Glauco (1905)

Zobacz też: inne jednostki pływające o tej nazwie.
Glauco
Ilustracja
„Glauco” w Brindisi w 1919 r.
Klasa okręt podwodny
Typ Glauco
Historia
Stocznia Arsenał w Wenecji
Położenie stępki 1 lipca 1903
Wodowanie 9 lipca 1905
 Regia Marina
Wejście do służby 15 grudnia 1905
Wycofanie ze służby 1 września 1916
Dane taktyczno-techniczne
Wyporność
• na powierzchni
• w zanurzeniu

157-161 ton
240-244 t
Długość 36,84 m
Szerokość 4,32 m
Zanurzenie 2,66 m
Zanurzenie testowe 25 m
Napęd
2 silniki benzynowe o łącznej mocy 600 KM
2 silniki elektryczne o łącznej mocy 170 KM
2 śruby
Prędkość
• na powierzchni
• w zanurzeniu

13 węzłów
6 w.
Zasięg powierzchnia: 900 Mm przy 8 w.
zanurzenie: 40 Mm przy 5 w.
Uzbrojenie
torpedy
Wyrzutnie torpedowe 3 × 450 mm
Załoga 15

Glaucowłoski okręt podwodny z początku XX wieku, jedna z pięciu jednostek typu Glauco. Okręt został zwodowany 9 lipca 1905 roku w Arsenale w Wenecji, a w skład Regia Marina wszedł 15 grudnia 1905 roku. Pełnił służbę na Morzu Adriatyckim, biorąc udział w I wojnie światowej. Jednostka została wycofana z czynnej służby we wrześniu 1916 roku, po czym była używana do celów szkoleniowych.

Projekt i budowa[edytuj | edytuj kod]

„Glauco” został zaprojektowany przez inż. Cesarego Laurentiego jako jednostka doświadczalna[1][2]. Zastosowane do napędu silniki benzynowe sprawiały duże zagrożenie ze względu na łatwopalne opary paliwa[1][2]. Powstało pięć jednostek tego typu, były to pierwsze zbudowane seryjnie okręty podwodne we Włoszech[1][2]. Okręt konstrukcji częściowo dwukadłubowej z głównymi zbiornikami balastowymi na śródokręciu i zbiornikami trymującymi na dziobie i rufie[3]. Kształt kadłuba został zoptymalizowany pod kątem poruszania się na powierzchni z szeroką i płaską rufą, szerokim grzbietem służącym jako pokład i ostrym, wystającym przed pokrywami wyrzutni torped dziobem[3][4]. Okręt miał stery głębokości umieszczone na dziobie i rufie[3]. Prototyp różnił się od siostrzanych jednostek uzbrojeniem (zainstalowano na nim trzy wyrzutnie torped w przeciwieństwie do dwóch na następnych okrętach typu)[1][2] oraz położeniem kiosku (bardziej z przodu w porównaniu do innych okrętów)[4].

„Glauco” zbudowany został w Arsenale w Wenecji[5][6]. Stępkę okrętu położono 1 lipca 1903 roku, a zwodowany został 9 lipca 1905 roku[5][7][a]. Był pierwszym okrętem we włoskiej flocie noszącym to imię[8].

Dane taktyczno-techniczne[edytuj | edytuj kod]

„Glauco” był niewielkim, przybrzeżnym okrętem podwodnym[1]. Długość całkowita wynosiła 36,84 metra, szerokość 4,32 metra i zanurzenie 2,66 metra[7]. Wyporność normalna w położeniu nawodnym wynosiła 157–161 ton, a w zanurzeniu 240–244 tony[7][9][b]. Okręt napędzany był na powierzchni przez dwa silniki benzynowe FIAT o łącznej mocy 600 KM[5][7][c]. Napęd podwodny zapewniały dwa silniki elektryczne Savigliano o łącznej mocy 170 KM[3][5]. Dwuśrubowy układ napędowy pozwalał osiągnąć prędkość 13 węzłów na powierzchni i 6 węzłów w zanurzeniu[1][5][d]. Zasięg wynosił 900 Mm przy prędkości 8 węzłów w położeniu nawodnym oraz 40 Mm przy prędkości 5 węzłów w zanurzeniu[3][5][e]. Dopuszczalna głębokość zanurzenia wynosiła 25 metrów[1].

Okręt wyposażony był w trzy stałe dziobowe wyrzutnie torped kalibru 450 mm z zapasem czterech torped[3][5].

Załoga okrętu składała się z 2 oficerów oraz 13 podoficerów i marynarzy[7][8].

Służba[edytuj | edytuj kod]

„Glauco” wszedł do służby w Regia Marina 15 grudnia 1905 roku[7][8]. W początkowym okresie załoga okrętu przechodziła szkolenie w Wenecji i odbywała rejsy głównie wzdłuż wybrzeża Adriatyku[4]. W 1906 roku „Glauco” uczestniczył w manewrach morskich, które zakończyły się w Tarencie oraz w kolejnych manewrach z 1908 roku, które miały miejsce na Morzu Tyrreńskim[4]. W momencie przystąpienia Włoch do I wojny światowej okręt wchodził w skład 4. dywizjonu okrętów podwodnych (wraz z siostrzanymi jednostkami „Narvalo”, „Otaria”, „Squalo” i „Tricheco” oraz „Foca” i „Delfino”)[4][10]. Jednostka uczestniczyła w defensywnych patrolach na wodach okalających bazy włoskiej floty w Brindisi i Wenecji[2][3]. Od stycznia 1916 roku „Glauco” wraz z siostrzaną „Otarią” operowały z Tarentu[4]. Jednostka nie odniosła podczas działań wojennych żadnych sukcesów[4].

Okręt został skreślony z listy floty 1 września 1916 roku[7][9]. Po wycofaniu ze służby jednostka była używana przez kilka lat jako okręt szkolny[2].

Uwagi[edytuj | edytuj kod]

  1. Pollina 1963 ↓, s. 38 podaje, że stępkę okrętu położono 1 sierpnia 1903 roku, a Fontenoy 2007 ↓, s. 118 podaje, że okręt został zwodowany 9 czerwca 1905 roku.
  2. Brassey 1912 ↓, s. 259 podaje wyporność 180/230 ton.
  3. Jane 1970 ↓, s. 280 podaje, że moc 12-cylindrowych silników benzynowych wynosiła 500 KM.
  4. Fontenoy 2007 ↓, s. 118 podaje, że okręt na powierzchni rozwijał prędkość 14 węzłów; Jane 1970 ↓, s. 280 podaje, że okręt mógł się poruszać na powierzchni z prędkością 12 węzłów i pod wodą z prędkością 8 węzłów; Csonkaréti 2004 ↓, s. 346 i Pollina 1963 ↓, s. 38 podają prędkość 13,5/6,5 węzła, a Brassey 1912 ↓, s. 259 podaje natomiast, że podczas prób okręt osiągnął na powierzchni prędkość 15 węzłów.
  5. Fraccaroli 1970 ↓, s. 103 i Pollina 1963 ↓, s. 38 podają, że zasięg nawodny wynosił 220 Mm przy prędkości 10 węzłów, zaś podwodny 45 Mm przy prędkości 4 węzły.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c d e f g Gogin 2020 ↓.
  2. a b c d e f Jackson 2001 ↓, s. 122.
  3. a b c d e f g Fontenoy 2007 ↓, s. 118.
  4. a b c d e f g Pollina 1963 ↓, s. 40.
  5. a b c d e f g Gardiner i Gray 1985 ↓, s. 275.
  6. Brassey 1912 ↓, s. 259.
  7. a b c d e f g Fraccaroli 1970 ↓, s. 103.
  8. a b c Pollina 1963 ↓, s. 38.
  9. a b Gozdawa-Gołębiowski 1994 ↓, s. 619.
  10. Csonkaréti 2004 ↓, s. 278.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • T.A. Brassey (red.): The Naval Annual, 1912. Portsmouth: J. Griffin and Co., 1912. (ang.)
  • Károly Csonkaréti: Marynarka wojenna Austro-Węgier w pierwszej wojnie światowej 1914–1918. Kraków: Wydawnictwo Arkadiusz Wingert, 2004. ISBN 83-918940-3-7.
  • Paul E. Fontenoy: Submarines: An Illustrated History of Their Impact (Weapons and Warfare). Santa Barbara, California: ABC-CLIO, 2007. ISBN 1-85367-623-3. (ang.)
  • Aldo Fraccaroli: Italian Warships of World War I. London: Ian Allan Ltd., 1970. ISBN 0-7110-0105-7. (ang.)
  • Robert Gardiner, Randal Gray: Conway’s All the World’s Fighting Ships 1906–1921. London: Conway Maritime Press, 1985. ISBN 0-85177-245-5. (ang.)
  • Ivan Gogin: GLAUCO small submarines (1905–1909) (ang.). Navypedia. [dostęp 2020-05-05].
  • Jan Gozdawa-Gołębiowski, Tadeusz Wywerka Prekurat: Pierwsza wojna światowa na morzu. Warszawa: Lampart, 1994. ISBN 83-902554-2-1.
  • Robert Jackson: Okręty podwodne świata. Warszawa: Bellona, 2001. ISBN 83-11-09214-1.
  • Fred T. Jane (red.): Jane’s Fighting Ships 1905/6. New York: ARCO Publishing Company, 1970. (ang.)
  • Paolo M. Pollina: I sommergibili italiani 1895–1962. Roma: Ufficio Storico Della M.M., 1963. (wł.)

© Materiał pochodzi z Wikipedia i jest na licencji GFDL

Losowe treści:

Wydarzenia

W Moskwie odsłonięto pierwszy w Rosji pomnik Jana Pawła II. Ma ponad 1,8 m wysokości i waży dwie tony.

Rocznice

1871 – zmarł Charles Babbage, angielski, matematyk i mechanik, twórca maszyny analitycznej

1976 – premiera filmu Brunet wieczorową porą

Muzyka

21 listopada ukaże się nowy singiel wokalistki zatytułowany "Marry The Night". Artystka zaprezentowała właśnie okładkę nowego singla. Na singlu usłyszymy także prawdopodobnie kilka remiksów. Jak zdradziła piosenkarka, "Marry The Night" opowiada o jej miłości do swojego rodzinnego miasta.

Sport

Adam Małysz zabierze do Maroka swoją żonę i córkę, które wystartują w rajdzie RMF Morocco Challenge - ta mocno zaskakująca wiadomość wywołała spore poruszenie w polskich mediach.