  • 1966 Mademoiselle – Mademoiselle
  • 1965 Falstaff (Campanadas a medianoche) – Doll Tearsheet
Viva Maria! – Maria 1
  • 1964 Mata Hari – Margaretha Geertruida
Dziennik panny służącej (Le journal d'une femme de chambre) – Célestine
Pociąg (The Train) – Christine
  • 1963 Peau de banane – Cathy
Błędny ognik (Le feu follet) – Jeanne
  • 1962 Proces (Le procès) – Marika Burnstner
Jules i Jim (Jules et Jim) – Catherine
  • 1961 Noc (La notte) – Lidia Pontano
  • 1960 Le dialogue des Carmélites – matka Maria
Moderato cantabile – Anne Desbarèdes
  • 1959 Niebezpieczne związki (Les liaisons dangereuses) – Juliette Valmont
  • 1958 Kochankowie (Les amants) – Jeanne Tournier
Windą na szafot (Ascenseur pour l'échafaud) – Florence Carala
Nie dotykać łupu (Touchez pas au grisbi) – Josy
  • 1953 Julietta – Rosie Facibey

Reżyserka[edytuj | edytuj kod]

  • 1983 Lillian Gish (dokumentalny)
  • 1979 L'adolescente
  • 1976 Światło (Lumière)

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Anita Gates, Jeanne Moreau, Femme Fatale of French New Wave, Is Dead at 89, nytimes.com, 31 lipca 2017 [dostęp 2017-07-31] [zarchiwizowane z adresu 2017-07-31] (ang.).

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]


© Materiał pochodzi z Wikipedia i jest na licencji GFDL

Losowe treści:

Wydarzenia

W Moskwie odsłonięto pierwszy w Rosji pomnik Jana Pawła II. Ma ponad 1,8 m wysokości i waży dwie tony.

Rocznice

1871 – zmarł Charles Babbage, angielski, matematyk i mechanik, twórca maszyny analitycznej

1976 – premiera filmu Brunet wieczorową porą

Muzyka

21 listopada ukaże się nowy singiel wokalistki zatytułowany "Marry The Night". Artystka zaprezentowała właśnie okładkę nowego singla. Na singlu usłyszymy także prawdopodobnie kilka remiksów. Jak zdradziła piosenkarka, "Marry The Night" opowiada o jej miłości do swojego rodzinnego miasta.

Sport

Adam Małysz zabierze do Maroka swoją żonę i córkę, które wystartują w rajdzie RMF Morocco Challenge - ta mocno zaskakująca wiadomość wywołała spore poruszenie w polskich mediach.