Götz George

Götz George
Ilustracja
Götz George (2001)
Imię i nazwisko Götz George
Data i miejsce urodzenia 23 lipca 1938
Berlin, Niemcy
Data śmierci 19 czerwca 2016
Zawód aktor, producent filmowy
Współmałżonek Loni Von Friedl
(1966-1976)
Lata aktywności od 1953

Götz George (ur. 23 lipca 1938[1] w Berlinie[2], zm. 19 czerwca 2016[3]) – niemiecki aktor filmowy, teatralny i telewizyjny, także producent filmowy[4].

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Wczesne lata[edytuj | edytuj kod]

Urodził się w Berlinie w rodzinie aktorskiej: jego ojciec Heinrich George (1893–1946)[5][6] był aktorem teatralnym i filmowym, a matka Berta Drews (1901-1987)[7][8] aktorką charakterystyczną. Jego imię Götz pochodzi od ulubionego bohatera ojca – Götza von Berlichingena. Jego ojciec został aresztowany przez Sowietów i był przetrzymywany w obozie koncentracyjnym w Sachsenhausen[9][10]. George dorastał w Berlinie ze swoim starszym bratem Janem (ur. 1932) i wychowany był przez matkę. Uczęszczał do szkoły w Berlin-Lichterfelde, a później do Lyzeum Alpinum w Zuoz w Szwajcarii.

Kariera[edytuj | edytuj kod]

W 1950 r. zadebiutował na scenie w sztuce Williama Saroyana Moje serce jest w Highlands (Mein Herz ist im Hochland). W latach 1955–1958 studiował w Berlin UFA-Nachwuchsstudio i jednocześnie w latach 1958–1963 występował w teatrach. Za radą matki od czasu do czasu grał w Deutsches Theater w Getyndze pod kierunkiem Heinza Hilperta.

W 1953 zagrał małą rolę filmową u boku Romy Schneider w dramacie Kiedy znów zakwitną białe bzy (Wenn der weiße Flieder wieder blüht) oraz obok swojej matki, Berty Drews, w dramacie szekspirowskim Ryszard III. Po drobnych rolach filmowych w latach pięćdziesiątych Götz George zwrócił na siebie uwagę publiczności i krytyków jako Gustav Bäumler w filmie muzycznym Jacqueline (1959) i uhonorowany został niemiecką nagrodą filmową oraz nagrodą krytyków filmowych. W 1962 roku otrzymał nagrodę Bambi jako najbardziej popularny aktor.

W latach sześćdziesiątych George miał szansę pokazać, że jest w stanie zagrać coś więcej niż tylko soczystych chłopów, poprzez rolę desperackiego dezertera Roberta Mertensa w dramacie Kiermasz (Kirmes, 1960) i Męski piknik (Herrenpartie, 1964) jako Herbert Hackländer. Częściej jednak, występował w komediach i filmach, które korzystały z jego fizycznej obecności. Stał się znany szerokiej publiczności z serii ekranizacji powieści Karla Maya takich jak Winnetou: Skarb w Srebrnym Jeziorze (Der Schatz im Silbersee, 1962) jako Fred Engel, syn rolnika, Winnetou w Dolinie Sępów (Unter Geiern, 1964) czy Winnetou i Apanaczi (Winnetou und das Halbblut Apanatschi, 1966). Początkowo planowano, by dać mu główną rolę, ale ten plan został porzucony, gdy zaangażowano Lexa Barkera.

W latach siedemdziesiątych skupił się przede wszystkim na kreacjach scenicznych i telewizji. Popularność zdobył jako komisarz Horst Schimanski w kultowym serialu niemieckim WDR Tatort (Miejsce zbrodni, 1971-91).

Życie prywatne[edytuj | edytuj kod]

W latach 1966–1976 był żonaty z Loni von Friedl. Ma córkę Tanję-Nicole (ur. 1967).

Nagrody i nominacje[edytuj | edytuj kod]

Został uhonorowany Pucharem Volpiego dla najlepszego aktora na 52. MFF w Wenecji, a także otrzymał nominację do Europejskiej Nagrody Filmowej.

Wybrana filmografia[edytuj | edytuj kod]

Filmy fabularne[edytuj | edytuj kod]

  • 1953: Kiedy znów zakwitną białe bzy (Wenn der weiße Flieder wieder blüht) jako Klaus
  • 1954: Ihre große Prüfung jako Peter Behrend
  • 1957: Alter Kahn und junge Liebe' jako Karl ‘Kalle’ Borchert
  • 1958: Solange das Herz schlägt jako Eberhard Römer
  • 1959: Jacqueline jako Gustav Bäumler
  • 1960: Kiermasz (Kirmes) jako Robert Mertens
  • 1960: Die Fastnachtsbeichte jako Clemens
  • 1961: Der Teufel spielte Balalaika jako Peter Joost
  • 1961: Mörderspiel jako Hein Kersten
  • 1961: Unser Haus in Kamerun jako Georg Ambrock
  • 1962: Winnetou: Skarb w Srebrnym Jeziorze jako Fred Engel
  • 1962: Das Mädchen und der Staatsanwalt jako Jochen Rehbert
  • 1962: Ihr schönster Tag jako Adam Kowalski
  • 1962: Ipnosi jako Chris Kronberger
  • 1963: Liebe will gelernt sein jako Hansgeorg
  • 1963: Mensch und Bestie jako Häftling Franz
  • 1964: Wartezimmer zum Jenseits jako Donald ‘Don’ Micklem
  • 1964: Męski piknik (Herrenpartie) jako Herbert Hackländer
  • 1964: Winnetou w Dolinie Sępów (Unter Geiern) jako Martin Baumann Jr.
  • 1965: Sie nannten ihn Gringo jako Mace Carson
  • 1965: Ferien mit Piroschka jako Thomas Laurends
  • 1966: Winnetou i Apanaczi (Winnetou und das Halbblut Apanatschi) jako Jeff Brown
  • 1968: Ich spreng’ euch alle in die Luft jako Eddie Blomfield
  • 1968: Komandosi (Commandos) jako Oberleutnant Rudi
  • 1968: Krew Fu Manchu (The Blood of Fu Manchu) jako Carl Jansen
  • 1970: Le vent d’est jako żołnierz
  • 1977: Śmierć jest moim rzemiosłem (Aus einem deutschen Leben) jako Franz Lang
  • 1984: Na dół (Abwärts) jako Jörg
  • 1988: Kotka (Die Katze) jako Probek
  • 1992: Schtonk! jako Hermann Willié
  • 1995: Rzeźnik (Der Totmacher) jako Fritz Haarmann
  • 1997: Rossini jako Uhu Zigeuner
  • 1998: Trio jako Zobel
  • 1999: Prawda i tylko prawda (Nichts als die Wahrheit) jako Dr Josef Mengele
  • 2005: Wielka powódź jako Jens Urban
  • 2012: Zetti jako Kanclerz

Filmy TV[edytuj | edytuj kod]

  • 1957: Kolportage jako Erik Stjernenhö
  • 1961: Alle meine Söhne jako Christian Keller
  • 1965: Alle meine Söhne jako Chris Keller
  • 1967: Der Werbeoffizier jako kpt. Plume
  • 1967: Peter Schlemihls wundersame Geschichte jako Peter Schlemihl
  • 1968: Match jako André
  • 1968: Der Eismann kommt jako Rocky Pioggi
  • 1969: Spion unter der Haube jako Cazmio
  • 1971: Glückspilze
  • 2005: Intryga i miłość (Kabale und Liebe) jako Prezydent von Walter

Seriale TV[edytuj | edytuj kod]

  • 1970: 11 Uhr 20 jako Mûller
  • 1970: Ein Jahr ohne Sonntag jako Robert Sonntag
  • 1971: Diamantendetektiv Dick Donald jako Dick Donald
  • 1971-91: Tatort (Miejsce zbrodni) jako Komisarz Horst Schimanski
  • 1977: Der, Alte jako Alex Bergemann
  • 1978: Derrick jako Georg Lukas
  • 1990: Telefon 110 (Polizeiruf 110) jako Schimanski
  • 1993-96: Morlock jako Carl Morlock
  • 1997-2013: Schimanski jako Horst Schimanski
  • 2012: Deckname Luna jako Dr Arthur Noswitz

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Götz George – Biografie (niem.). Deutschen Filmhaus. [dostęp 2015-05-15].
  2. Götz George (niem.). filmportal.de. [dostęp 2015-05-15].
  3. Götz George ist tot (niem.). sueddeutsche.de, 26 czerwca 2016. [dostęp 2016-06-26].
  4. Götz George (niem.). Süddeutsche.de. [dostęp 2015-05-31].
  5. NS-Schauspielstar Heinrich George (niem.). Spiegel. [dostęp 2015-05-31].
  6. Bibliography and Tobacco cards (ang.). Virtual History. [dostęp 2015-05-31].
  7. Berta Drews (niem.). filmportal.de. [dostęp 2015-05-31].
  8. Berta Drews (niem.). Steffi-Line. [dostęp 2015-05-31].
  9. Heinrich George (niem.). World Heritage Encyclopedia. [dostęp 2015-05-31].
  10. Gedenkstätte und Museum Sachsenhausen (niem.). Speziallager. [dostęp 2015-05-31].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]


© Materiał pochodzi z Wikipedia i jest na licencji GFDL

Losowe treści:

Wydarzenia

W Moskwie odsłonięto pierwszy w Rosji pomnik Jana Pawła II. Ma ponad 1,8 m wysokości i waży dwie tony.

Rocznice

1871 – zmarł Charles Babbage, angielski, matematyk i mechanik, twórca maszyny analitycznej

1976 – premiera filmu Brunet wieczorową porą

Muzyka

21 listopada ukaże się nowy singiel wokalistki zatytułowany "Marry The Night". Artystka zaprezentowała właśnie okładkę nowego singla. Na singlu usłyszymy także prawdopodobnie kilka remiksów. Jak zdradziła piosenkarka, "Marry The Night" opowiada o jej miłości do swojego rodzinnego miasta.

Sport

Adam Małysz zabierze do Maroka swoją żonę i córkę, które wystartują w rajdzie RMF Morocco Challenge - ta mocno zaskakująca wiadomość wywołała spore poruszenie w polskich mediach.